Raphael: Koos.
Koos: Hey, Raphael.
Raphael: Hoi.
Koos: Hi, en welkom luisteraars.
Raphael: Ja, weer een nieuwe aflevering van...
Koos: Geloof je dat ook?
Raphael: Ja. Het is anders nu, hè?
Koos: Ja, het is wel echt anders nu. Ik weet niet hoor, ik moet er even aan wennen.
Raphael: Ja, voor die mensen die ons via YouTube, of via beeld kijken,
Raphael: die zien dat we nu geen koptelefoon op onze oren hebben.
Koos: Ja.
Raphael: En dan mag ze ook horen we onszelf dan altijd praten en elkaar praten, maar...
Koos: Precies. Dus het geluid is nu heel anders, voor ons.
Raphael: Voor ons is het geluid echt heel anders inderdaad.
Koos: Waarschijnlijk voor de luisteraar niet, maar goed.
Raphael: Nee.
Koos: Hij moet er even aan wennen.
Raphael: Ja, het is eigenlijk een soort van monitoring tool, zeg maar.
Raphael: Dat je kan horen of je zelf hard genoeg praat in de microfoon.
Koos: Ja.
Raphael: Dat je niet wegdraait en dan... Maar goed, we zitten tegenover elkaar,
Raphael: dus het gebruik van de microfoon is prima zo.
Koos: Nou ja.
Raphael: Dus we gaan het eens een keer proberen.
Koos: Ja, we gaan het zo eens een keer proberen.
Raphael: Ja.
Koos: Gewoon niet omdat het moet, maar gewoon omdat het kan.
Raphael: Ja, zoals dat. Het klinkt echt heel anders, alsof het ook een heel ander gesprek
Raphael: is of zo, lijkt het haast wel.
Koos: Echt?
Raphael: Ja.
Koos: Precies, meer alsof we elkaar gewoon spreken.
Raphael: Ja, je plaatst dat niet. Doen we altijd, maar het is nu gewoon anders.
Koos: Ja, precies.
Raphael: Heel bijzonder.
Koos: Ja, leuk. Maar ik had bedacht, want ik ben in de Bijbel aan het lezen.
Koos: En in het Oude Testament. En ik kom daar allemaal zulke bizarre dingen tegen.
Koos: Dus toen had ik bedacht van, nou laat ik het zo zeggen.
Koos: Ik ben benieuwd hoe jij er tegenaan kijkt. En wat ik dan over wil hebben is,
Koos: vind jij dat God humor heeft?
Raphael: Ja, dat denk ik wel.
Koos: Ja, want hoe weet je?
Raphael: Hoe weet ik dat zo zeker?
Koos: Ja.
Raphael: Ja, het is die standaard grap toch? Is van, ja, hij heeft jou op deze aarde
Raphael: gezet. Dus hij heeft wel een gevoel voor humor.
Koos: Ja, die is leuk. Ja, die vind ik mooi, die vind ik mooi.
Koos: Ja, nee, oké, oké, oké. Dus die vind ik leuk, die vind ik leuk.
Koos: Maar ja, nou ja, waar ik dus tegen aanloop.
Koos: Ik ben aan het lezen in eerst Genesis, nu Exodus. En dat Mozes Ja.
Koos: Die kreeg dus de opdracht van God om naar de faro te gaan.
Koos: En dan zegt Mozes, ja maar jongen, ik kan helemaal niet zo goed praten. Weet je wel?
Koos: Nou, dan zegt God nou, gooi je staf op de grond. En wat gebeurde met zijn staf?
Raphael: Er werd een slang.
Koos: Er werd een slang. Nou, dat is al apart toch, eigenlijk?
Raphael: Ja.
Koos: Dat vind ik eigenlijk wel humor.
Raphael: Ja, zo bedoel ik.
Koos: Ja.
Raphael: Dat is wel humor dat God dat vraagt aan Mozes.
Koos: Ja. Eén wel, oké. Mozes zegt van, weet je, ik kan niet zo goed praten.
Raphael: Ja, maar hij zei dat toch al eerder? Dat zei hij toch al toen hij de opdracht kreeg.
Raphael: En toen kreeg hij Joshua als praat.
Koos: Ja, dat is allemaal in hetzelfde moment. Dus hij komt daar op een plekje.
Koos: Vlakbij zijn schoonvader daar in de buurt. Toen was hij met zijn,
Koos: weet ik veel, hij liep daar wat rond en ineens ziet hij daar een brandende struik.
Koos: Nou, brandende struik alleen al is best wel bijzonder, toch?
Raphael: Ja.
Koos: Dus God openbaart zich aan Moes via een brandende struik.
Koos: Dan zegt Moes van ja, maar ik kan helemaal niet zo goed praten.
Koos: Dus je moet niet bij mij zijn.
Koos: Ja. Dat is wat hij zegt. Hij probeert het van zich af te schuiven.
Koos: Een beetje net als, nou ja, veel van mijn collega's altijd proberen het te doen.
Raphael: Ja, of als een roeping in de kerk, hè? Dat als iemand zegt van,
Raphael: ja, leden van de kerk die er een hoping krijgen.
Raphael: Dan zeg je, ja, nee, ik ben er helemaal niet voor geschikt.
Koos: Of gevraagd worden voor een toespraak.
Raphael: Ja.
Koos: Nou, nee, daar ben ik niet zo voor geschikt.
Raphael: Ja.
Koos: Nou, mogen ze precies zo? Hoe lost God dat op? Hij zegt, gooi je staf op de grond.
Koos: Dat is wat hij zei. Dat was in principe zijn eerste reactie.
Koos: Dus hij gooit die staf op de grond.
Koos: Dus hij denkt van, wat is dit? Ja, dan pakte hij hem weer op en dan was het weer een staf.
Koos: Ik vind dat, ja. Als je erover na gaat denken, vind je dat niet humoristisch?
Raphael: Humoristisch?
Koos: Ja, nou ja. Jij zegt, ja maar God, ik praat niet zo goed. Dan zegt God,
Koos: gooi die staf op de grond.
Raphael: Ja.
Koos: Wat heeft dat met elkaar te maken?
Raphael: Ja, dat heeft niks met elkaar te maken. Behalve van, met mij is alles mogelijk.
Koos: Ja, oké. Nou, vervolgens zegt Moos nog een keer van ja, leuk met zo'n staf. Ze zien me aankomen.
Koos: Gooi die staf op de grond, wordt het een slang. Ik kan nog steeds niet goed praten.
Koos: Nou, zegt God, oké, komt goed. Dan zorgen we dat jouw broer meegaat en die kan dan voor jou praten.
Koos: Dan maak ik, regelen we het op die manier. Ja, ja.
Koos: Dan heb ik ook geen uitreden, of hoe noem je dat, geen smoesjes meer.
Raphael: Nee, precies.
Koos: Denkt Moos dan. Dus hij shockt die kant uit, want hij denkt van,
Koos: oh jee, moet ik naar die faro toe, toch?
Koos: Nou, dan gaat het gebeuren.
Koos: Wat gaat God dan allemaal doen om zijn macht te tonen in feite?
Koos: Eigenlijk komt het, het is een soort powerplay.
Raphael: Toch? Ja, klopt, ja.
Koos: Dus er zijn allerlei, dat noemen we ook wel plagen en zo.
Raphael: Ja, en Christus, de god van het Oude Testament, die wist natuurlijk wel wat
Raphael: er nodig was om het volk te laten vertrekken.
Raphael: Dus blijkbaar waren die plagen allemaal nodig.
Raphael: Op die gruwelijke wijze.
Koos: Ja.
Raphael: Om het zover te krijgen dat ze uiteindelijk echt mochten vertrekken.
Raphael: Maar aan de andere kant. Had hij ook gewoon zo'n vuurkolom al gelijk kunnen neerzetten.
Koos: Had het gekend. Weet jij nog zo wat voor plagen allemaal waren?
Koos: Nou, het begon in ieder geval inderdaad met die slang. Dus daar begon hij mee.
Koos: Het eerste ding van kijk. Hij gooide slang op zijn staf op de grond. Werd een slang.
Koos: Maar die tovenaars van de faro. Die gooiden ook hun staf op de grond.
Koos: Is het ook bijzonder? Ja, is ook bijzonder. dat dat dus kon.
Koos: Maar de slang van Mozes, die eet de andere slangen van de tovenaars op.
Raphael: Ja, dat is dan wel weer.
Koos: En dan heeft hij weer zijn staf terug. En dan...
Raphael: Ja, je hebt de bloed, de water en bloed.
Koos: Dat is de volgende dan. Dus, die farao gaat zich baden in de...
Koos: Ik weet niet wat voor rivier dat is. De Nijl. Het wordt helemaal bloed.
Koos: Dus dat is niet zo heel erg.
Koos: Maar... Ja, vind je dat niet humoristisch dan? Ja.
Koos: Nee, maar als je leuk...
Raphael: Ja, het zijn wel leuke plagen.
Koos: Het zijn wel plagen dat je denkt van... Er zit ook een soort van...
Koos: Is dat humor of is dat sarcasme? Ik vind dat interessant eigenlijk.
Raphael: Sarcasme, ja. En ze hebben natuurlijk die vliegen.
Koos: Ja.
Raphael: En je hebt springhanen heb je nog.
Koos: Springhanen, kikkers.
Raphael: Kikkers heb je.
Koos: Duisternis.
Raphael: Ja, en de dood van de eerste wonen. En dat is dan de laatste inderdaad.
Raphael: Wat de farao heeft hem natuurlijk wel een paar keer laten gaan,
Raphael: maar dan uiteindelijk weer bedacht.
Koos: Ja, of hij zei van nou je mag wel gaan, maar alleen de mannen.
Koos: Maar goed, als we gaan, dan gaan we met z'n allen. Nou, dan mag je niet gaan, weet je zo.
Koos: Of hij zegt van ja, je mag wel, ja klopt, hij heeft een paar keer gezegd je
Koos: mag wel gaan, maar dan trocht hij ze toch zo'n keutel in.
Raphael: Ja, wat ik persoonlijk heel erg raar vind aan het Oude Testament,
Raphael: is dat het echt alleen maar het verbondsvolk is.
Koos: Ja.
Raphael: En alle andere... Nou... Alle andere mensen die op de wereld leven...
Raphael: Die hebben gewoon dikke pech. Je mag niet eens aansluiten bij het verbondsvolk.
Raphael: Dat is pas later dat dat mag.
Koos: Ja.
Raphael: En dan al die andere mensen die zijn dan... Je bent Egyptenaar of je bent... Weet ik veel wat.
Raphael: Je woont in Oosten of je woont in Amerika. Weet ik veel wat waar je woont.
Raphael: En je woont gewoon niet het verbondsvolk. Dus je krijgt ook helemaal niet die
Raphael: kans om die verbonden te sluiten. En je wordt ook niet op die manier beschermd.
Raphael: Dat vind ik altijd zo'n gek ding aan het Oude Testament en het Verbondsvolk.
Koos: Oké. Goed, leuk voor een volgende aflevering.
Raphael: Ja, sorry.
Koos: Ja, ik ga het wel een beetje over mijn onderwerp heen. Dat is de humor van God, hè?
Raphael: Ja.
Koos: Nou, als je al die plagen bekijkt, dan denk je van, oké, dat zit ook een...
Koos: Ja, ik noem dat dan best wel humoristisch. Als je ziet wat er allemaal over
Koos: die Egyptenaar is uitgestort, dat is ongelooflijk.
Koos: En dat ze uiteindelijk de Israëlieten wegsturen met ook nog een hoop goud en
Koos: zilver en edelsteen en zo van, hup, wegwezen jullie.
Raphael: Ja, uiteindelijk inderdaad. We willen niet meer, oké, jullie God is sterker dan onze.
Koos: Ja, ja.
Raphael: Maar hij zei dan geen God.
Koos: Maar dan, ja, maar als je er even over nadenkt. Oké, ze zijn, ze gaan weg.
Raphael: Ja.
Koos: Uit Egypte. De faro denkt van, o jee. God, die leidt ze, die heeft alles door,
Koos: die leidt ze gewoon naar de Rode Zee.
Koos: Ze kunnen echt niet verder, dus ze zitten in de val.
Raphael: Ja.
Koos: Ja, ik vind dat ook weer een soort van humoristische scène.
Koos: Want wat gebeurt er dan? Dan zegt hij van nou, hou je staf geloof ik omhoog.
Koos: En dan splijt de Rode Zee.
Koos: Dan kunnen ze dus over de droge bodem heen.
Koos: Kunnen ze er doorheen trekken. Weet je hoe groot dat volk ongeveer was?
Raphael: Nee, ik heb het volgens mij laatst nog gehoord. Maar drie miljoen of zo volgens mij.
Koos: Ja, de mannen was 800.000. Alleen mannen.
Raphael: Oké, ja.
Koos: Dus even voor het gemak. Ook zoveel vrouwen. Het is meestal wel ongeveer 50-50.
Koos: Misschien is het in die tijd zelfs wel ietsje meer vrouwen. Maar oké,
Koos: laten we het even simpel houden.
Koos: Dus dan heb je 1,6 miljoen. Maar dan heb je ook nog kinderen.
Koos: Nou, in die tijd hadden ze toch wel redelijk wat kinderen volgens mij.
Koos: Dus je komt al snel, inderdaad, aan die 2,5, 3 miljoen.
Koos: Door die Rode Zee heen, hè.
Koos: Een groepje mensen.
Raphael: Dat is niet even.
Koos: Nee. Dan, maar ze zaten dus in de val. Want Faro, ze gaan niet voor niks die
Koos: rode zee in. Omdat Faro...
Raphael: Ja, die zit op de hielen.
Koos: Maar die wordt tegengehouden door een grote vuurkolom. En rookwolk of donkere
Koos: wolk. En ze kunnen niet verder.
Koos: Dan gaat die wolk weg. Kan een Faro erachteraan.
Raphael: Ja, Faro niet. Dat zijn troepen.
Koos: Ja, zijn troepen erachteraan. Heel zijn leger zo'n beetje.
Koos: Erachteraan. en dan een beetje in het midden van de Rode Zee dan sluit de Rode Zee weer booms,
Koos: Ja, oké. Jij bent nog steeds niet humoristisch, hè?
Koos: Oké, daar gaan we verder. Daar gaan we verder.
Koos: Dat volk, dat trekt een paar dagen daar die woestijn in.
Koos: En dan hebben ze zoiets van, ja, wat is er hier te eten? We hebben niks te eten.
Koos: Wat doen we hier eigenlijk in de woestijn? Waarom gaan we niet terug naar Egypte?
Koos: Want daar hebben we te eten.
Koos: en zegt van oké, weet je wat jullie willen eten, ik krijg van mij eten en dan
Koos: stuurt God nou ja, ze worden ochtends
Koos: wakker en dan ligt er allemaal een soort van brood op de grond ja,
Koos: manna nou iedereen die zegt maar je mag alleen maar zoveel verzamelen voor één
Koos: dag er zijn er altijd bij die denken van één dag, ik doe meer wat gebeurt daarmee?
Koos: Dat bederft gelijk. Het was gelijk, het begon te schimmelen en maden kwam eruit.
Raphael: Het was heel verse mannen.
Koos: Het was super verse mannen, maar
Koos: je kon niet langer bewaren dan één dag en dan was het echt een gelijk.
Raphael: Het had nog geen,
Raphael: conservatist, hoe noem je dat? Conserveermiddel.
Koos: Oh ja, conserveermiddel. Dat kon later pas. Dat kregen ze wel op de zaterdag,
Koos: kregen ze conserveermiddel. Op de zaterdag, dat kon ze ineens wel voor twee dagen.
Raphael: De dag voor de sabbat.
Koos: Of de, ja, oh ja, wij denken, ja, nee, waarschijnlijk, bij hun was de zaterdag
Koos: waarschijnlijk, dus op de vrijdag dan hadden ze, dus inderdaad,
Koos: kregen ze voor twee dagen.
Koos: Nou, dat zover. En ze zeggen, ja, maar we hebben ook nog dorst.
Koos: Waren ze hier te drinken? Waarom gaan we niet terug naar Egypte?
Koos: Want daar hadden we te drinken.
Koos: Nou, Mozes weer. Nou, sla met je staf op die rots en dan heb je te drinken.
Koos: En ja hoor, hij slaat erop, bad, komt water uit de rots.
Koos: Nou, dat is toch ook...
Raphael: Jij vindt dat grappig.
Koos: Ik vind het echt allemaal grappig. Ik denk van, wat is dit?
Raphael: Toch?
Koos: Als je het zo begrijpt. Ik zal het verder vertellen. Oké, nog steeds.
Koos: Al die mensen. Oké, nou hebben ze dus brood. Elke ochtend hebben ze brood, vers brood.
Koos: Ze hebben dan nu water uit een rots.
Koos: Dan gaan ze op een gegeven moment weer verder. En zeggen ze.
Koos: Brood, daar komt mijn neus uit. Wij willen vlees.
Koos: Wij willen vlees. Dus.
Koos: Wat doen wij hier in de wilden? Waarom gaan we niet terug naar Egypte?
Koos: Want daar hadden we vlees.
Koos: Oké. Nou. Moos gaat weer terug naar God. Ze willen vlees. Nou. Wat doet.
Koos: Ik vind dat heel grappig. Moet je opletten. Wat er dan gebeurt.
Raphael: Ja, ik weet het, ja.
Koos: Mozes zegt, God, ze willen vlees. Het zegt, God, oké, is goed.
Koos: Bam. Een heel, echt, echt, niet te tellen, zoveel kilometers in omtrek,
Koos: kwartels, een soort vogels, een soort eendjes of zo, die strijken daar neer.
Koos: Echt, ja, je kunt gewoon niet geloven zoveel. Echt ongelooflijk veel.
Koos: Dus die mensen, die denken van, wow, nou hadden ze vlees. Maar ze pakten echt zoveel vlees.
Koos: Sommigen dan, hè? Die pakten echt zoveel vlees. Dus ze waren super...
Koos: Die maakten die beesten allemaal dood, weet ik veel.
Koos: Maar konden er niet eten zoveel. Die gingen dood.
Koos: Want ze aten te veel.
Raphael: Nou ja.
Koos: Van dat vlees. Maar degene die daar eigenlijk met maten... Die,
Koos: nou ja. Dus ik... Wow, dat is echt wel...
Koos: Ja, ik vind het, als je het allemaal zo bekijkt, hoe dat eraan toegaat,
Koos: ik vind dat wel humoristisch.
Koos: Of is dat niet het goede woord dan?
Raphael: Ja, ik weet niet.
Koos: Hoe kijk jij er tegenaan?
Raphael: Ja, wonderlijk.
Koos: Wonderlijk.
Raphael: Ja.
Koos: Ja, wonderlijk.
Raphael: Ja, maar om daar de humor van in te zien, want jij zit er heel veel humor in eigenlijk.
Koos: Ja, als ik het nou zo van een afstandje zo bekijk hoe dat dan gaat,
Koos: maar vooral die mensen, die zitten de hele tijd te mopperen.
Koos: en nou ja, dus eerst wilden ze brood toen wilden ze water, toen wilden ze vlees
Koos: en dat wordt elke keer ook gewoon zo,
Koos: gefaciliteerd vanuit vanuit God ja.
Raphael: Ik weet niet, ik begin er dan gelijk weer met zo'n geestelijke oog naar te kijken,
Raphael: hoe kijk jij er tegenaan dan?
Raphael: nou ja, zo van blijkbaar moet je dus om dingen gaan vragen als je iets wilt,
Raphael: aan hem als vader of aan Jezus Christus dan in dit geval,
Raphael: en dan doet hij dat terwijl hij echt wel weet wat de noden zijn van die mensen,
Raphael: waarom geef hij dat niet gewoon direct waarom ziet hij er niet al uit voorzorg in of voorhand in,
Raphael: blijkbaar is dat toch een les die wij dan moeten leren dat we niet zomaar alles,
Raphael: toegeschoven krijgen wat we nodig hebben ook al is het zo dat we het alleen
Raphael: maar krijgen en als vader vindt dat we het nodig hebben,
Raphael: dus dan moeten we blijkbaar alsnog om dingen vragen.
Raphael: En ik merk dat ook wel bij mijn eigen kinderen, het opvoeden is dat ik geef
Raphael: ze ook niet continu alles ook omdat ik niet alleen maar bezig ben met wat zij
Raphael: nodig hebben maar als zij dan om iets vragen, denk ik oh ja,
Raphael: prima krijg je van mij en ook precies wat je gevraagd hebt.
Koos: Oké, dus het is wel een soort van parallel.
Raphael: Ja.
Koos: Ja. Je ziet al die wonderen.
Raphael: Ja.
Koos: Mozes zegt, trek hier weg uit Egypte. God heeft mij naar jullie toegebracht
Koos: om jullie hier uit Egypte weg te halen.
Koos: Ze zien al die wonderen. En toch blijven ze elke keer weer, daarop terugkomen
Koos: we, we willen terug naar Egypte.
Raphael: Ik snap daar niks van.
Koos: Dat is toch ongelooflijk. Ongelooflijk.
Raphael: Ja, en echt. Ze worden zelfs begeleid door een wolk.
Koos: Ja, in een vuurkolom. In de nacht. In een wolk.
Raphael: Dus zij zien zoveel. En wij worden gevraagd om het geloven blind te geloven eigenlijk.
Koos: Ja.
Raphael: En zij zien het gewoon allemaal.
Koos: Ja.
Raphael: En zij willen het niet accepteren.
Koos: En dan nog zeggen ze, nou, ik wil terug naar Egypte.
Raphael: Ja, want daar hadden we het beter. Al in de slavernij.
Koos: Ja, daar hadden we het beter.
Koos: Ik vind het echt wonderlijk.
Raphael: Maar daarom moesten ze ook natuurlijk 40 jaar door zijn heen.
Koos: Nou, dat was dus weer iets anders. Die 40 jaar, die komt dus,
Koos: dan zijn ze er eigenlijk, waar ze naar het beloofde land.
Koos: En dan zegt God, nou, stuur van elke stam iemand dat beloofde land in.
Koos: En laat ze maar eens kijken wat voor land dat is.
Koos: En wie daar wonen en hoe dat er allemaal aan toe gaat. Dus ze sturen twaalf,
Koos: want het zijn twaalf stammen, twaalf verspieders,
Koos: of verspieders, hoe noem je dat, twaalf scouts, sturen ze het land in,
Koos: het beloofde land in, waar God ze eigenlijk naartoe wilde leiden.
Koos: En twaalf daarvan komen terug.
Koos: Nou, wat is hun verslag? tien van de twaalf die zeggen van het is een prachtig
Koos: land, maar die mensen die krijgen wij nooit, die kunnen we nooit veroveren.
Koos: Laten we maar terug gaan naar Egypte.
Koos: Dat is echt ongelofelijk. Het is echt ongelofelijk dat ze zeggen van nou,
Koos: dit wordt niks. Laten we terug gaan.
Koos: Twee zeggen van, ja, doe niet zo gek. Onze God is een God, machtig God.
Koos: is een god van wonderen dat is appeltje eitje het is een prachtig land laten
Koos: we het naar binnen trekken,
Koos: nou ja 10 tegen 2 dus dan zeggen ze nou dat gaan we dit niet doen en dan zegt god van nou wacht maar,
Koos: Dan gaan jullie...
Raphael: Op basis van twaalf mensen.
Koos: Op basis van...
Raphael: Gaan er tweeënhalf, drie miljoen moeten onder lijden.
Koos: Veertig jaar lang.
Raphael: Ja.
Koos: Ja, tien mensen dan. Die tien mensen. Die anderen, die twee...
Raphael: Ik ben nu drieënveertig.
Koos: Ja, nou precies. Ja. Heb jij eigenlijk tot nu toe dan gewoon rondgedoeld...
Koos: Eindelijk nu ben je het beloofde land binnen kunnen gaan.
Koos: Alleen die twee, alle anderen moesten eerst allemaal dood zijn.
Koos: Alleen die twee zijn dus het beloofde land.
Koos: Dat was Joshua. Of de eerste naam was Hosea.
Koos: Maar toen werd die Joshua genoemd. En die andere, ben ik zijn naam even kwijt.
Koos: Maar die, kan ik je het ergens wel vertellen?
Koos: Die mocht het beloofde land in.
Raphael: Ja. Ik vind het eigenlijk bijna gewoon...
Raphael: Niet humoristisch wat God of wat Christus daar gedaan heeft, maar gewoon gruwelijk.
Koos: Gruwelijk?
Raphael: Ja.
Koos: Oké. Nog een ander voorbeeldje, dan ben ik bijna klaar met een ander voorbeeldje.
Koos: Ze zitten weer te zeuren en te doen, stuurt God vuurige slangen.
Koos: Of vuurige slangen, hoe zeg ik? Giftige slangen.
Raphael: Ja.
Koos: Slangen die, nou, er wordt gebeten, dan ga je dood. Ja, dat is niet zo prettig.
Koos: Of werd je in ieder geval eerst ziek en dan bijna dood. Dus ze zegt van,
Koos: oh, Mozes, Mozes, we hebben iets gedaan wat niet goed was.
Koos: En ze hadden weer zitten zeuren over God en tegen God en allemaal mopperen,
Koos: mopperen, mopperen. En dan hadden ze wel door, oh crap, zijn we weer te ver gegaan.
Koos: Omdat die slangen hun allemaal aan het bijten waren en dat ze daarvan heel ziek werden.
Koos: Tot doodens toe had God gezegd, oké, dan maak een kopere slang.
Koos: en als die kopere slang, als ze daarnaar kijken dan gaan ze niet dood,
Koos: dan worden ze weer beter nou vind je dat ook niet humor?
Raphael: Ja die is, ik vind die wel weer grappig maar dat is echt gewoon zo'n ja,
Raphael: hoe noem je dat een aparte vorm van humor maar wel van lekker simpel,
Raphael: van kijk daar maar naar een andere slang je.
Koos: Wordt gebeten door een slang Kijk maar, die slang.
Raphael: En klaar.
Koos: En klaar. Veel mensen die kijken er niet naar. Die gaan dus gewoon dood.
Raphael: Ja.
Koos: Ja.
Raphael: Omdat het dan te simpel is of zo.
Koos: Ja.
Raphael: Geen idee.
Koos: Ik wil met dit, ik wil hier nu dus God zeker niet belachelijk maken.
Koos: Dat wil ik niet doen. Maar als ik er zo van een afstandje naar kijk, kijk.
Koos: Ik hou van God en ik hou ook van Christus en ook Jehove in het Oude Testament.
Koos: Maar ik denk van, wow, als ik het zo lees en ik denk van, ongelooflijk jongen.
Koos: Dat is echt niet normaal.
Koos: En dan ook, nou ja, het ene naar het andere. En die mensen blijven maar roepen
Koos: van, oh, we gaan terug naar Egypte.
Raphael: Ja, dat is wel verwonderlijk inderdaad.
Koos: Ja,
Koos: misschien heb ik het zelf ook wel in mijn leven. Dat ik soms te veel denk van,
Koos: dat ik God te weinig betrek in mijn leven. Of te weinig vertrouwen op God.
Koos: Dat dingen goed komen. Te veel aan het piekeren ben of stress heb van bepaalde dingen.
Koos: Als ik nou eens wat meer op God vertrouw en meer God erbij betrek,
Koos: dan gaat het wat soepeler.
Koos: Dus ja, kijk ook wel een beetje naar. Ja, en niet vergeten.
Raphael: Niet vergeten wat hij allemaal gedaan heeft in je leven.
Koos: Ja, juist. Hoe vaak vergeet ik ook wel niet dingen wat God allemaal in mijn leven heeft gedaan.
Raphael: Ja, makkelijk. Ik denk dat we dat heel makkelijk doen ook in ons leven.
Raphael: En hoe groot sommige wonderen ook zijn.
Raphael: En daarom wordt ook weleens gezegd bij ons in de kerk. Als je ervaringen hebt gehad, schrijf die op.
Raphael: En als je in moeilijkere tijden zit, lees dat weer terug.
Raphael: Vandaar dat het dan zo belangrijk is om bijvoorbeeld je dagboek bij te houden.
Raphael: Waar je je ervaring in opschrijft.
Koos: Nou.
Raphael: Omdat je komt zeker weten in zwaar weer.
Koos: Nou goed, ik heb je niet helemaal kunnen overtuigen dat Gods humor heeft.
Raphael: Cynisch denk ik.
Koos: Cynisch?
Raphael: Is dat het juiste?
Koos: Ik vind jou, de eerste vind ik beter, wonderlijk.
Raphael: Wonderlijk, ja.
Koos: Ja, want mijn conclusie is, Gods is echt een machtig God.
Koos: Een God van wonderen, maar ook een God van bevrijding.
Koos: Hij heeft ze allemaal bevrijd. Hij heeft bevrijd van de Egyptenaren,
Koos: hij heeft ze bevrijd van die slangen, bevrijd van honger, bevrijd van dorst,
Koos: bevrijd noem het allemaal maar op en dus God is echt een God van ja,
Koos: je bevrijden van allerlei,
Koos: onmogelijke situaties of problemen ja.
Raphael: Natuurlijke mens ook, ja.
Koos: Hij is echt machtig dus nou, dat wil ik even met jou bespreken vandaag dankjewel Koos ja,
Koos: Het.
Raphael: Vond wel een leuk.
Koos: Onderwerp.
Raphael: Ja, het vond wel een leuk onderwerp.
Koos: Maar wonderbaar, dus niet.
Raphael: Maar dat is een exodus voor je, hè?
Koos: Yes.
Raphael: Bijzonder stukje Bijbel.
Koos: Ja, en een stukje nummerie ook. Of nummerie, ja.
Raphael: Die komt daarna, toch?
Koos: Ja, die komt daarna. Dat gaat dan meer over. Leviticus hoort er ook nog bij.
Koos: Nou, een aantal boeken waar dit allemaal in... Ik heb even een heel snel soort...
Raphael: Dat is wel een beetje het basisverhaal, wat heel uitgebreid verteld wordt met
Raphael: allemaal dingen die tussendoor komen.
Koos: Ja, precies.