Koos: Hey Raphael.
Raphael: Hallo Koos.
Koos: En welkom luisteraars.
Raphael: Yes.
Koos: Bij weer een nieuwe aflevering van...
Raphael: Geloof je dat ook?
Koos: Yes, geloof jij dat ook?
Raphael: Ja. Zo grappig. Ik luister dan onze aflevering ook terug.
Koos: Ja.
Raphael: Onze start is gewoon eigenlijk altijd weer hetzelfde.
Koos: Hoe is het mogelijk?
Raphael: Altijd weer dat yes van mij ook.
Koos: Yes. Maar weet je wat ik zo grappig vind? Wat ik grappig vind is dat als je
Koos: mensen dan tegenkomt en die zeggen dan ook van geloof je dat ook?
Koos: Ik weet niet, het was een of ander iets en toen zei iemand dat ook.
Koos: Geloof je dat ook? En jullie zitten dan echt zo dat terug te geven aan ons, hè?
Raphael: Oh ja?
Koos: Ja. Heb jij niet doorgehad natuurlijk?
Raphael: Nee, dat had ik niet door.
Koos: Ja, maar goed.
Raphael: Oh, mooi.
Koos: Dat was volgens mij in de kerk laatst. Die me laatst zei, maar graf,
Koos: geloof je dat ook? Of aan ons, volgens dat, geloof je dat ook?
Raphael: Oh, dat is wel prachtig. Ja, ik sta er dan niet eens bij stil natuurlijk.
Raphael: over dat onze podcast, ik heb het alleen ik ben er heel veel mee bezig maar dat,
Raphael: de naam.
Koos: Ja.
Raphael: Geloof je dat ook?
Koos: Geloof je dat ook? Ja. Ik vind het wel leuk. Ik hou hem er gewoon in hoor.
Raphael: Ja, maar het is toch super mooi, want wij hadden toen onze eerste aflevering
Raphael: opgenomen, en jij zei ook van, of we hadden het over van, hoe moeten we het noemen?
Raphael: En jij kwam eigenlijk direct met, geloof je dat ook?
Koos: Oh, was ik het?
Raphael: Ja, jij was het.
Koos: Het is mijn schuld?
Raphael: Het is jouw schuld. Ja, maar het ging echt nou, het was gewoon in één keer raak.
Koos: Oké, ja, dat moet zo zijn. En dit jaar al twee jaar. Nog een paar maanden zijn we twee jaar bezig.
Raphael: Ja, klopt. Ongelooflijk. Dit is de 99ste aflevering. Echt?
Koos: De 99ste? Oeh, kijk eens. Dat gaat de goede kant uit. Leuk. Ja.
Raphael: Wat een mijlpaar.
Koos: Echt een mijlpaar. Nou, als het toch 99 is. Want er wordt wel eens gesproken
Koos: over Christus, die 99 van zijn schaapjes achterlaat om dat ene schaapje te gaan zoeken.
Raphael: Ja. dus op de een of andere manier nu je dat toch naar boven haalt ik vind dat
Raphael: toch echt best wel een vreemd verhaal.
Koos: Vreemd verhaal dat is grappig vertel, waarom vind je dat een vreemd verhaal?
Raphael: Nou,
Raphael: hemels vader die over het één zoon op om die 99 te redden en Christus zegt precies het andersom.
Raphael: Hij zegt, ik offer 99 op om die ene te redden.
Raphael: Want hij laat die anderen in een steek en in het gevaar voor wolven of zo. Om die ene te zoeken.
Koos: Ja, nou zo kan je het ook zien.
Raphael: Ja, ik ben zo ingesteld. Altijd de dark side zoeken.
Koos: De dark side, ja. Nou ja, zo kan je het ook zien.
Koos: Ik had het verhaal altijd zo van, nou die 99 die zijn lekker veilig met elkaar.
Koos: Dus dat, ja, weet je, het voelde altijd als ik dat last, nou,
Koos: die zijn veilig, daar gebeurt niks mee.
Koos: Hij gaat die ene nog zoeken, die haalt die op, en dan zijn ze met honderd,
Koos: en dan is iedereen blij en gelukkig.
Koos: Zo, ja, zo interpreteerde ik dat verhaal.
Raphael: Ja, nou, zo wordt het ook uitgelegd.
Koos: Ja.
Raphael: Altijd. Dus ik had elke keer als ik dat verhaal weer hoorde,
Raphael: denk ik, ja, nou, hij laat wel 99 in de steek.
Koos: Ja.
Raphael: En aan het einde komt hij terug, en dan is alles wel prima. Ik denk,
Raphael: maar hij heeft ze wel achtergelaten in, En nou ja, Cito misschien heeft hij
Raphael: zo eerst naar de schaapskooi gebracht.
Koos: Ah ja, dat zou kunnen.
Raphael: Of heeft hij misschien, is hij niet in zijn eentje, heeft hij nog iemand erbij die dan daarop let.
Koos: Ja.
Raphael: Want ja, dit is een film die is al super oud.
Raphael: Dat gaat over een hele emotionele filmstukje, is dat een fragment?
Raphael: Over een vader die moet spoorwissels regelen.
Koos: Oh, oké.
Raphael: Ken je hem?
Koos: Nou ja, het begint wel wat te dagen. Vertel eens wat je zegt.
Raphael: Nou, hij heeft een zoon en een vrouw en zijn vrouw is in verwachting.
Raphael: En die kan elk moment bevallen.
Koos: Ja.
Raphael: En nu gaat, nu moet er een spoorwissel, er komt een trein aan.
Raphael: En hij moet die spoorwissel regelen. Want hij gaat over een spoorbrug.
Raphael: Een ravijn heen. En hij loopt. Hij woont aan de ene kant.
Raphael: En hij moet aan de andere kant zijn. Om die wissel te regelen. En nu komt hij daar.
Raphael: En nu ziet hij dat die wissel. Die heeft hulp nodig. Die blijft niet uit zichzelf staan.
Raphael: Dus hij moet hem vasthouden.
Raphael: Maar om hem vasthouden. Zodat die trein kan doorgaan.
Raphael: Dus hij ziet de trein aankomen, hij houdt die wissel vast en zijn vrouw die
Raphael: bevalling zit in en dat zoontje die gaat naar zijn vader toe om te zeggen dat
Raphael: de bevalling op gang is gekomen om zijn vader te halen.
Raphael: Dus hij rent over die brug heen en hij kijkt van ja, die trein komt eraan met al die passagiers.
Raphael: Als ik nu die wissel loslaat, dan zijn zij allemaal verloren.
Raphael: Maar als ik hem vasthoud, dan gaat die trein door over dat spoor waar mijn zoontje is.
Raphael: Dat als ik nu naar mijn zoontje zou kunnen rennen, zou ik mijn zoontje kunnen
Raphael: pakken en hem van het spoor kunnen halen.
Raphael: Als die wissel bleef staan.
Raphael: Ja, hij kiesde dus uiteindelijk voor om die wissel dus vast te houden,
Raphael: om dus al die passagiers te redden.
Koos: Zo, dat is heftig, hè?
Raphael: Ja.
Koos: Ja.
Raphael: Ik hoop echt dat ik nooit zo'n beslissing hoef te maken. Ja, maar wat kies je dan, hè?
Koos: Wat kies je dan?
Raphael: Maar dat is dus als voorbeeld van hem als vader, die ervoor kiest om zijn zoon de wereld in te sturen.
Raphael: Om de zon op zich te nemen en dus eigenlijk als offer, zeg maar,
Raphael: om alle andere kinderen dus weer terug te krijgen.
Koos: Ja. Ja.
Koos: Oeh. Ja, ik vind dat best wel inderdaad, wel heftig, hè? Dat komt wel even binnen, hè?
Koos: Maar dat is wel hoe het is en wat hemel zijn vader inderdaad voor ons heeft gedaan.
Raphael: Ja, en Jezus Christus is gewoon de belangrijkste.
Raphael: We kregen laatst een opmerking van een luisteraar. Je had een aflevering geluisterd
Raphael: over waarom er zo weinig mensen naar de kerk van Jezus Christus komen.
Raphael: en toen zei Senga was getriggerd door de titel en ik heb hem geluisterd maar
Raphael: jullie praten helemaal niet over Christus,
Raphael: en wel over zijn kerk wat eigenlijk bijzaak is daar ben ik het ook mee eens
Raphael: kerk is ook bijzaak, Christus is het allerbelangrijkste klopt.
Koos: Ben ik het ook mee eens kerk is een hulpmiddel om,
Koos: meer over Christus te leren Christus beter te leren kennen maar daar luisteren
Koos: helemaal gelijk in Dus ik denk dat we alles moeten bekeren.
Raphael: Om elke aflevering maar volledig over Christus te praten, dat is ook niet leuk.
Raphael: Pak je elk in een onderwerp en niet altijd komt Christus daarvoor.
Raphael: Maar dat betekent niet dat hij het allerbelangrijkste is.
Raphael: Ben je daar niet mee eens?
Koos: Ik mis er mee. Wat is er nog?
Raphael: Christus is het allerbelangrijkste.
Koos: Ja, hij is het allerbelangrijkste. Daar ben ik het wel mee eens.
Raphael: Ja, ja.
Koos: Dat geloof ik ook. Dat geloof ik ook.
Raphael: Maar nu hebben we dus elke zondag bij ons in de kerk, elke eerste zondag van
Raphael: de maand hebben we een vaste en getuigenisverhaling.
Koos: Ja.
Raphael: Als er niet een algemene conferentie is.
Koos: Ja.
Raphael: Dus dan kunnen we met z'n allen collectief vasten.
Koos: Ja.
Raphael: En we kunnen dan onze getuigenis geven in de avondmansdienst en dan zijn er
Raphael: dus geen sprekers vooraf gevraagd.
Raphael: En dan worden, als er dan vaak degene die de leiding heeft, die geeft dan eerst
Raphael: zijn getuigenis en daarna mag ieder ander uit de zaal eigenlijk.
Raphael: Er zijn een aantal voorwaardes trouwens, of waarom je het niet zou mogen.
Raphael: Maar in principe mag iedereen dan wel zijn getuigenis geven.
Koos: Ja, ik moet wel even voor de luisteraars even uitleggen wat een getuigenis is.
Koos: Want je kunt ook een getuigschrift hebben over getuigenis, dat je een of andere
Koos: cursus hebt gevolgd of dat je iets met succes hebt afgerond of zo.
Koos: Dus wat is dan precies een getuigenis?
Raphael: Ja, in het handboek, die trouwens ook voor iedereen inzichtelijk is,
Raphael: In onze app en op de website.
Raphael: Er staat dat de getuigenis moet inhouden dat je over een evangeliebeginsel eigenlijk
Raphael: getuigt over de waarheid daarvan.
Raphael: Of de waarheid, een ervaring die je ermee hebt gehad.
Raphael: Of in ieder geval hoe jij ervan overtuigd bent dat dat...
Raphael: De waarheid is.
Koos: Ja, oké. Dus het gaat over je overtuiging. Dus je vertelt over je overtuiging.
Koos: En dat noem je een getuigenis. Omdat het over je overtuiging gaat.
Raphael: Ja, en dat hoeft dan niet per se in een getuigenisvergadering naar voren te komen.
Raphael: Maar je kan eigenlijk altijd je getuigenis delen met mensen.
Raphael: Maar het is ook een getuigenis sowieso iets persoonlijks.
Koos: Ja, dus je kunt altijd over je persoonlijke ervaringen vertellen.
Koos: Ja. Naar een ander, met een ander. Ja.
Koos: Dus we maken er een heel moeilijk woord van. Getuigenis, maar eigenlijk is het
Koos: gewoon je ervaring delen.
Raphael: Dat denk ik wel, want ik vul het wel altijd zo in, is dat ik wil namelijk wel
Raphael: een persoonlijke ervaring delen.
Koos: Ja.
Raphael: Want ik kan wel zeggen, ik geloof dat dit de kerk van Jezus Christus is en dat
Raphael: het boek van me waar is en dat het Bijbel het woord van God is.
Raphael: Maar dat kan, maar ik vind dat dan te simpel.
Raphael: Ik wil altijd een ervaring delen wat mijn getuigenis versterkt heeft.
Koos: Ja. En valt jou ook op dat die eerste zondag van de maand meestal dezelfde mensen
Koos: dan naar voren komen en dan iets vertellen?
Raphael: Dat komt omdat we zo weinig leden hebben, Koos.
Koos: Is dat zo? Daar geloof ik helemaal niks van. Want hoeveel mensen op die zondag delen dan hun ervaring?
Raphael: Ja, meestal, we hebben eerst natuurlijk het vaste programma eigenlijk.
Raphael: We beginnen met bekendmakingen, we hebben een lofzang, we hebben een gebed.
Raphael: Dan hebben we nog een lofzang, dan hebben we het avondmaal.
Raphael: En dat duurt ongeveer zo'n 25 minuten, denk ik. 20 à 25 minuten.
Raphael: Dus dan heb je zo'n 40 tot 30 minuten, zeg maar, de tijd...
Raphael: Om van andere uur te horen, want het is van tien tot elf.
Koos: Ja.
Raphael: En eigenlijk wil je al om vijf voor elf stoppen, zodat je een lofstand kan hebben
Raphael: en een slotgebed, zodat je echt
Raphael: om elf uur kan stoppen, zodat je niet te veel tijd snoept van een les.
Raphael: Want de les duurt ook maar tot twaalf uur en die gaat nooit echt langer door.
Raphael: Die stopt echt wel op tijd.
Raphael: Ja, dus dat ligt er net aan hoe lang je je getuigenis geeft.
Raphael: Sommigen geven echt een toespraak van tien minuten.
Koos: Ja, dan zijn er maar een paar mensen die dan hun ervaringen kunnen delen.
Raphael: Ja, dus het wordt ook gezegd dat je hem eigenlijk wel kort moet houden.
Raphael: Dus dat je dus wel de gelegenheid geeft om andere mensen ook een getuigenis te laten delen.
Koos: Ja.
Raphael: En eigenlijk is het best wel een bijzondere ervaring, denk ik.
Raphael: Ik ben het gewoon gewend.
Raphael: En ik denk er niet zoveel voor na.
Raphael: Maar eigenlijk is het best wel een bijzondere dienst. Dat je gewoon naar voren
Raphael: kan lopen en je getuigenis kan geven.
Koos: Dat is op zich wel mooi.
Raphael: Ja, dat je zo kan delen.
Koos: Ja, dat die mogelijkheid er is. Maar toch valt me op dat bijna altijd dezelfde
Koos: mensen er naar voren komen.
Koos: Dus zeg maar van de, nou, 70 mensen die er zitten, of 80.
Koos: Er zijn er een stuk of 10, tot max 15, die dan naar voren komen.
Koos: Waarvan 10 altijd wel een beetje dezelfde mensen, of misschien is 10 nog veel,
Koos: Maar schat je dat ook ongeveer zo in?
Raphael: Dat er tien mensen hun getuigdhuis geven? Of dat er altijd...
Raphael: Dus een groepje van tien, zeg maar, die eigenlijk altijd wel naar voren komen?
Koos: Ja, ik rond het even af. Maar ongeveer tien. Ik denk dat het net iets minder is dan die tien.
Koos: Maar dat dat wel een redelijk vaste kern is die dan naar voren komt.
Raphael: Ja, jij hoort daar ook bij, hè?
Koos: Daarom had ik bedacht dat ik eens een keer niet naar voren ga.
Raphael: Een ander de kans geven?
Koos: En een andere kans geven, maar ook voor de volgende keer het iets meer bijzonder
Koos: laten zijn, dat ik daar naar voren ga. Want...
Koos: Als ik elke maand dus naar voren ga, dan komt hij weer aan. Weet je dat?
Koos: Dus het is niet echt bijzonder.
Koos: Hij deelt altijd zijn getuigenis.
Koos: Dus ik dacht van, ik ga dat nou eens niet doen. Ik ga eens een keer niet mijn getuigenis geven.
Raphael: Hoe voelde dat?
Koos: Nou ja, omdat ik me dat zo had voorgenomen, voelde dat wel goed.
Koos: Maar ik had echt wel de neiging op een gegeven moment om naar voren te gaan.
Koos: Want er was iemand, ik zal het niet bij naam noemen wie dat was.
Koos: Die zegt van, nou, we streven er nou om perfect te zijn of zo.
Koos: Ik zei van, ik wilde echt naar voren gaan. Volgens mij streven we daar helemaal niet naar.
Raphael: Ja, er werd afgelopen zondag best wel veel gerectificeerd door elkaar.
Koos: Ja, en ik wilde ook gaan rectificeren. Echt, ik had ook die neiging.
Koos: Want naar mijn idee, en dat ben ik nog steeds van mening, is dat helemaal verkeerd
Koos: vertaald in de schriften die we hebben.
Koos: Zo van, wees ga je voor maakt. en dat weesgijver maakt, is dan weer vertaald
Koos: naar weesgij perfect of zoiets.
Koos: Dikke onzin, want volgens mij moet het zijn, weesgij één met God.
Koos: En het één zijn met God, met God zeg maar een gemeenschap vormen en een team
Koos: vormen en helemaal op de lijn van God zitten.
Koos: Ik denk dat het daarom gaat en naar mijn idee moet je dat helemaal niet verwarren
Koos: met perfectie of dat je perfect dan bent.
Koos: Want voor menselijk brein, perfect is iets zonder fouten of weet ik veel wat,
Koos: En nou zou je kunnen zeggen, ja, maar God is dan zonder fouten.
Koos: Dus als je één met God bent, dan ben je zonder fouten.
Koos: Ja, maar ik weet niet, dat voelt toch niet goed.
Raphael: Fouten, dat is ook een definitie.
Koos: Ja.
Raphael: Die we er zelf aan geven, wat fout is of goed is.
Koos: Ja, wat fout is of goed is.
Raphael: Maar er werd ook gezegd dat we in het voorbestaan in de celestiele koninkrijk woonden.
Koos: Nee man, dat is ook ons ding.
Raphael: Ja, dat zei ook iemand.
Koos: En dat moeten we ook gaan rectificeren. Het is zoveel onzin wat daar wordt gepraat.
Raphael: Lijkt wel onze podcast daar.
Koos: We kunnen opnemen in een aflevering.
Koos: Maar goed, dat vond ik wel een interessante discussie. Want er werd dan gezegd,
Koos: iemand die zei van ja, in het voorbestaan waar we voor maken.
Koos: Toen kwam iemand mee hoor, in het voorbestaan waren we helemaal niet vermaakt.
Koos: En daar ben ik het dan mee eens. Ik geloof inderdaad wel dat degene die zei
Koos: van in het voorbestaan waren we niet vermaakt.
Koos: Daar geloof ik wel in. Want anders hadden we hier niet hoeven te zijn.
Koos: Als we al vermaakt waren.
Raphael: Ja, maar nu gaan we weer helemaal zijs vermaakt. Wat is nou vermaakt dan?
Raphael: Wat is helemaal vermaakt? Is helemaal zwaarder vermaakt? En als we zijn...
Raphael: niveau hebben bereikt, zijn we dan pas volmaakt. Want het is een verschil tussen
Raphael: volmaakt en perfect natuurlijk ook.
Koos: Ja, daar zit een verschil in. Maar kijk, dat is ook afhankelijk hoe je volmaakt definiëert.
Koos: Want ik geloof dat Hemelsvaar nog steeds groeit naarmate wij ook groeien en
Koos: heel zijn multilevel, hoe noem je dat?
Koos: De MLM, multilevel marketing. Ja, multilevel marketing.
Raphael: Hij staat aan de top en hij wordt steeds beter.
Koos: En steeds meer. Enorme piramide. Dus hij groeit.
Koos: Naarmate wij groeien, groeit hij mee. Zeg maar zo.
Koos: Dus ja, dus ik volmaak.
Koos: Ik denk dat hij ook een soort van oneindige groei heeft dan.
Koos: Wij kunnen ook een oneindige groei hebben.
Koos: Dat is juist dat celestiale. Dat oneindig vermeerderen en groeien en dus ben je nooit,
Koos: volmaakt in de zin van dat je klaar bent met groeien. of zoiets, weet je wel, dat,
Koos: Ja.
Raphael: Nee, dat klopt. Kijk, en dat is, met perfectie, ja, sommige dingen kunnen ook
Raphael: gewoon wel perfect zijn.
Koos: Ja.
Raphael: Maar je kan niet alles perfect hebben.
Koos: Nee.
Raphael: Een perfecte cirkel bijvoorbeeld.
Koos: Een perfecte cirkel?
Raphael: Ja. Dat kan, toch?
Koos: Dat bestaat toch? Een cirkel.
Raphael: Ja, als jij een cirkel hebt die helemaal precies rond is, dan is het perfect rond.
Koos: Ja, dat is perfect rond. Dat is een perfecte cirkel. Ja. Ik heb weinig met perfectie.
Raphael: Maar oké, dus...
Koos: Ja, dus ik had bedacht. Ik ging eens een keer niet naar voren om mijn getuigenis,
Koos: of die ervaring over mijn geloof te delen.
Raphael: Ja, voor jou, jij bent namelijk ook een hoger raadslid geweest.
Koos: Ja.
Raphael: Kan je eens uitleggen wat een hoger raadslid is?
Koos: Ja, dat is eigenlijk een adviseur van de ringpresident.
Koos: De ringpresident is dan degene die is geroepen en aangesteld om te presideren
Koos: over een bepaald gebied.
Koos: In Noord-Nederland bijvoorbeeld is een ring en aan het hoofd van die ring staat
Koos: een president, dat is dan een ringpresident.
Koos: Die ringpresident wordt bijgestaan door twee raadgevers, maar ook door een raad, vaak van twaalf.
Koos: Maar goed, als dat kleiner is, dan kan het ook wel minder units zijn of zo.
Koos: Minder dan 12 hogeraadsleden zijn. Maar zo'n hogeraadslid die vormt samen met het ringpresidium.
Koos: We zeggen dat...
Raphael: Een adviesorgaan.
Koos: Een adviesorgaan, ja. En ook een steun en zoveel in dat gebied voor de verschillende
Koos: units. En dat zijn dan wijken en gemeenten.
Koos: Een hoograadslid is ook toegewezen aan een wijk of een gemeente om daar adviseur van te zijn.
Koos: Om met name de organisatie en hulporganisatie in zo'n wijk of gemeente,
Koos: zo'n unit te helpen en te ondersteunen.
Koos: En terug te koppelen aan het ringpresidium wat er speelt in zo'n unit.
Koos: En ja, een beetje de verbinding vanuit het ringpracidium naar de unit eigenlijk.
Raphael: Maar ook maandelijks toespraken geven?
Koos: Ja, dat ook. Maandelijks ergens naar een unit toe.
Koos: En we hadden het zo dat ik, toen ik ook nog een unit had, zeg maar om de twee
Koos: maanden sowieso, of om de maand dan sowieso in mijn eigen unit die aan mij was
Koos: toegewezen, was, om een toespraak te geven. Ja.
Raphael: Dan leer je ook echt wel een beetje openbaar spreken.
Koos: Ja, dat klopt.
Raphael: Ik heb afgelopen vast- en getuigenisvergadering wel mijn getuigenis gedeeld.
Raphael: En ik zit daar dan in de bank echt met een kloppend hart.
Raphael: En van, weet je, ik begin echt zenuwachtig te worden. Ik begin dus echt in mijn
Raphael: hoofd uit te denken van oké, wat ga ik zeggen? In welke gehoorde?
Raphael: En dan zit ik daar ook vaak nog op het podium.
Raphael: Omdat er iemand voor mij is. Dus dan moet ik daar nog zitten wachten ook nog. Dus dan, ja, dan.
Raphael: Ik begin best wel zenuwachtig te worden. En dan sta ik daar en dan voel ik ook die zenuwen gewoon.
Raphael: Van het daar staan. En aan de ene kant.
Raphael: Denk ik ja, waarvoor doe je het dan?
Raphael: Maar ik denk ook wel van. Nou, ik wil. Ik heb echt wel iets wat ik wil delen.
Raphael: En want voor de grote groep. En dus niet alleen maar voor mensen die ik ken.
Raphael: En ik vind het ook wel een mooie uitdaging. Ook gewoon dat.
Raphael: die zenuwen over... Hoe noem je dat een...
Raphael: Hoe zeg je dat nou?
Koos: Dat je een soort van overwinnen.
Raphael: Het is echt een overwinning, ja precies. Om het wat gemakkelijker te maken.
Raphael: En het hoeft eigenlijk helemaal niet gemakkelijk te worden eigenlijk.
Raphael: Want ik heb geen functie of geen werk waar ik dat in hoef te doen.
Raphael: Maar toch vind ik het wel iets moois om dan toch iets beter in te worden.
Raphael: Zeg maar minder zenuwachtig. En ik ben nu dan al over de veertig.
Koos: Ben jij al over de veertig?
Raphael: Ja.
Koos: Wat?
Raphael: En toch word ik er nog zenuwachtig van. Terwijl ik best wel veel voor zulke
Raphael: grote groepen heb gestaan. Gek is dat toch? Of niet?
Koos: Nee.
Raphael: Ja, weet ik niet.
Koos: Nee, is op zich niet gek hoor. Bijna iedereen heeft dat wel.
Raphael: Heb jij dat ook nog steeds dan?
Koos: Nee, niet.
Koos: Ik was meer dan 12 jaar dan zo'n hoger raadslid. En dus, ja, wat is het?
Koos: 12 keer 12, zeg maar 144 keer toespraak gehouden, zoiets.
Koos: Maar wat ik wel fijn vind, is weken van tevoren begin ik al na te denken over wat ga ik dan zeggen.
Koos: En ik lees wat verschillende dingetjes en het vormt gaandeweg.
Koos: En ja...
Koos: Ik vind het mooiste als ik een soort van inspiratie op een gegeven moment,
Koos: zo voelt dat dan voor mij, een soort van inspiratie, dat het helder en duidelijk
Koos: wordt in mijn hoofd, van oh ja, dat wil ik vertellen, dat ga ik vertellen.
Koos: Ik vind het ook heerlijk om gewoon uit mijn hoofd te spreken.
Koos: Eigenlijk normaal zet ik niks op papier, maar goed, heel soms dan raakt hij
Koos: op de raad kwijt. Dus dan schrijf ik wel even een paar steekwoorden op,
Koos: zodat ik een stukje houvast heb.
Koos: Vaak, kijk, ik ken niet eens na, maar goed, oké, dat doe ik dan even wel.
Koos: Om te zorgen dat die lijn erin blijft die ik bedacht had.
Koos: Ja, dus geen spanning, maar wel op het moment dat je dan, ja,
Koos: dan word je ook aangekondigd. en dan voel je me wel eventjes inderdaad.
Koos: Ja, een soort van oké, daar gaat ie dan, weet je wel.
Koos: Zo van, als er wat goede aan open gaat en ja, we gaan ervoor,
Koos: dan heb ik wel even dat momentje van ja, ik stap het licht in.
Koos: Dat, nou ja. Prima.
Raphael: Ik ben hier nog niet over klaar. Ik wil hier nog wel verder over praten. Oh, is de tijd op?
Koos: Ja, de tijd is voorbij. Oh man, ik was net lekker op de brief jongen.
Raphael: Weet je wat, we gaan de volgende week over verder.
Koos: Ah, is goed.
Raphael: Ja?
Koos: Nou, oké dan. Luisteraars, sorry, ik had de tijd helemaal uit zicht verloren.
Koos: Ja, geen probleem. Volgende keer dan.
Raphael: Tot volgende week.
Koos: Yes, hoi.