Raphael: Hallo Koos.
Koos: Hey, Raphael.
Raphael: Hoi. Dat is een keer wat anders zo. Ook welkom luisteraars.
Koos: Ja, luisteraars natuurlijk.
Raphael: Kijkers.
Koos: Dat noemt voor al die honderden. Ja, het is echt geweldig hoeveel. Duizenden zelfs, ja.
Koos: Luisteraars, kijkers, volgers, appers. Noem het allemaal op.
Koos: Geweldig. Ja, ik vind het echt heel leuk.
Raphael: Ja, ik weet nog wel. Dat vroeger, we hadden het dan over volgers.
Raphael: En mijn broer zei dan ook wel eens van, ja, ik hoop niet dat Jezus in de Ferrari rijdt.
Raphael: Wat dan? Ja, anders is het zo lastig volgen, weet je. Of ze hard achteraan rennen.
Koos: Ik zou meer denken, als je vroeger het over een volger had, dan dacht je dat je achtervolgd werd.
Koos: Of een of andere potloodventer of zo. Dat was niet best.
Raphael: Stalker.
Koos: Ja, stalker. Maar het is een bijzonder moment, of niet?
Raphael: Ja.
Koos: Hoeveel afleveringen?
Raphael: Honderd afleveringen.
Koos: Honderd afleveringen. Zo, had je dat ooit gedacht, honderd afleveringen geleden,
Koos: dat wij gewoon nu honderd afleveringen zouden hebben gemaakt?
Raphael: Nou, toen wij begonnen was het echt ook wel het idee dat we niet bij één of twee zouden laten.
Raphael: Het was echt wel het plan van we gaan niet meer door.
Raphael: Maar toen zeiden we gelijk al heel snel van we moeten dit wekelijks een aflevering online zetten.
Koos: Ja, vrij snel hebben we dat toch toen bedacht.
Raphael: Ja, want we hebben sinds de lancering elke week een aflevering gezet. Online gezet.
Koos: Ja, dus honderd weken. Plus we hadden nog één bonus extra ertussendoor, toch?
Raphael: Klopt, ja. Vaderdag special.
Koos: Ja, daar zitten we dus nog 99 weken.
Raphael: Nee, die was gewoon tussendoor. Dus we hebben echt elke week en die Vaderdag
Raphael: special die was extra online gezet.
Koos: Ja, oké. Dus is dit de honderdste week? Of is dit de honderdste aflevering?
Raphael: Ja, dit is de honderdste aflevering exclusief de vaardag special. Ah, precies.
Koos: Nee, dan hebben we dat even helder. Dus dan, wauw.
Raphael: Ja, die tellen we niet mee.
Koos: Die tellen we niet mee, maar dat is dan wel bijzonder.
Raphael: Ja.
Koos: Ja. Ja, en er is ook ooit een aflevering geweest die, zeg maar,
Koos: gecensureerd is een beetje.
Koos: Die is door een luisteraar, is die eigenlijk aangekaart van dat we die moesten aanpassen.
Raphael: Dat klopt.
Koos: Maar die zit er wel weer terug in, toch?
Raphael: Ja, die zit er ook weer terug in.
Koos: Die was even een tijdje offline gehaald. En die is wat aangepast en toen weer terug erin gezet.
Raphael: Klopt, ja. En we hebben in het begin, in het eerste jaar, hebben we ook redelijk
Raphael: wat afleveringen gesplitst in tweeën, die eigenlijk één aflevering was, één opname.
Koos: Nou ja.
Raphael: Omdat we toen dachten van, we willen het zo en zo tussen de 20 en 25 minuten houden, de aflevering.
Koos: Ja.
Raphael: We hebben zelfs eentje in drieën gesplitst.
Koos: Wauw.
Raphael: Ja. Ja, mensen die luisteren lekker op hun eigen tijd. Dus of het nou een uur is of twintig minuten.
Raphael: We hebben wel gezegd van de aflevering die wij maken per onderwerp eigenlijk
Raphael: is gewoon maar twintig minuten.
Raphael: En dan kunnen we lekker onderwerp lekker afronden.
Raphael: En als we een gast hebben dan gaat het automatisch langer duren.
Koos: Ja, dan red je het eigenlijk nooit in twintig minuten.
Raphael: Nee.
Koos: Maar ik kan me herinneren, dat is nog niet zo lang geleden, dat we ook zo'n
Koos: aflevering hadden waar we ook gewoon de tijd verloren waren.
Koos: Vroeg Spijn was er vorige week. Ja, ik wou niet zeggen.
Raphael: We bleven wel binnen de 25 minuten, Coach.
Koos: Jawel? Oké, maar we waren al over de 20 minuten. Maar goed, dan nog wel binnen de tijd.
Koos: Maar toen, ik zat echt zo lekker met jou te kletsen. En ineens zei hij van nou,
Koos: het is afgelopen. En van, wat? Ik ben nog maar net bezig.
Raphael: Ja, klopt. En die aflevering was ook heel mooi.
Raphael: Dat ging natuurlijk over vast- en getuigenisverhaling. En toen ging het eigenlijk
Raphael: een beetje over jou als hoge raadslid.
Koos: Oh ja, daar ging, en toen ging een beetje de tijd uit je ogen verliezen.
Raphael: Ja, en toen zei jij dus, en daar wil ik nog wel, toen zei ik aan het einde van,
Raphael: ik ben hier nog niet over uitgesproken.
Raphael: Want jij zei namelijk, ik schrijf mijn toespraken nooit helemaal uit,
Raphael: ik doe het allemaal uit het hoofd. En ik bereid het goed voor, van tevoren.
Raphael: En af en toe breng ik weleens de traat kwijt en dan heb ik weleens steekwoorden op papier staan.
Koos: Ja, precies. Zo doet dat.
Raphael: Ja, ik vind het echt super knapkoos. Echt?
Koos: Ja. Nou, dank je.
Raphael: Ik kan het dus echt niet hè.
Koos: Oké.
Raphael: Ja, want ik zei al dat ik met een getuigenis, die je dus totaal niet doet voor
Raphael: te bereiden, daar ben ik al zenuwachtig voor.
Koos: Oh ja.
Raphael: En als ik een toespraak moet geven.
Koos: Ja, dat zei je vorige week dat je inderdaad, ja, klopt.
Raphael: Ja, dan schrijf ik al mijn toespraken volledig uit.
Koos: Wow, oké.
Raphael: Woord voor woord.
Koos: Ja.
Raphael: En ik probeer dan ook erin te markeren wat ik zou kunnen schappen.
Koos: Ja.
Raphael: Mocht er bijvoorbeeld tijd te kort zijn.
Raphael: Maar ik lees het eigenlijk ook wel voor.
Raphael: Omdat ik namelijk niet, omdat ik dus te zenuwachtig ben en ik heb niet zo goed
Raphael: in mijn hoofd zitten, dat ik het kan vertellen.
Raphael: Want als ik het ga vertellen, dan ga ik echt serieus, dan wordt mijn toespraak half zo lang.
Raphael: En dan heb ik misschien wel bijna hetzelfde verteld, alleen aan inmiddende woorden.
Raphael: En dat vind ik zonde, want er zijn heel veel goede woorden die ik dan op papier heb geschreven.
Koos: Ja, oké. Maar goed, weet je, zo heeft iedereen zijn stijl en ook zijn manier.
Koos: Nou, voor jou werkt het dus goed om het wel op papier te zetten.
Koos: Ja. En als ik het op papier zet, ik kijk er toch niet naar. Dus ja, het heeft weinig zin.
Raphael: Ik vind het echt heel knap hoor. Als je dat kan.
Koos: Oké.
Raphael: Want ik bereid het ook, net zoals jou, ook gewoon weken van tevoren voor.
Raphael: En dan heb ik het ook in mijn hoofd zitten, maar ja, angst ook denk ik.
Koos: Ja.
Raphael: Ja.
Koos: Ik ben ook trouwambtenaar. Bij de trouwambtenaar doe ik dat ook zo.
Koos: Alleen laatst werd ik gevraagd om iemand te trouwen in het Engels.
Koos: Dat was wel lastig. Want ik weet niet, dan kan ik het niet zo oproepen.
Koos: Dacht ik. Dus ik had alles wel voorbereid. Ik had alles wel op papier gezet.
Koos: In het Engels. In het Engels. Yes.
Koos: Dus ja. Ja. Maar goed. Ik had het toch wel grotendeels wel uit mijn hoofd gedaan.
Raphael: Oké, wat knap welke.
Koos: Ja, omdat ik, ja, doordat ik het toch gewoon op papier had gezet,
Koos: maar wist ik het ook wel gewoon dan toch te vertellen in het Engels.
Raphael: Als ik met mensen spreek over dat ze bijvoorbeeld een toespraak gaan geven en
Raphael: dan niet lid zijn van onze kerk of als ze heel jong zijn,
Raphael: dan geef ik ze wel eens mee van, het onderzoek is gebleken dat als er een begrafenis
Raphael: is en iemand moet een toespraak geven bij die begrafenis,
Raphael: dat, nou ik weet dus niet het percentage nu uit mijn hoofd, maar dat het overgrote
Raphael: deel van de mensen die daar een toespraak geeft, liever in die kist ligt.
Koos: Dood.
Raphael: Dan dat ze daar staan om een toespraak te geven.
Koos: Echt waar?
Raphael: Ja. Er zijn zoveel mensen bang voor openbaar spreken.
Koos: Oh.
Raphael: Dat ze echt, ja, die hebben er echt een hekel aan.
Koos: Oké.
Raphael: Of een hekel aan, misschien niet. Maar die hebben er echt doodsangsten van, zeg maar.
Koos: Wauw. Wauw. Maar ze hebben hem al gewoon voor een groep neer.
Raphael: Ja, maar dan is het ook een beetje met een paplepel ingegoten,
Raphael: denk ik. Bij ons in de kerk.
Koos: Ja, dat wel. Dat vind ik een groot voordeel. En ook heel mooi van de kerk.
Koos: Die leert je echt spreken voor groepen. voor grote groepen, ja.
Raphael: Ja, want in het jeugdwerk leer je dat al, hè?
Koos: Ja, precies.
Raphael: Om toespraakjes te geven voor de groep. En als je wat ouder wordt in de tienerjaren,
Raphael: dan mag je zelfs op het podium in de avondmansvergadering mag je toespraken geven.
Koos: Ja.
Raphael: Wat we trouwens al heel lang niet meer gehad hebben, jeugdsprekers.
Koos: Ja, dat vind ik wel gemis. Ik vind ook eigenlijk dat onze jeugd veel meer,
Koos: net als ik vroeger gestimuleerd werd, zouden moeten stimuleren of met het spreken
Koos: voor groepjes en groepen en in het openbaar.
Raphael: Ja, want wij hadden vroeger natuurlijk drie uren kerk.
Raphael: En dan was de avondmiddelsdienst ook een uur en tien minuten volgens mij. Ja, klopt.
Koos: Dat was vroeger een uur en tien minuten.
Raphael: Toen hadden we in Groningen ook drie sprekers, waarvan een vijf minuten spreker,
Raphael: een tien minuten spreker en een kwartier spreker. en ook nog een keer een tussenlofzang
Raphael: tussen de 10 en de 15 minuten sprekers.
Koos: Ja.
Raphael: En toen is het een uur geworden en toen is het besloten in Groningen van,
Raphael: nou weet je wat, we skippen een tussenlofzang en een spreker.
Koos: Ja.
Raphael: Dus nu heb je twee kwartiersprekers, bijna altijd.
Koos: Ja.
Raphael: Wat volgens de TED-standaarden eigenlijk alweer te lang is, want de TED-talk
Raphael: is twaalf minuten volgens mij.
Koos: Oké.
Raphael: En daarna verliezen mensen hun aandacht.
Koos: Ja.
Raphael: Dus je moet binnen 12 minuten moet je zo echt tot de punt komen,
Raphael: zeg maar. En dan goed je punt over kunnen brengen.
Raphael: Maar in Groningen doen we dat echt al heel lang niet meer. En ik weet dat in
Raphael: sommige units, daar hebben ze nog wel een tussenlofzang.
Raphael: Maar ik dacht, als ik nou de nieuwe bisschop zou zijn geworden in Groningen,
Raphael: dan zou ik twee vijf minuten sprekers hebben en een tien minuten spreker.
Raphael: En misschien zelfs ook nog een tussenlofzanger tussen.
Koos: Ja, ik zou zeker een tussenlofzanger tussen doen. Ja, absoluut.
Raphael: En dan altijd bijvoorbeeld de eerste spreken, misschien ook maar drie minuten.
Raphael: Maar gewoon een jeugdige spreker.
Raphael: Of mensen die eigenlijk niet willen spreken, maar best wel drie minuten even willen spreken.
Koos: Wat ik zou doen, ik zou het nog anders doen. Want ik vond wat onze vrienden
Koos: Dick en Renko hadden gezegd.
Koos: Dat ons avondmaal zo in het begin van het dienst zit.
Koos: Ik zou hun advies te harten nemen. En dan zou ik zeggen, we gaan eerst een soort
Koos: van toespraak of twee toespraakjes doen. Gericht op het verbond,
Koos: het doopverbond, Christus, rol van Christus.
Koos: Als inleiding naar het avondmaal toe. ...avondmaal in het midden van de dienst...
Koos: En dan daarna nog een toespraak als afsluiting, zingen, gebed, klaar.
Koos: Dus ik zou veel meer inderdaad aanval in het midden van de dienst willen hebben.
Raphael: En dat kan gewoon, want in het handboek staat hoe we de voorgoorden moeten doen.
Koos: Ja.
Raphael: Maar het handboek is alleen maar leiddraad.
Koos: Juist, en dan staat dat bischop.
Raphael: Mag bepalen.
Koos: Mag bepalen. Dus als ik bischop zou zijn geworden, zou ik dat zeker aanpassen.
Raphael: Ja.
Koos: Op die manier. En ik zou zeker extra zang erin gooien.
Raphael: Maar jij bent niet de bischop geworden.
Koos: Nee.
Raphael: En ik ook niet.
Koos: Dat is maar goed ook. Dat wij dat niet zijn geworden. Ik ben blij.
Raphael: Ik ben ook blij.
Koos: Sommigen dachten dat ik misschien de bischop zou worden.
Raphael: Die kwamen naar jou toe van, oh Koos, wat is dit? Ja, want we hebben dus...
Koos: Ze zeiden echt van, wij hadden verwacht dat jij de bischop zou worden.
Koos: Maar goed, ik ben allemaal net getrouwd natuurlijk, dat ten eerste.
Koos: En ook, nou ja, mijn situatie is niet helemaal ideaal.
Koos: Dat mijn vrouw nog heel eind van me vandaan woont.
Koos: Weet je, ja. Dus ik denk dat Ja.
Raphael: Dat zou je de onderzondag niet zijn. Wat op zich prima is, want je hebt de raadgevers.
Koos: Klopt, klopt.
Raphael: Maar we hebben dus een nieuwe bischap in Groningen. Hebben we helemaal nog niet
Raphael: gemeld ook. Maar dat is al in... Wanneer was dat?
Koos: Ja, dat is al heel lang geleden. Maar een bischap is dus een bischop met twee
Koos: raadgevers. Dat noemen wij een bischap.
Raphael: Ja, een eerste en een tweede raadgever.
Koos: Ja, een eerste en een tweede raadgever, ja.
Raphael: En het is een eerste en een tweede raadgever, omdat de eerste raadgever heeft
Raphael: bepaalde takenpakket en de tweede ook.
Koos: Ja, precies.
Raphael: Dus qua inspraak maakt het niet uit. Het is gewoon het takenpakket wat je krijgt.
Raphael: Als je als tweede raadgever wordt gehoopt, moet je niet denken van...
Raphael: Oh, ik win de minder of zo van de drieën. Dat is dus helemaal niet zo.
Koos: En het is allemaal vrijwilligerswerk, hè? Ze krijgen er niks voor betaald of zo.
Raphael: Ja, gewoon naast hun eigen werkzaamheden die ze doen. Onze nieuwe bischop, Erik, die...
Raphael: Hij werkt zelfs in Amsterdam.
Koos: O ja, daar had hij het over. Daar vertelde hij dat hij in Amsterdam werkt.
Koos: Een van een project of zo.
Raphael: Ja, een project dat hij heeft nu in Amsterdam. En zijn tweede raadgever,
Raphael: die heeft een eigen praktijk in Assen.
Koos: O ja.
Raphael: Dus die is er ook heel druk mee bezig. Dus mensen hebben echt drukke banen ook daarnaast.
Koos: Ik ben heel blij dat ik niet daarvoor geroepen ben. Goed, hoe ze dat doen is toch...
Koos: Ze denken erover na, wie zou dat kunnen doen? Dan gaan ze erover bidden,
Koos: ze proberen inspiratie te krijgen van de hemelse vader, van is dit een goede keuze?
Koos: Dan sturen ze zoiets in volgens mij, richting het gebied of zelfs naar de hoofdkantoor.
Raphael: Je bedoelt als voor een nieuw bischop, de ringpresident, die maakt zeg maar
Raphael: een lijst met kandidaten en ook wel op basis van informatie.
Raphael: Inspiratie op basis van informatie. En dan wordt er een keuze gemaakt en die
Raphael: keuze van de ringpresident wordt besproken met zijn raadgevers,
Raphael: En dan zitten de secretaris en de administrateur vaak ook in die vergadering.
Raphael: En dan gaat die keuze, als het binnen het drinkpresidium akkoord is,
Raphael: dan gaat die keuze naar Salt Lake.
Koos: Met het lijstje of zonder het lijstje?
Raphael: Zonder het lijstje. Dus alleen één persoon gaat dan als voorstel naar Salt Lake.
Raphael: En dan wordt door het eerste presidium daarover besloten.
Raphael: En dan wordt er een akkoord of niet een akkoord opgegeven. En als er een akkoord
Raphael: op wordt gegeven, dan is het zo dat die persoon wordt dan benaderd met een nieuwe roeping.
Raphael: En dan mag die raadgevers erbij uitzoeken.
Raphael: Die raadgevers worden niet door het eerste presidium gekeurd,
Raphael: die worden door het ring presidium goed gekeurd.
Raphael: En in het geval van, in de tijd dat ik dus administrateur ben van het ring prasidium, of van de ring.
Raphael: is het zo dat de bisschop wordt al een week van tevoren geroepen voordat het
Raphael: wordt bekendgemaakt in de wijk en pas in die week want het moet ook nog eens
Raphael: ondersteund worden door de Hoge Raad maar ja de Hoge Raad,
Raphael: het is eigenlijk al gedaan dus het is meer formaliteit eigenlijk,
Raphael: dat is trouwens in de wijk ook zo wordt ook gevraagd ondersteuning als iemand
Raphael: tegenstemt dat heeft eigenlijk geen invloed met zo'n persoon wordt alleen gesproken,
Raphael: tenzij het echt serieus aanklachten zijn, zeg maar.
Raphael: Maar dan wordt het in die week, vooraf, wordt het ergens in het midden,
Raphael: einde van de week, wordt het dus aan de hoge raad bekend gemaakt en gevraagd de ondersteuning.
Raphael: En gevraagd of ze zich stil willen houden tot zondag.
Raphael: En dan voor het vaak ook de raadgevers worden er ook bij genoemd.
Raphael: Dat die ook ondersteund kunnen worden.
Raphael: En dan is het zondag wordt en het ligt er net aan wanneer de oude bissel wordt
Raphael: ontheven dat kan in die week daarvoor zijn of op de zondag zelf dat komt eigenlijk
Raphael: altijd als een verrassing.
Koos: Ja, interessant hoe dat er gaat van.
Raphael: Ja, vroeger is het zo dat, ik weet nog wel, vroeger dan werd je gebeld van ben
Raphael: je morgenochtend vroeger in de kerk?
Koos: Ja.
Raphael: Eh, ja. Oké, ik wil even met je spreken. Oké. En dan werd dat door de ringpresident.
Koos: Ja.
Raphael: En weet je, gewoon ochtends geroepen als bischop.
Koos: Ja.
Raphael: Dat is die tijd dat mijn vader de bischop werd. Dat is echt,
Raphael: nou, twintig jaar geleden of zo.
Koos: Ja.
Raphael: Dus in die tijd was dat veel normaler. En nu word je dus gewoon al een week
Raphael: wat tevoren geroepen, zeg maar.
Koos: Ja. Ja, leuk hoe dat gaat, maar ik vind het wel mooi.
Koos: Maar ja.
Raphael: Maar wat ik eigenlijk ook nog wil zeggen, ik hoop dat we nog genoeg tijd hebben koos.
Koos: Oké, oké.
Raphael: We hadden het over toeswaken geven en over getuigenis geven,
Raphael: dat ik daar best wel zenuwachtig van word.
Raphael: Maar ook met toeswaken geven, ik wil het altijd zo goed voorbereiden,
Raphael: omdat ik, ik heb eigenlijk gewoon een vorm van faalangst.
Raphael: Want ik denk echt serieus dat als ik daar sta en ik ben,
Raphael: Waarom ik ook zenuwachtig ben, is van wat denken die mensen van mij?
Raphael: En wat ik zeg. Gek is dat, hè?
Koos: Ja, wel gek.
Raphael: Nou ja.
Koos: Heb je er last van?
Raphael: Nee, maar ik denk echt dat ik ook in meerdere zaken, naast dus alleen maar toespraken
Raphael: geven, dat ik echt last heb van faalangst.
Raphael: En dat me dat ook wel tegenhoudt in bepaalde dingen.
Koos: Ja. Ja, maar goed, dat is iets wat in jou zit, waar je ook heel moeilijk iets aan kan doen.
Koos: Volgens mij probeer je er ook wel
Koos: wat aan te doen. Jij bereidt daardoor je toespraak hartstikke goed voor.
Koos: Mooi papier, zodat je dat gevoel van valang zoveel mogelijk kunt onderdrukken.
Koos: Maar ook in andere aspecten, zeg jij, komt dat naar voren.
Raphael: Ja, en dan voornamelijk eigenlijk ook wel een beetje de faalangst in de zin
Raphael: van wat denken andere mensen.
Koos: Oh ja?
Raphael: Ja, ik ben echt zo'n people pleaser. Dus dan heb ik dat altijd wel een beetje in het achterhoofd.
Koos: Ja, nou ben ik ook een soort van people pleaser, maar dan wel op een andere
Koos: manier. Ik heb gelukkig ooit, heb ik dat gevoel los kunnen laten.
Koos: Zo van wat andere mensen van mij denken.
Koos: Dat maakt me eigenlijk helemaal niet zoveel uit.
Raphael: Ja, ik wil het voor iedereen goed doen.
Koos: Ja.
Raphael: En ik wil ook niet dat mensen... gek over mij denken. Snap je?
Raphael: En dat is heel lastig als jij... voor een groep van... honderd mensen staat.
Raphael: En soms nog meer. Om dan...
Raphael: Iedereen dat te laten denken wat jij eigenlijk wil vertellen.
Koos: Ja, dat gaat sowieso allemaal niet lukken. Maar goed.
Raphael: Is dat van Satan?
Koos: Nee, dat is sowieso niet van Satan. Nee, dat is niet van Satan.
Koos: Maar ja, kijk, angst is tegenovergestelde van liefde naast liefde en zo.
Raphael: Ja, dat is toch wel een beetje...
Koos: Ja, maar het is niet van Satan, maar het is vanuit de natuurlijke mens.
Koos: Dus jouw faalangst komt vanuit die natuurlijke mens.
Koos: Nou is die natuurlijke mens wel een vijand van God, maar het is geen Satan.
Koos: Dan probeert Satan daar wel heel dankbaar gebruik van te maken van die natuurlijke mens.
Koos: En dan denk je van, ah mooi, die probeert net als drangen en verslavingen en
Koos: zo, die in jouw natuurlijke mens zitten, probeert Satan mooi te versterken.
Koos: En ja, hoe zeg je dat? Lekker op in te prikken en te doen.
Koos: Want hoe meer jij die ervoor opzet of naar voren laat komen,
Koos: des te minder ruimte is er eigenlijk voor die geestelijke mens en voor geestelijkheid.
Koos: Dus ja, die natuurlijke mens zit ons best wel vaak in de weg.
Koos: Ja, maar dat is nou eenmaal wat je hier op aarde mee hebt gekregen.
Koos: Dus ja, je natuur, je lichaam, maar ook die natuurlijke mens.
Raphael: Ja dus dus dus dus dus
Raphael: faal angst is op zich is dat is dat prima als
Raphael: je meer maar niet door laat lijden eigenlijk en want of
Raphael: nou ja satan die misbruikt het is dus als ik bijvoorbeeld gevraagd wordt om
Raphael: een toespraak te geven en dan heb ik dus mijn faal angst waarvoor door dus ik
Raphael: zoiets van nou ik vind het lastig maar dan zou zaten dat kunnen gebruiken om
Raphael: mij extra te motiveren om niet die toespraak te gaan geven.
Koos: Precies, dat is wat hij probeert om op te bouwen. Ja, juist.
Koos: Hij wil jou in dat opzicht dat faalangst zo verder uitvergroten,
Koos: dat je een soort van verlamd en inderdaad niet het goede de goede boodschap,
Koos: verspreidt of het goede. Dus dat je niet het goede kiest.
Koos: Liefst dat je lekker achter in een hoekje blijft zitten.
Koos: Liefst dat je geen mensen lief hebt en niet mensen helpt hem zelf.
Koos: Dat vindt Satan prachtig mooi.
Raphael: Ja, of ergens een monnik zijn.
Koos: Ja, precies. Ja, dat kan ook nog. Nou hadden die monniken meestal echt wel een
Koos: taak om voor mensen te helpen en te zorgen.
Koos: Er was meestal ook een toevluchtsoord en ze waren allemaal gespecialiseerd in
Koos: medicijn. En vroeger dan, hè.
Koos: Echt, nou ja, daar kon je eigenlijk wel terecht als je echt in Penair is.
Koos: Dat kon je bij de monniken terecht.
Koos: Dan zijn er ook monniken natuurlijk geweest die dat allemaal een beetje, ja.
Koos: dat is zeg maar de rotte appel monnik, maar goed, dat heb je toch overal maar
Koos: over het algemeen waren het echt wel goede bevlogen mensen, die het goede voorhalen,
Koos: maar ja, nee, ik heb dat dus meer dat ik, kijk, ik wil net als Christus mensen
Koos: lief hebben, en vanuit dat lief hebben,
Koos: wil ik altijd een soort van aardig zijn, vredestichter zijn verbinder zijn En
Koos: daarom, ja, hoe zou ik dat zeggen? Ben ik altijd zo aardig.
Koos: Ja, is het gek? Een beetje de chameleon, zoals jij dat zo mooi zegt.
Koos: Dat klopt wel, daar heb je gelijk in.
Koos: Dus dan, soms vragen mensen zich ook af, ja, maar wat denkt Koos nou echt dan?
Koos: Wat is zijn echte eigen mening? Maar ja, weet je, ik sta open voor verschillende
Koos: meningen en ik kan ook, ik kan ook zus denken en ik kan zo denken.
Koos: Weet je, dat is gewoon wat ik heb. Dus ja...
Koos: Ja, ik ben gewoon aardig, ja.
Koos: Maar niet dat ik nou, weet je, net als jij, hoe jij dat beschrijft,
Koos: dat ik heb geen faalangst.
Koos: En ik heb ook niet dat mensen mij per se dan aardig moeten vinden of zoiets. Of hoe zeg je dat?
Koos: Nee, het maakt er niet zoveel uit wat mensen van mij denken.
Raphael: Ja, dat is echt wel mooi.
Koos: Ja, dat geeft vrijheid. Dat geeft echt het gevoel van, ah, mooi, fijn.
Raphael: Ja, maar dat is, wat ik heel mooi vind is dat, ik heb eigenlijk ook geen, ik heb geen vijanden.
Raphael: Er is één persoon in mijn leven die ik waarschijnlijk niet zou groeten als ik
Raphael: hem zou tegenkomen. Er is één persoon.
Raphael: En voor de rest kan ik met iedereen door dezelfde deur lopen.
Koos: Ja.
Raphael: En op de een of andere manier wil ik dat ook zo houden, zeg maar.
Raphael: Dus dan probeer ik iedereen altijd ook de vredestichter te zijn,
Raphael: maar gewoon in de relatie die ik heb met die persoon.
Raphael: Dus als er wel wat voorkomt, dan probeer ik het te... Ik probeer al,
Raphael: voordat iets kan escaleren, probeer ik het al te deescaleren.
Koos: Ja, maar dat herken ik wel. Eigenlijk zitten we al een beetje op één lijn,
Koos: hoor. Misschien klikt het ook zo goed. Dat is ook echt nooit ruzie.
Koos: Behalve dat we weer.
Raphael: Bijna over tijd zijn.
Koos: Over tijd zijn dat we moeten afsluiten. Wij willen ons wel aan ons principe houden.
Raphael: Dat is waar.
Koos: Korte afleveringen. Dus bedankt voor het luisteren. Dieve luisteraars. En tot de volgende keer.
Raphael: Tot volgende week.