Raphael: Hallo Koos.
Koos: Hey, hallo Raphael.
Raphael: Welkom bij een nieuwe aflevering van Geloof je dat ook?
Koos: Ja, geloof je dat ook. En welkom luisteraars.
Raphael: Super, ja. Terwijl ik Geloof je dat ook zei, dacht ik, oh, het moet luisteraars
Raphael: welkom heten. En toen struikelde ik over mijn woorden.
Koos: Ja, dat heb je soms.
Raphael: Kan gebeuren.
Koos: Kan gebeuren. Ja. Het is dat jij de baas bent van de podcast,
Koos: anders zou ik je ontslaan.
Raphael: We zijn samen baas.
Koos: Hè? Oh ja, samen baas. Nee, joh.
Raphael: Maar ja, we hebben inderdaad, ja, met 50% heb je net niet de hoeveelheid genoeg stemmen.
Koos: Dus dat gaat dan niet lukken. Geweldig. Nee, tof. Nee, ik vind het wel leuk.
Koos: Hé, maar wat ik me afvroeg, geniet jij nog wel een beetje van het leven eigenlijk?
Raphael: Ja.
Koos: Ja?
Raphael: Ja. Hoe?
Koos: Hoe? Ja, hoe geniet jij van het leven?
Raphael: Nou, ik hou echt heel erg van vakanties vieren met mijn gezin.
Koos: Oh?
Raphael: Ja, vind ik heel erg leuk.
Koos: Oké, mooi.
Raphael: De aanloop vind ik altijd wel wat lastiger en de onzekerheid kan ik wel een beetje slecht tegen.
Raphael: Maar als ze uiteindelijk dan op plaats van bestemming zijn en het is allemaal,
Raphael: weet je, je hebt je een beetje gewend aan de situatie, dan is het echt genieten.
Raphael: Dat vind ik echt genieten.
Raphael: Daarnaast heb ik, ja, ik hou ook heel veel van,
Raphael: samen met vrienden afspreken, zeg maar, dingen doen, spelletjes spelen of gewoon
Raphael: gezellig kregen. kletsen met elkaar.
Raphael: En ja, op verjaardag visites komen. En gewoon, ja, en dit. Ik geniet ook echt,
Raphael: van onze aflevering. Ook als er een gast bij is, vind ik echt geweldig.
Koos: Ja. Nou, ik kan heel erg genieten van lekker eten. Ik hou echt van eten.
Koos: Ik hou ook van af en toe als ik gewoon een leuke film of zo kijk, hè. Dat vind ik ook leuk.
Koos: Ja, of soms spelletje doen. Ja, spelletjes. Ja, ik vind het spelletje ook leuk. Ja, vind ik ook leuk.
Raphael: Maar ga je ook wel eens naar feestjes toe? Dansen en zo?
Koos: Nee, weinig. Weinig. Nee, eigenlijk niet zozeer.
Koos: Dus ik hoor het eigenlijk gewoon voor verjaardag ga ik wel heen hoor.
Koos: En dat vind ik ook wel leuk. Een beetje kletsen en gewoon een beetje gezellige tijd hebben.
Raphael: Maar echt een traditionele Nederlandse verjaardag? Dus lekker in een cirkeltje zitten, zeg maar.
Koos: Ja, zo. Kringverjaardag noem ik het.
Koos: ja nou vind ik prima dus ik was wat de lekkerste eten is en ik wel van de kreet
Koos: maar dan vind ik dat wel leuk maar ja,
Koos: dansen hoe bedoel jij met dansen of van wat nou ik over dansen gesproken wat
Koos: ik wel leuk vind is om ja dat stijl dansen,
Koos: samen met mijn vrouw om te dansen en niet dat we het vaak doen maar het zou
Koos: ik wel heel graag willen doen dat ik ja.
Raphael: Zou vaker willen stijl dansen met haar.
Koos: Ja. Ja.
Raphael: Maar het zijn niet heel veel gelegenheden waar je dat kan doen. Nee.
Koos: Nee, maar ik zou best wel met haar op dansles willen.
Raphael: Oh ja.
Koos: Bijvoorbeeld. Dus daar kijk ik nog wel naar uit. Om dat toch een keer te gaan doen.
Raphael: Ja.
Koos: Dus dat lijkt me wel mooi.
Raphael: Ik had vroeger, zat ik ook op dansles. Stijldansen.
Koos: Ja?
Raphael: Ja, volgens mij zat bijna alle jeugd van onze wijk Groningen allemaal op dansles.
Raphael: En dan ook wel van anderen, denk ik.
Raphael: Want bij ons in de kerk, als er dan een dansavond werd georganiseerd,
Raphael: dan was dat eigenlijk wel een beetje een stijldansavond.
Koos: Ja. Zo ben ik ook opgevoed. Ja. Ik zat ook op dansles en er was inderdaad ook
Koos: veel dansavonden wat stijldansen eigenlijk inhield. Dat is tegenwoordig niet meer zo.
Raphael: Nee, nee.
Koos: Maar vroeg wel.
Raphael: Wat ik me ook wel kan herinneren, want wij geloven dat alcohol niet,
Raphael: dat we dat niet moeten nuttigen, zeg maar. Dat dat niet voor consumptie is.
Koos: Ja, ja.
Raphael: Ik moet zeggen dat dat was ook helemaal niet nodig voor op zo'n dansavond, zeg maar.
Raphael: We hadden dat niet echt nodig om plezier te hebben en te kunnen genieten van zo'n avond.
Koos: Eens? Nee, wat dat betreft heb ik dat ook nooit gemist. Het gekke is dat vrienden
Koos: van mij, die hadden wel het idee, die dan geen lid van de kerk waren, bedoel ik dan.
Koos: Die hadden het idee van ja, ik heb wel alcohol nodig, anders word ik niet losser
Koos: of anders is het niet gezellig.
Koos: Alsof dat een soort van voorwaarde was om het gezellig te laten zijn.
Koos: Nou, er zat wel eentje, er was een vriend die was altijd gewoon, gaat dan te ver.
Koos: En die was dan weer dronken en een hoop gedoe, jongen.
Koos: Ja, verschrikkelijk. Ja, dat was helemaal niet leuk eigenlijk.
Koos: Er hield alcohol gebeuren.
Raphael: Nee, maar omdat jij nuchter was. Maar als jij ook gewoon lam zat had gedronken,
Raphael: had je er niet zoveel van meegemaakt waarschijnlijk.
Koos: Nee, misschien niet, maar wat is dat nou? Daar zegt toch helemaal niks aan.
Koos: Daar herinner je ook niks meer van.
Koos: of je hebt een barstende hoofdpijn of je hebt weet ik veel wat,
Koos: de hele dag daarna ben je nog helemaal nou ja,
Koos: met een kater met een kater, ja maar alsof het zeg maar niet gezellig kan zijn
Koos: zonder alcohol, hoe kijk jij er tegenaan heb je alcohol nodig om het gezellig te maken ja.
Raphael: Ik nee, ik denk ik niet ook omdat ik het gewoon gewend ben om het niet te drinken
Raphael: en mensen om mij heen ook niet mijn vrienden ook niet,
Raphael: en nu vind ik het ook niet erg trouwens hoor als we hebben ook ons bureau over de vloer gehad,
Raphael: en die weten dat we geen alcohol drinken en ook wel met een buurtbarbecue dat
Raphael: ze bij ons in de tuin waren,
Raphael: Dat er wel gezegd van, wij voorzien niet een alcohol.
Raphael: Maar als jullie dat graag willen nuttigen, hebben we daar geen enkel probleem
Raphael: mee. Weet je, maar dan moet je het wel zelf meenemen.
Raphael: En wij faciliteren het niet, omdat wij, überhaupt weten we ook echt niet wat mensen willen drinken.
Raphael: In die zin, weet je, ik kan natuurlijk een kratje bier halen.
Raphael: Ik denk, ja, merk maakt waarschijnlijk niet eens uit.
Raphael: Nee, hoor ik niet. Maar ja, geen idee. Dus we hebben gezegd van,
Raphael: als je het wil, prima. neem het mee.
Raphael: Maar ja, aan de andere kant geef je natuurlijk ook wel een beetje af van oh
Raphael: ja, nou zij drinken alcohol, nou dan moet ik me ook wel een beetje inhouden.
Raphael: Dus dan moet ik ook niet te ver gaan, denk ik. Ja, ja. Geen idee.
Raphael: Maar ik heb ook al eens, ja, ik ga dus ook zoek de gelegenheden dan ook niet echt op.
Raphael: Dus ik ben ook nooit echt het uitgaansleven ingegaan, want dat is nou één groot
Raphael: drinkverstijn, heb ik het idee.
Raphael: Maar ik heb wel eens een keer mensen meegemaakt die dan echt helemaal lam zat waren, zeg maar.
Raphael: Ze veranderen wel. En dat kan natuurlijk bij elk mens pakte het weer anders uit.
Raphael: Het versterkt een aantal zaken in de mens.
Raphael: En ik kan me wel goed voorstellen dat het waarschijnlijk wat losser maakt,
Raphael: zeg maar. Dus normaal gesproken, ik ben ook best wel verlegen.
Raphael: En ik stapte ook nooit zo vroeger toen ik jong was te dansen op of ik vroeg
Raphael: een meisje om met te dansen zeg maar.
Raphael: Ik denk dat alcohol daar best wel wat in kan helpen.
Raphael: Maar goed, die dans avonden waren ook georganiseerd voor vaak onder de 18,
Raphael: dus dan word je sowieso geen alcohol geschronken. Of je er voor de kerk gaat of niet.
Koos: Vroeger toen ik jong was, dan werd er echt vet veel alcohol geschronken aan, jongelui.
Raphael: Onder de 18?
Koos: Ja, echt wel. Het was gewoon jeugd zo, zoals één en al alcohol.
Raphael: Oh ja?
Koos: Ja.
Raphael: Huh?
Raphael: Dat hoort niet zo.
Koos: Maar ja, waar ik eigenlijk naartoe wil is dat er een soort van beeld bestaat
Koos: dan van niet-christenen.
Koos: Dat die christenen maar saaie pieten zijn en dat die niet kunnen genieten van
Koos: het leven. Want zeker als ze dan ook nog geen alcohol drinken.
Raphael: Ja, maar dat is niet per se christenen. Want wij geloven echt heel sterk dat
Raphael: je geen alcohol mag drinken.
Raphael: Maar dat zijn we ook wel een beetje uniek in bij onze kerk. vreemde etende bijten bij de christenen.
Koos: Ja, volgens mij heb je zevendaagse zevendaagse adventisten heet dat volgens mij. Die hebben dat ook.
Raphael: Ja, maar er zijn weinig die die dan met alcohol, drugs, tabak, koffie, thee.
Koos: Ja, koffie en thee is wel heel uitzonderlijk. Dat heeft eigenlijk verder niemand.
Raphael: Nee.
Koos: Nee, dat is echt wel heel specifiek voor onze kerk.
Raphael: Ja, maar dat trukt de pret in ieder geval voor mij, in mijn ervaring, niet.
Koos: Nee, niet voor ons. Niet hoe wij er tegenaan kijken. Maar andere mensen kijken tegen ons aan.
Koos: Zo van, nou, zo'n dode boel. Of dat is toch helemaal niet gezellig.
Koos: Want ook een kopje koffie is ook in de ogen van veel mensen gezellig.
Raphael: Ja, maar ik denk ook niet alleen dan in de consumptie die we doen.
Raphael: Maar ik denk ook dat veel buitenstaanders ook wel zoiets hebben van,
Raphael: ja, jullie met al die regels die jullie beperken.
Raphael: in jullie vrijheid in het mogen doen en laten wat je zelf zou willen doen wat jou gelukkig maakt ja,
Raphael: En dat gevoel heb ik dus echt totaal niet.
Koos: Nee, omdat zij het idee hebben dat dat hun gelukkig maakt.
Raphael: Ja.
Koos: Toch? Maar ik heb juist niet het gevoel dat dat mij gelukkig maakt.
Koos: Ik heb een andere definitie van.
Raphael: Maar de keuze, zij hebben dan het idee dat wij vaak gedwongen worden om bepaalde
Raphael: dingen te doen vanwege de geboden die wij hebben.
Raphael: Dus wij hebben dus het gebod om de Sabbatdag te eren.
Raphael: En dan denkt ze, ja, maar dat is een, je vrijheid wordt weggenomen,
Raphael: want je kan niet meer bepalen wat je op zondag kan gaan doen.
Koos: Ja, maar daar kijk ik dan weer anders tegenaan, want ik wil graag God belangrijk
Koos: laten zijn in mijn leven.
Koos: Dus ik kies ervoor om die zondag op een bepaalde manier zo in te vullen,
Koos: waarvan ik denk van, hey, dit
Koos: is een dag speciaal die ik echt wel extra aandacht aan God wil spenderen.
Koos: Dus ja, dat is mijn keuze om daar een mooie dag van te maken met God.
Koos: Weet je wel, dat is gewoon een heel mooie, bijzondere dag. Het is juist een
Koos: heel fijne dag. Daar geniet ik juist van.
Raphael: Ja, en ik denk ook echt dat juist door de geboden die we hebben,
Raphael: dat we daardoor juist gelukkiger zijn.
Koos: Ja.
Raphael: En dat we daardoor juist meer...
Raphael: Nou, sturing en kaders hebben.
Raphael: En ik denk dat je het ook wel een beetje kan zien zoals de opvoeding van de
Raphael: volwassen mens, denk ik dan, zeg maar een beetje.
Raphael: Want als je een klein kind opvoedt en je geeft een kind kaders waar ze dingen in kunnen doen.
Raphael: Dus niet zozeer om ze te beperken, maar om ze te beschermen voor bepaalde zaken.
Raphael: Want ik ben er echt van mening dat de geboden die we hebben gekregen echt een
Raphael: soort generalisatiegeboden zijn.
Raphael: Die dus niet zozeer direct per se voor jou bedoeld hoeven te zijn.
Raphael: Maar wel het beste is voor jou om je eraan te houden. Want het kan ook heel
Raphael: goed zijn dat het uit de hand kan lopen mocht je je er niet aan houden.
Raphael: Dus voor het algemeen belang is het beter dat die geboden er zijn.
Raphael: En dat je het aan houdt. Dat je ook gewoon die gezondheidswet,
Raphael: dat je gewoon je lichaam onder controle houdt.
Koos: Ja. En al die regeltjes zitten allemaal beloftes van hemelse vader.
Raphael: Ja.
Koos: Hij geeft die regeltjes uit liefde. Hij geeft die regeltjes voor onze bescherming,
Koos: voor onze groei, voor onze ontwikkeling.
Koos: En willen we daaraan voldoende, dus we willen die regeltjes toepassen in ons
Koos: leven. Is hij blij en krijgen we ook daar de zegeningen van.
Raphael: En dan hoef je het niet eens te geloven?
Koos: Nee, je hoeft niet eens te geloven. Doe je het niet...
Koos: Ja, houdt hij nog steeds van je, daar niet van. Maar goed. Ja,
Koos: krijg je niet die zegeningen.
Koos: Weet je wel, dat is een beetje jammerig. Maar helaas, voor jou dan, dat je dat mist.
Raphael: Ja.
Koos: Dus ja, heb je alleen maar jezelf mee.
Raphael: Ja, en nu zeg je dus zegeningen. Maar nu ben ik dus ook wel echt van mening
Raphael: dat niet iedereen hoeft alle zegeningen te hebben.
Koos: Nee.
Raphael: Dus als jij zegeningen mist, die geboden zijn niet allemaal noodzakelijk om
Raphael: in het Sele sociale koninkrijk te komen.
Koos: Nee.
Raphael: Dus daarom vraag ik me ook heel vaak af, als jij je niet aan de geboden houdt,
Raphael: is dat dan een zonde of niet?
Raphael: Want het allerbelangrijkste is dat wij ons focussen op Christus.
Raphael: Die geboden helpen ons daarbij.
Raphael: En als wij bepaalde geboden niet aan houden, maar we blijven wel gefocust op
Raphael: Christus, is het dan erg dat wij dat ene gebod niet zo nauw nemen?
Koos: Nou, kijk, je hebt de wet van gehoorzaamheid, je hebt de wet van offerhonden,
Koos: je hebt de wet van het evangelie, je hebt de wet van kuisheid en je hebt de wet van toewijding.
Koos: Oké, die wetten, het is belangrijk dat we die wetten ons eigen maken en dat
Koos: we daaraan kunnen voldoen. Alleen, dat krijgen we nooit 100% voor elkaar natuurlijk.
Koos: Het zijn zulke grote, enorme, omvattende wetten.
Koos: Dus, ja.
Raphael: Als jij je best doet, dan is dat wat je zegt.
Koos: Je hebt die focus op Christus nodig. Lukt het jou niet helemaal om...
Koos: Dat gaat sowieso dus niet lukken. Om al die wetten. 100%. Je zult altijd ergens
Koos: tekortschieten. Maar daar is in voorzien.
Koos: Dat wisten ze van tevoren. Daarom is Christus ook als heiland.
Koos: Als redder. Als verlosser. Daarom heeft hij dat zoenoffer gebracht.
Koos: Want het stond van tevoren vast. Dat je nooit.
Koos: Nooit eraan kon voldoen.
Koos: En ook al sterf je als baby. Dan nog heb je Christus nodig. Ook al heb je nooit een zonde begaan.
Koos: Want je hebt nog steeds Christus nodig. En ook dat zoenoffer van Jezus Christus om,
Koos: die lichamelijke dood. Maar toch ook wel de geestelijke dood.
Koos: Zodra je hier op aarde wordt geboren, dan ben je gescheiden van God.
Koos: Je wil weer terugkeren. In,
Koos: zijn aanwezigheid. Ja, dat kan alleen door Christus. Wat wilde jij zeggen?
Raphael: Ja, nee. Omdat je hebt het over kinderen die doodgaan. En bij ons in de kerk
Raphael: wordt je pas gedoopt vanaf je achtste.
Raphael: En wij zeggen dus dat een doop nodig is om terug te keren. Dat zijn de vier,
Raphael: beginselen, basisbeginselen, dat is doop.
Raphael: En wij zeggen, ja, dat is nodig. Dat is de sleutel om het koninkrijk van Rotbinden te kunnen komen.
Raphael: Of door die poort heen te gaan, om die weg op te gaan. Wij zeggen, ja, vanaf acht.
Raphael: En wat gebeurt dan met die kinderen voor acht? Wij zeggen, ja...
Koos: Die zijn al vermaakt in christen. Die heb je de doop niet nodig.
Koos: Spreek je er zelf wat tegen.
Raphael: Ja, dat gaat toch tegen dit? Wat is dit?
Koos: Dat is niet helemaal consistent.
Raphael: Misschien moeten we het even dieper uitzoeken.
Koos: Je bent zeven jaar en elf maanden en dertig dagen.
Raphael: Ja.
Koos: Dan ga je dood.
Raphael: Dag voor je achtste verjaardag, ga je dood.
Koos: Ja, maar dan is het, oké, dan ben je gered.
Raphael: Ja.
Koos: Maar op je achtste ben je nog net niet gedoopt, maar ga je gedoopt.
Raphael: Dan heb je dood voor doden. Wat je plaats kan vinden.
Koos: Maar zo weegt het ook niet.
Raphael: Nee, en goed, kijk. Het ding is ook, ik weet trouwens niet wat voor openbaring
Raphael: hierover gegeven is. Misschien wel een keer de moeite waard om dat uit te zoeken.
Raphael: Maar mocht het anders zijn, dan hebben we nog al de ruimte tijd om dingen te corrigeren.
Koos: Duizend jaar, vrede rijk, hoorde alles nog gecorrigeerd. Ik heb ook wel eens
Koos: gehoord dat al die kinderen, die krijgen nog de kans om toch nog een keer terug hier op aarde.
Raphael: Oh, de incarnatie.
Koos: Nou, ik weet niet of het reincarnatie is, maar gewoon nog wel in het duizendjarig
Koos: vrederijk om samen met Christus hier op aarde rond te gaan.
Raphael: Is de wereld al te klein voor, ja.
Koos: Ja, denk je? Ja. Misschien in verschillende fases, weet je wel.
Raphael: Oh, ja.
Koos: Hoor je zo'n hemelse toeter en dan hups, nieuwe lichting.
Raphael: Nieuwe lichting. Duizend jaar is echt lang, hè. Dus genoeg tijd.
Raphael: Nou ja, duizend jaar onze tijd, hè. Wie zegt dat het duizendjarig Christus is?
Koos: Ja, dat klopt. Maar ik had nog een andere vraag. Want jij had opgeschreven,
Koos: de leuke dingen maken het leven moeilijker. Wat bedoel je daarmee?
Raphael: De leuke dingen maken het leven moeilijker.
Koos: Ja.
Raphael: Heb ik dat opgeschreven?
Koos: Heb jij opgeschreven. De leuke dingen maken het leven moeilijker.
Koos: Of wat zou daarmee bedoeld kunnen zijn?
Koos: Stel dat wij het allebei niet hebben opgeschreven, maar het is gewoon door een
Koos: soort van hemelse interventie op onze lijst terechtgekomen.
Raphael: Ja, dat we dit nu moeten bespreken.
Koos: Maar wat zou dat dan betekenen? Dat de leuke dingen het leven moeilijker maken.
Raphael: Ja, want je zou juist anders helemaal denken, is dat de leuke dingen het leven makkelijker maken.
Koos: Oké.
Raphael: Toch? Dat zou logischer zijn, om dat te zeggen.
Koos: Ja, wat zijn leuke dingen? Maar wat wordt er met leuke dingen?
Raphael: Nou, bijvoorbeeld vakantie.
Koos: Ja, vakantie.
Raphael: Is leuk. Je werk kan heel leuk zijn.
Koos: Ja.
Raphael: Hobbies.
Koos: Ja, dat kan leuk zijn.
Raphael: Je gezin.
Koos: Vrienden.
Raphael: Ja.
Koos: Ja.
Raphael: En maken het leven moeilijker. Zulke soort dingen maken het leven moeilijker.
Koos: Is dat zo? Maken het leven moeilijker? Ik vind het maken het leven mooier, maar moeilijker?
Raphael: Ja. Nou,
Raphael: misschien dat het ook wel in de trant is van...
Raphael: Soms is het wel eens mooi of makkelijker om maar een monnik te zijn.
Koos: Ja, zo. Dat is wel een beetje waar ik mee begon dan.
Koos: Genieten wij van het leven? Wil God dat wij genieten van het leven? Dat is een goede vraag.
Raphael: Ja, hij wil dat wij genieten van dit leven. Ja, absoluut. Vreugde hebben.
Koos: We zijn hier om vreugde te hebben. Maar er zijn ook geloven bij die het heel serieus nemen.
Koos: Een zwarte kousenkerk of zo. Dat wordt wel eens zo genoemd dan.
Koos: Maar bijvoorbeeld, ja, we zijn zondig.
Koos: We zijn zondig geboren. We zullen zondig blijven. En het is één grote zondig zonde.
Raphael: Ja, dus we moeten ons zoveel mogelijk afzonderen.
Koos: Zonderen, ja.
Raphael: Van wereldse plezier.
Koos: Ja.
Raphael: Van Zatans invloeden.
Koos: Ja.
Raphael: Om zo zondeloos mogelijk te arriveren bij hem als vader.
Koos: Ja, er zijn sommige mensen die geloven dat. Dat plezier en zelfs een geloofde
Koos: mag je niet eens je verjaardag vieren.
Raphael: Ik zeg dat het is ook heel zonde,
Raphael: als we het verzoeningswerk van Christus niet gebruiken.
Koos: Ja, dat is ook zonde. Dat is een zonde. Dat is een zonde.
Raphael: Dus we moeten zondigen om, dat is eigenlijk een soort dankbaarheidsbetuiging.
Koos: Dat klopt eens niet. Kijk, ik vind de definitie van zonde is dat je Christus,
Koos: of God niet goed genoeg of niet vaak genoeg betrekt in je leven.
Koos: Dat je denkt van nou ik doe het wel zonder God. Dat is naar mijn idee zonde.
Raphael: Dat is dan wel het mooie Nederlandse woord.
Raphael: Zonder. Zonder.
Koos: Ja, zonder. Ja, zonder. Ja, zonder God.
Koos: Dat is zonde eigenlijk inderdaad. Ja, maar goed, ik denk wat je zegt ook,
Koos: daar geloof ik ook, dat God wel bedoeld heeft dat wij mogen genieten van het leven.
Koos: Graag zelfs, dat hij graag wil dat we het zoenoffer van Jezus Christus in ons leven laten werken.
Koos: En daardoor ons vrij kunnen voelen. Dat we die vrede kunnen voelen die Christus ons belooft.
Koos: Dat wij gelukkig kunnen zijn. Dat we die vreugde ervaren. Dat we van het leven
Koos: genieten. En er is zoveel moois. Er is ook zoveel moois te vinden in de relaties en zo.
Raphael: Ja, maar ook. Ik denk ook dat Adam en Eva zijn in de Hof van Ede geplaatst.
Raphael: En die mochten daar genieten van alles.
Koos: Ja.
Raphael: Dus ik denk. Maar het is wel lastig, want veel genot in de wereld wordt ook
Raphael: echt wel misbruikt door Satan.
Koos: Ja, precies. Satan, u weet op een of andere manier het ook wel weer zo te draaien,
Koos: dat je of het overdrijft, of het inderdaad verkeerd wordt gebruikt, of juist,
Koos: je zo in beslag neemt dat je God helemaal niet meer denkt nodig te hebben.
Koos: En dan zit je in die zondige kant, dat je denkt van nou, ik ga meer,
Koos: genieten, zonder god als je nou geniet met god zijn de bedoeling dat je geniet
Koos: van het leven maar dan met god als je geniet van het leven zonder god ja dan
Koos: dan ben je best eigenlijk niet helemaal compleet dat is het verschil misschien dan.
Raphael: Als je afgelopen zondag in de kerk.
Koos: Ja ik wel ja.
Raphael: Wat wat wil je op aan de de laatste spreker de opening van zijn getuigenis op het einde,
Raphael: Kan je je herinneren?
Koos: Het was een hele bijzondere toespraak.
Raphael: Maar weet je wat mij heel erg opviel? Aan zijn, hoe hij opende. Ik geloof.
Raphael: En normaal gesproken hoor je dan. Ik geloof dat Christus bestaat. Weet je wat hij zei?
Koos: Ja, hij zei ik geloof dat Satan bestaat. Dat is wat hij zei.
Raphael: Ja, klopt. Ik was gelijk even van mijn apropo. Ik zei van, oh,
Raphael: ja, ik ook. Maar mooi dat je dat zo brengt.
Raphael: Het begint met de dark side, zeg maar. Ja.
Raphael: Ik was wel even van, oh ja, ja. En Satan bestaat. En hij net zo goed als Christus bestaat.
Koos: Ja.
Raphael: Dus dat vond ik heel mooi. Dus dat wil ik ons luisteraars ook nog even meegeven.
Raphael: Wij geloven dat het net zo. Zoals Christus bestaat, Satan.
Koos: Ja, want Satan wil heel graag je doen laten geloven dat hij niet bestaat.
Koos: Zodat hij lekker door kan gaan met al zijn trucjes op ons uit te storten.
Koos: om ons van God weg te houden.
Raphael: Ja, uit te storten.