Koos: Hey, welkom Gafel.
Raphael: Hallo Koos.
Koos: En welkom Arnold.
Arnold: Dankjewel.
Koos: Fijn dat je bij ons bent vandaag. We hebben een gast. En Arnold,
Koos: zou je iets kunnen vertellen over jezelf?
Arnold: Over mezelf?
Koos: Ja.
Arnold: Dat is niet zo moeilijk.
Koos: Nee, precies. Dat is wel mooi, hè?
Arnold: Nou, Arnold, zoals je gehoord, getrouwd, al 43 jaar.
Koos: Wow.
Arnold: Een zoon, werkt als onderwijsassistent op een school in Drachten.
Koos: Yes.
Arnold: Oké, goed is het eigenlijk.
Raphael: En ook weer een lid van onze unit.
Koos: Yes.
Raphael: Ja. Dat is ook een disclaimer natuurlijk voor de mensen die luisteren van,
Raphael: oké ja, er zijn wel heel veel met elkaar eens.
Raphael: Nou, dat komt dus omdat hij ook naar dezelfde kerk gaat als wij dat doen.
Koos: Ja.
Raphael: Wat natuurlijk geen probleem is.
Koos: Nee, dus ook niet. Maar Raffel, hoe voel je je vandaag?
Raphael: Ja, goed. Ik heb wel wat hoofdpijn gehad vandaag.
Raphael: Ja, wel lastig met werk.
Raphael: Ik kom ook op mijn werk voor me rusten, dus dat is dan een goede plek om uit te rusten.
Koos: Ja, precies. Ik ben zo'n lang weekend. Nee, het is alweer de tweede vraag.
Koos: Maar waar komt die hoofdpijn vandaan? Enig idee?
Raphael: Nee.
Koos: Te veel zorg?
Raphael: Nee, nee, dat sowieso niet. Nee, ik heb wel last van mijn aangezicht, zolang ik heb gehad.
Raphael: Twee jaar geleden. En ik ben recentelijk naar het ziekenhuis geweest.
Raphael: Om te vragen of ze nog wat meer kon doen op doorverwijzing van een tandarts.
Raphael: En in het ziekenhuis zeiden ze van, mijn kou spier, die onderin de kaak zit
Raphael: en boven bij de slaap in de buurt.
Raphael: Die is een beetje overontwikkeld aan de rechterkant. Dat is net een bodybuilder bij jou.
Raphael: Dus toen zei ik van, dat was niet helemaal goed. Nee, dat kan geen kwaad,
Raphael: zei ze, maar het is ook niet dat het normaal is.
Raphael: En toen zei ze van, heb je weleens hoofdpijn? Ik zei, ja, ik heb weleens hoofdpijn.
Raphael: Let eens op waar je dan hoofdpijn hebt.
Raphael: En vandaag had ik hoofdpijn en ik dacht van, oh ja, nee. Precies dus bij die
Raphael: kouspier daar, bij de slaap.
Raphael: Dus ik denk dus dat het van mijn aandoening is van mijn kouspieren die ik te veel getraind heb.
Koos: Hmm, nou ja, pralen is dat. Gelukkig heb ik bijna nooit hoofdpijn.
Koos: Maar Arnold, hoe gaat het met jou vandaag?
Arnold: Ja, vandaag wat minder.
Koos: Minder?
Arnold: Ja, ook een beetje hoofdpijn.
Koos: Ook hoofdpijn. Wat is dit hier? Zit je met twee van die hoofdpijn mensen aan tafel?
Arnold: Hoofdpijndossier.
Koos: Ja, hoofdpijndossier.
Koos: Enig idee waar jouw hoofdpijn vandaan komt dan?
Arnold: Ja, ik denk veel nadenken.
Koos: Oké.
Arnold: Ik ben een denker.
Koos: Oh, jij bent meer een denker?
Raphael: Ja. Ik doe me denken aan dat standbeeld, de denker.
Arnold: Oh, de denker.
Koos: Die zit dan toch zo. Dat kunnen de mensen niet zien. Ja, oké.
Koos: Nou, gelukkig heb ik bijna nooit hoofdpijn. Daar ben ik echt heel blij mee.
Raphael: Ja.
Koos: Dus, maar goed.
Raphael: En met jou dan?
Koos: Vandaag?
Koos: Dat gaat wel ook niet zo goed.
Raphael: Geen hoofdpijn, maar iets anders.
Koos: Ja joh, heel zo'n scheiding, dat is allemaal niks. Dus ja, sleep me een beetje door de dagen heen.
Raphael: Toch ook hoofdpijn dus.
Koos: Ja, toch ook een beetje hoofdpijn, zonder dat ik hoofdpijn heb. Een hoofdpijndossier.
Arnold: Ja, dan wil ik weer voor binnenhaken Koos, wat je zegt, over scheiding.
Arnold: Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik, denk ik, net 14 was.
Arnold: Ja, en dat was een periode die een diep indruk op mij heeft gemaakt.
Arnold: En als kind zijnde zie je dan alles, als een kind natuurlijk.
Arnold: En vandaag gaan we het denk ik hebben over wat ik beleefd heb.
Arnold: Wat het voor gevolgen heeft gehad
Arnold: in een depressie. En die depressie die krijg ik pas vele jaren later.
Raphael: Als gevolg van de scheiding van je ouders denk ik?
Arnold: Als gevolg van wat al daarvoor heeft afgespeeld.
Raphael: Voor de scheiding?
Arnold: Voor de scheiding, ja. Ja, ja, ja. Mijn ouders die waren slachtoffers van de
Arnold: Tweede Wereldoorlog. Veel meegemaakt.
Arnold: Verschrikkelijke dingen. En als ik nu terugkijk, dan denk ik dat zij PTSS hadden.
Arnold: Posttraumatische stressstoornis.
Arnold: En dat heeft altijd een weerslag op de kinderen.
Arnold: En zonder heel diep te gaan, laat ik het zo zeggen, als je kind in je bed ligt
Arnold: en je hoort elke dag, elke avond, elke nacht, dat je ouders ruzie hebben, dat doet wat met je.
Arnold: En ja, dat heeft als gevolg gehad dat ik dus jarenlang heel onzeker was over mezelf, angsten had.
Arnold: Soms ook boos werd en ik wist niet waarom. En op ene moment was ik op mijn werk
Arnold: en er gebeurde iets. En ik werd zo ongelooflijk boos.
Arnold: Eigenlijk achteraf belachelijk. En toen raakte ik in een depressie. En dat is niet leuk.
Koos: Nee. Wow. Lijkt me ook heftig. Jij kan zelf wat depressie betreft niet uit eigen ervaring spreken.
Koos: Kun je iets hoe voelt of hoe ervaar je zoiets? of hoe voelt het?
Arnold: Ja, je bent heel prikkelbaar. Maar wat er gebeurt dan? Dan sta je al op je achterste
Arnold: poten. Tenminste, zo was het bij mij.
Arnold: Want iedereen beleeft depressie op een andere manier.
Arnold: Dan heb ik niet over manisch depressief zijn. Want dat is echt een aandoening in je hoofd.
Arnold: Maar depressie is, ja, je bent een negatief over alles.
Arnold: Je ziet nergens de lol meer in. En dat was een heftige periode.
Raphael: Geen zin meer?
Arnold: Nee.
Raphael: Dat hoort er ook bij?
Arnold: Ja, nergens gezien meer in. Nee, liefst op de bank zitten, helemaal niks doen.
Koos: Lijkt me zwaar.
Arnold: Is ook zwaar.
Raphael: Oh, sorry. Dat is gewoon overkomen?
Arnold: Ja.
Raphael: En door aanleiding van wat er allemaal gebeurd is in je leven?
Arnold: Ja. Toen heb je een trigger? Vooral in mijn jeugd natuurlijk.
Arnold: En natuurlijk door het leven heen heb ik ook wel heel veel dingen meegemaakt.
Arnold: Want dat is niet de trauma geweest.
Arnold: Maar goed, het heeft wel daartoe geleid dat ik op enig moment wel hulp heb gezocht.
Arnold: Want dat is natuurlijk heel belangrijk als je een depressie hebt en je komt
Arnold: er niet uit. Het is heel belangrijk om dat te doen.
Raphael: Ja, maar dat is zo met heel veel gevallen denk ik dat wij als mens zijn er toch
Raphael: echt wel te weinig professionele hulp in roepen eigenlijk.
Arnold: Ja, en zeker hier in Europa denk ik wel sowieso in hier, in Nederland.
Arnold: In Amerika gaat iedereen naar een psycholoog, zowat.
Koos: Als je daar geen psycholoog hebt, dan ben je niet meer goed bij je hulp.
Arnold: Dan tel je niet mee.
Raphael: Maar ik denk ook dat het evangelie daar ook een rol in kan spelen.
Raphael: Dat mensen te weinig hulp vragen.
Raphael: Terwijl in Amerika zijn er wel heel veel christenen.
Raphael: Dus dat is dan weer tegenovergesteld wat mijn gedachte is.
Raphael: Omdat er heel vaak in wat ik dan denk waarom mensen geen hulp vragen.
Raphael: Net zoals dat verhaal van die man die op een bootje zit en gaat verdrinken.
Raphael: En dan God bidt om hulp. En dan komt allemaal hulp eigenlijk.
Raphael: Maar dan gaat hij dood. En dan zegt hij, waar was jij nou?
Raphael: Hij zei, ik heb je allemaal mensen gestuurd. Weet je, en dat zie ik ook wel bij ons in de kerk.
Raphael: Dat er mensen zijn die dus niet het professionele hulp aan willen nemen.
Raphael: Of de medische hulpkennis dat we hebben in de wereld. Omdat ze geloven dat God
Raphael: het wel bedoeld heeft op die manier.
Arnold: Nou, daar heb ik nooit aan gedacht. Op die manier. Ik heb altijd gedacht van,
Arnold: ik probeer het eenvigelie na te leven.
Arnold: En ik ben er vast van overtuigd dat het mij gehopen heeft dat ik juist wel hulp heb gezocht.
Arnold: Dat is heel belangrijk. Want ik heb het idee dat het nog wel een beetje een
Arnold: schaamte is om hulp te zoeken.
Raphael: Dat denk ik ook.
Arnold: En dat hoeft niet. Je hoeft je niet te schamen.
Koos: Nee, zeker niet. Ik moet zeggen dat ik met mijn hele scheiding en relatieproblemen
Koos: heb ik al eigenlijk direct wel hulp gezorgd.
Koos: Ik heb nu al bijna twee jaar of zo sessies met psycholoog.
Koos: En elke keer op een gegeven moment dacht ik, ah, weet je, het gaat nu zo goed.
Koos: En dan ben ik daar weer en dan komen er toch weer dingen allemaal boven.
Koos: Het is wel goed dat ik geweest ben. En dan toch maar weer een volgende afspraak
Koos: maken. En nou, toevallig vandaag, ben ik bij psycholoog, hoor.
Koos: En ja, weer een nieuwe afspraak gemaakt voor over vier weken.
Koos: En zo elke vier weken heb ik dan, ja, het doet me toch wel goed.
Koos: Dus nog genoeg, eigenlijk had ik vandaag nog een langere lijst dan normaal.
Koos: Dat ik denk van, wow, ik heb nog, ook uit mijn jeugd en vanuit deze hele scheidingstoestand,
Koos: heel wat dingen die ik, tja, door moet werken.
Koos: Maar wat ik me ook dan afvraag is, het evangelie van Jezus Christus is een evangelie van vreugde.
Koos: Christus belooft ons vreugde, vrede.
Koos: Het is zeg maar, het evangelie als je dat vertaalt is de blijde boodschap.
Koos: Dus hoe gaat dat samen met een depressie als je alles zwaar ziet of ook geen...
Arnold: Ja, dat is natuurlijk wel, dat is wel lastig.
Arnold: Het is lastig om de vreugde dan in te zien, omdat je ook nergens zin in hebt.
Arnold: Dat zei je net ook al, Raphaël.
Arnold: Maar ja, ze zeggen ook van, er moet gevreven worden om glans te krijgen.
Arnold: En ja, we zijn nou eenmaal op de wereld om ook beproevingen mee te maken.
Arnold: Zo ervaar ik dat dan. En daardoor kom je er alleen maar sterker uit.
Arnold: Maar ja, persoonlijk vind ik het, voor mij is het nooit geen probleem geweest
Arnold: om een vaste houder aan te evangelie, aan het geloof. Nooit.
Koos: Mooi.
Raphael: Maar als je er nergens zin in hebt, had je dan wel zin om bijvoorbeeld zondags naar de kerk te gaan?
Arnold: Ja, dat was iets waar ik heel graag wou.
Raphael: Oké.
Arnold: Ja, omdat je dan toch... Ja, ik miste de aansluiting door de week natuurlijk.
Arnold: Om met geloofsgenoten samen te zijn.
Arnold: Maar het was wel lastig soms. Want dan zat je daar gewoon in.
Arnold: Dan dacht je bij mezelf ook wel eens, waarom zit ik hier eigenlijk?
Arnold: En dat was ook wel eens heel vervelend.
Koos: Ik vind het ook wel getuide van geloof. best wel groot geloof dat je zegt van
Koos: oké ik voel me helemaal niet goed of lekker, je zit echt in de put of hoe je
Koos: dat moet noemen ik denk van nou,
Koos: dat je dan toch vast blijft houden toch blijft doorgaan, toch vast houdt ook
Koos: aan het evangelie en dat vind ik wel gewoon een uiting van geloof ja dank je,
Koos: Raphael hoe is hetbij jou, heb jij ook in jouw leven wel depressieachtige dingen gehad of niet?
Raphael: Nou, ik heb wel eens geen zin. Omdat nou gelijk om een depressie te scharen.
Koos: Dan moeten we eens even wat verder uitdiepen wat jij ermee doet.
Raphael: Nee,
Raphael: dat is altijd als iemand bijvoorbeeld mij uitnoodigt om bij hen langs te komen.
Raphael: Dan zeg ik, nee, ik heb wat anders. Oh, wat dan? Ja, geen zin.
Koos: Geen zin. Die vind ik goed. En iemand kan het houden.
Raphael: Gewoon eerlijk zijn.
Arnold: Een goede excuus om niet te gaan.
Raphael: Ja, geen zin.
Koos: Geweldig.
Raphael: Nee, maar depressie. Nee, ik denk ook niet in een milde vorm.
Raphael: Omdat ik ook niet echt weet hoe het precies is.
Raphael: Ik heb nooit in verdiep wat jij dus nu beschrijft Arnold. Wat een depressie
Raphael: voor jou heeft betekend.
Raphael: Ik herken wel zulke soort dingen. Maar niet dat ik dat continu heb.
Raphael: kort lontje, geen zin meer. Nee, dat... Nee, eigenlijk niet.
Raphael: En daar ben ik ook wel heel gedankbaar voor, denk ik. Want zoals jij dat nu
Raphael: beschrijft, en wat jij hebt meegemaakt, dat het best wel heftig is.
Raphael: Hoe lang heb je daar last van gehad? Of heb je nog steeds last van?
Arnold: Nou, depressie op zich? Nee, die is voorbij.
Raphael: Oké.
Arnold: Gelukkig wel.
Arnold: Maar het is net voor corona ontstaan.
Koos: Voor corona?
Arnold: Voor corona, dus niet tijdens corona, maar daarvoor.
Koos: Oh, oké. Is dat niet eens zo lang geleden?
Arnold: Nee, dat is niet zo lang geleden, nee.
Koos: Oh.
Arnold: Dat klopt. En ja, ik wist eerst niet wat het was, maar op een gegeven moment
Arnold: zeiden ze bij mij thuis ook, je bent niet de handhaven, man.
Koos: Oh.
Arnold: Dat is een beetje een halt en ik wist het niet. Nee. Dus toen heb ik maar een
Arnold: afspraak met de huisarts gemaakt.
Arnold: En vervolgens, voordat ik wist, zat ik bij de psycholoog.
Koos: Aha, zo is dat dus gegaan. Toch hè, in die coronatijd zijn er wel meerdere mensen
Koos: die, hoe noemen ze dat, door het ijs zijn gezagd. Oh ja.
Koos: Dus wat daar gebeurde met heel die coronatoestand, dat mensen echt wel ineens...
Arnold: Ja, tijdens de depressie kwam het. Ja, kwam het, de corona.
Raphael: En heeft dat het erger gemaakt?
Arnold: Nee.
Raphael: Oké.
Arnold: Nee, voor mij niet.
Koos: Oké.
Raphael: Want hoe lang heeft dat geduurd, jouw depressie?
Arnold: Anderhalf jaar, denk ik. Dat zijn mensen die zitten veel langer in de depressie.
Arnold: Er kunnen wat jaren erin zitten.
Raphael: En dan werd het ook nog wel wat lastiger, denk ik, met behandelingen, omdat corona er was.
Arnold: Ja, het eerste ging wij goed in opeens gesprekken houden.
Arnold: Maar later was het online. Het kon niet anders.
Raphael: Nee.
Koos: Ik kan me ook voorstellen dat als je in zo'n depressie zit, zeg maar dag in
Koos: dag uit voel je je niet helemaal lekker.
Koos: Dat je dan denkt van ja, is dit nou het leven? Blijft dit het leven?
Koos: Je weet niet dat je eruit gaat komen.
Koos: Het kan ook zo goed zijn dat dat de rest van je leven dan zo gaat blijven.
Arnold: Ja.
Koos: Lijkt mij geen prettige gedachte.
Arnold: Nee. Op een gegeven moment toen ik bij de psycholoog was. Toen stelden ze voor
Arnold: om EMDR behandeling te gaan doen.
Arnold: EMDR behandeling. Ik heb het even opgerozen. Natuurlijk. Ik heb alleen de afkorting.
Koos: Wat is dat eigenlijk? Want ik hoor dat wel eens vaak. Maar ik weet niet precies wat dat is.
Arnold: Het is een eye movement. De sensation. En reprocessing. Met andere woorden.
Arnold: Vervaagde leeftigheid van de herinnering. En de pijnlijke emoties die eraan gekoppeld zijn.
Arnold: Het trauma blijft niet langer in jouw heden. Waardoor je het steeds opnieuw
Arnold: blijft. Maar wordt echt verleden tijd.
Raphael: Ja, een soort verwerkingsproces is dat door middel van vragen die gesteld worden.
Arnold: EMDR behandeling, dat kun je op verschillende manieren doen.
Arnold: Bij mij, je wilde eerst met lichttherapie doen.
Arnold: Maar ik kan niet goed over flitsen en dat soort dingen.
Arnold: Dus op een gegeven moment hebben ze mijn koptelefoon opgezet.
Arnold: En dan gaan ze vragen stellen. Bijvoorbeeld, ga eens terug naar die situatie.
Arnold: Denk daar eens aan. En hoe voelt dat? En dan op een moment gaan ze vragen van oké.
Arnold: Kijk nou op een andere manier in de situatie alsof je toeschouwer bent.
Arnold: En terwijl je daaraan denkt.
Arnold: Bij mij was het geval dat ik een hand op mijn been moest leggen.
Arnold: En de ene moest tikken. En de andere vrijer.
Arnold: Wat gebeurt er dan? Dan worden je hersenen gereset als het ware.
Koos: Oké.
Arnold: En dat heeft, vooral de eerste behandeling, was voor mij heel zwaar.
Raphael: Ja, want dat zijn natuurlijk al die situaties.
Arnold: Die situaties kwamen allemaal naar boven. En ja, ik mocht ook niet naar huis rijden.
Arnold: En ik heb echt twee dagen, ben ik echt heel ziek geweest. In mijn hoofd.
Arnold: Doodmoe. Ik kon alleen maar slapen. Ja, ik wist dat ik er doorheen moest, maar zwaar was het wel.
Koos: Wow, oké. Oké. Ja.
Arnold: Maar naarmate de EMDR behandelingen steeds werden gedaan, voelde ik op een gegeven
Arnold: moment een kentering. En dat voelde heel goed.
Arnold: En op een gegeven moment had ik ook een gesprek met een psychiater.
Arnold: En die stelde voor om mij medicijnen voor te schrijven voor depressie.
Arnold: En ik houd niet zo veel medicijnen, maar ik zag er wel in dat het noodzakelijk
Arnold: was. En dat ben ik toen ook gaan gebruiken.
Arnold: ja, de eerste keer je moet het opbouwen, zulke medicijnen voor depressie en
Arnold: op enig moment zat ik op de top van wat ik voor mijn geval kon gebruiken,
Arnold: dat voelde niet goed, ik voelde me net een zombie ik zat een beetje in de stoel
Arnold: het kwijl liep me zowat uit de mond weg en toen zei ik zo van dit wil ik niet,
Arnold: ik kan toen langzaam weer afbouwen en dat heeft en geresulteerd dat ik mij op
Arnold: enig moment weer heel mooi goed voelde. Ja.
Koos: En toen had jij zoiets van, het is voorbij. Als je je goed voelde, dat je dacht van...
Arnold: Nou ja, kijk, ik gebruik nog steeds medicatie. Dat moet ook.
Arnold: Omdat ik eigenlijk PTSS heb ontwikkeld.
Arnold: En ja, PTSS kan in verschillende vormen zijn. Ik heb dan gelukkig een hele lichte.
Arnold: Maar dat houdt mij ook iets rustiger. En dan word ik ook niet Zo snel boos meer.
Koos: Zo'n lage dosis dan?
Arnold: Hele lage dosis.
Koos: En als dat helpt?
Arnold: Ja, mij helpt het fantastisch.
Koos: Mooi.
Arnold: Ja.
Raphael: Want ik kan me wel voorstellen dat je inderdaad pillen voorgeschreven krijgt.
Raphael: Zodat je er een beetje uit kan komen.
Raphael: Want anders zit je natuurlijk continu in zo'n negatieve spiraal.
Raphael: En daar moet je gewoon even uitgeholpen worden. En dan, als je er eenmaal bovenop
Raphael: bent, dan kan je je wel weer die positiviteit zien. Waardoor het dus weer die andere kant op gaat.
Raphael: Maar bij jou heeft dat dus eigenlijk niet geholpen. of misschien niet op de
Raphael: manier hoe dat was voorgesteld.
Arnold: Nee, nee dat klopt.
Koos: Ja, ik vond het ook interessant wat je zei over die schaamte.
Koos: Het is misschien wel goed om daar het ook over te hebben.
Koos: Want ik denk, ja, ik vind het eigenlijk een heel mooi onderwerp dit namelijk.
Koos: Ik heb er wel vaker over nagedacht, ook omdat ik best wel veel mensen heb gesproken
Koos: ook in de kerk met geloof en al zoiets.
Koos: Die last hebben van depressie. En dan, wat ik daar straks zei,
Koos: van ja, maar dat evangelie is een blijde boodschap. en god die houdt van iedereen
Koos: en alles is païs en vreel, wat is dat voor taal?
Koos: Maar in ieder geval, dat alles zou goed moeten zijn, we leven op een wolk.
Koos: Maar dat is dus niet, want best wel veel mensen, ook in de kerk,
Koos: hebben last van depressie.
Koos: Alleen, er wordt inderdaad niet over gesproken, net alsof het er niet zou mogen
Koos: zijn, omdat dat niet bestaat, of we hebben het er niet over.
Koos: En als we het wel over hebben van, nee, we hebben het er niet over.
Koos: Maar dan zou het daar een soort van schaamte inderdaad omheen hangen.
Arnold: Ja, ik denk de grootste struikelblok is, denk ik, dat mensen denken van ik moet perfect zijn.
Koos: Ja, maar dat leidt misschien wel tot een depressie of niet?
Arnold: Ja, zeker.
Koos: Ja, precies.
Arnold: Ja.
Koos: Maar dat is denk ik een grote leugen die niet van...
Arnold: Want dan loop je altijd op een lijntje.
Koos: Ja.
Arnold: Dat zeg ik altijd. Faderen en perfectionisme loop op één lijn.
Raphael: Ja, je bent continu aan het falen natuurlijk. Dat hoort er gewoon bij.
Arnold: Zeker, maar wel als je perfectionistisch ingesteld bent, dan heb je meer angst voor falen.
Arnold: En dat kan ook wel depressie veroorzaken.
Koos: Ja, ja. Aha, interessant.
Koos: Ja, nee, ik moet ook even denken aan mijn zoon. Die is ook best wel perfectionistisch.
Koos: Ik denk van, oh, dat is lastig als je dat hebt. Dat merk ik ook aan hem.
Koos: Jammer voor die jongen dat hij
Koos: daar last van heeft. Maar dat hij dan zo perfectionistisch eigenlijk is.
Koos: Maar dat in de kerk trouwens inderdaad, van perfectie, daar irriteer ik mij aan.
Koos: Dus het is ook zo'n zinsnede van wees jij voor maakt of zoiets.
Koos: Dat is ook een lofzang. Dat is zelfs een lofzang. Helemaal verkeerd vertaald.
Koos: Ik heb weleens heel mooi iets van iemand gehoord dat was dan vertaald uit Grieks
Koos: of Latijn of weet ik veel wel, Hebreeuws.
Koos: Maar dat het eigenlijk betekent wees jij één met God.
Koos: Dus wees gij, je hebt dat vertaald, maar wees gij volmaakt. Wees gij vol met God.
Koos: Maak een eenheid met God. Zodat je vol bent met God. Maar niet wees gij volmaakt
Koos: in de zin van dat je perfect moet zijn. Helemaal verkeerd vertaald.
Koos: Denk ik dan. Maar zo wordt het wel gehanteerd.
Arnold: Ja, die drukken liggen we onszelf op natuurlijk om perfect te zijn.
Arnold: Ook in de kerk natuurlijk.
Koos: Ja, maar dat is ook niet.
Raphael: Ja, is dat zo? Tegenwoordig ook nog? Want ik vind het wel iets van oude generatie. Denk ik.
Raphael: Dat idee heb ik dan tenminste, want ik vind het namelijk niet.
Raphael: En ik heb ook niet echt het idee dat mijn leeftijdsgenoten dat ook hebben van
Raphael: perfectionisme hebben.
Arnold: Oké, dat zou kunnen natuurlijk. Ja, wij verschillen natuurlijk wel een leeftijd.
Raphael: Ja, maar ik kan me wel herinneren dat het vroeger in mijn jeugd wel een beetje onderwezen werd van...
Raphael: het perfect zijn en zo en dat soort dingen.
Koos: Je mag geen fouten maken. Moet je bekeren van fouten.
Raphael: Ja, je moet natuurlijk nog steeds, maar inderdaad hoe het zwaar inderdaad erop
Raphael: gelegd werd van dat je continu moet bekeren en dat je eigenlijk geen fouten moet maken.
Raphael: Ik denk ja, dat is ook zo zonde als Christus geleden heeft en wij daar geen
Raphael: gebruik van maken natuurlijk.
Koos: Ja, er zit inderdaad een beetje een spanningsveld in, want ja,
Koos: het is ook weer niet de bedoeling dat je bewust wel fouten gaat maken zodat die Christus,
Koos: genoeg reden geeft dat hij veel mocht leiden daarvoor snap ik benieuwd maar
Koos: ja de insteek van wees jij volmaakt of perfect dat gaat helemaal mis dat is niet de bedoeling,
Koos: we zijn juist op een aarde met sterfelijkheid met allemaal onvolkomenheden Dus
Koos: het is helemaal niet de bedoeling dat u hiervoor maakt. Dat kan helemaal niet, dat is onmogelijk.
Arnold: Nee, dat kan ook niet.
Raphael: Maar bij ons in de kerk hebben we wel leiders. We hebben een bischop en we hebben
Raphael: bedienaars, mensen die bij ons thuis kunnen komen.
Raphael: Om te kijken hoe het met ons gaat of contact met ons hebben. Een beetje peilen.
Raphael: Heb je dat ook aangegeven aan jouw kerkleiders? Of ben je eigenlijk direct naar
Raphael: je huisarts gegaan en gezegd van Nou, ik zoek het wel in het professionele vakgebied, zeg maar.
Arnold: Nee, ik heb de kerkleiders daar niet voor gevraagd. Omdat ik weet,
Arnold: onze kerkleiders of de bedieners, er zijn geen professionals.
Arnold: We zijn een lekenkerk.
Arnold: Dus ik weet niet hoeveel psychologen in de kerken rondlopen.
Raphael: Ja, weinig.
Arnold: Weinig. En laten we wel zijn, ik wil mijn diepste gevoelens,
Arnold: wil ik ook niet delen met leden van de kerk.
Koos: Ja, precies ja, snap ik ook wel.
Raphael: Ik weet wel.
Arnold: Want je stelt je wel heel kwetsbaar op.
Raphael: Ja.
Arnold: Ik heb ook wel eens hier in de kerk ook wel eens een toespraak gegeven,
Arnold: dat ging ook een beetje over depressie.
Arnold: en daar heb ik ook niet alles verteld wat ik allemaal heb meegemaakt want dat
Arnold: is best zwaar geweest en als je dus iemand hebt die wat meer afstand van je
Arnold: heeft ja, dat voelt toch anders.
Raphael: Maar zou het niet ook juist goed kunnen voelen als iemand weet waar je het over
Raphael: hebt omdat je bijvoorbeeld,
Raphael: ik weet niet wat de reden is van jouw depressie Maar als jij bijvoorbeeld een
Raphael: pressie krijgt omdat jij het gevoel hebt dat je ouders altijd de evangelie heel
Raphael: zwaar op jou hebben gelegd.
Raphael: En dat je altijd perfect moest zijn. En dat je dat geleerd is.
Raphael: Dat je dan juist wel met iemand kan praten die ook een beetje dezelfde achtergrond
Raphael: heeft. Dus misschien een psycholoog binnen de kerk is.
Raphael: Omdat hij dan toch wat beter begrijpt. Want ik heb soms ook wel het idee dat
Raphael: psychologen heel vaak zeggen dat je je eigen gevoel moet volgen.
Raphael: En totaal niet naar de evangelie moet luisteren.
Raphael: Dat ze eigenlijk altijd juist zo ver mogelijk van de evangelie afzet.
Raphael: Het idee heb ik altijd hoor.
Arnold: Ik was bij een christelijke GGZ. En ik gelijk vertelde wat ik geloofde.
Arnold: En ik werd helemaal in mijn waarde gelaten.
Raphael: Ja, perfect.
Arnold: Als ik dan vertelde dat ik dan ook wel eens bad om hulp. Dan vond de psycholoog dat geweldig.
Raphael: Oh ja, precies. Dus inderdaad wel een christelijke achtergrond waarschijnlijk.
Arnold: Ja, heel bewust gedaan.
Raphael: Ja.
Raphael: Dat begrijp ik dan heel erg inderdaad, omdat je dus dan wel dat begrip makkelijker
Raphael: kan krijgen dan iemand die daar heel ver vanaf staat.
Arnold: Ja, dat klopt.
Raphael: Maar jij keek een beetje gek, Koos.
Koos: Nee, ik snap nu wat je bedoelt. Ik moest even nadenken wat je bedoelt.
Koos: Even naar mijn psycholoog, dat is nooit echt een onderwerp van gesprek over
Koos: het geloof eerlijk gezegd.
Koos: Of hij veroordeelt dat niet, maar niet neutraal.
Arnold: Ja, ik denk dat de angst waarom mensen, of de leden van de kerk,
Arnold: eigenlijk niet naar een psycholoog gaan, is dat ze bang zijn dat er heel veel
Arnold: naar boven wordt gehaald.
Arnold: Want dat is eigenlijk, in stukken gesprekken is dat helemaal niet zo.
Arnold: Je komt met een hulpvraag en dan, in mijn geval, praten we dan over wat ik heb beleefd.
Arnold: Ja, maar ze gaan niet echt tot het diepe, hoor.
Arnold: Want als op een moment je denkt van, nou, dit gaat te ver, dan heb je daar een afspraak over.
Arnold: Want daar wil ik het niet over hebben. En dat is ook goed.
Koos: Ja.
Raphael: Maar is het niet de bedoeling juist van een psycholoog dat hij tot de diepste heen komt?
Arnold: Nee.
Raphael: Dat dacht ik altijd.
Arnold: Nee, dat hoeft niet.
Raphael: Ik ga dus blij, zoals je blij ziet, ik ga niet naar een psycholoog.
Koos: Dan wordt er wel eens tijd misschien.
Raphael: Ik ben een gek hier.
Arnold: Nou, dat ben je vooral niet als je naar de psycholoog gaat.
Raphael: Nee, ik ben een gek omdat ik niet heen ga.
Arnold: Dat weet ik, ik kan het niet beoordelen.
Raphael: Want ga je nog steeds naar een psycholoog?
Arnold: Nee, is niet meer nodig.
Raphael: Oké.
Arnold: Want ik heb een paar tools meegekregen om, als ik de triggers voel,
Arnold: van oké, dan moet ik daarop letten, dan kan ik de actie opnemen.
Arnold: En dan wordt dat gewoon een gewoonte, omdat als er iets gebeurt,
Arnold: dan gaat dat automatisch, gaat het in werking.
Koos: Ja.
Arnold: Ja, dat is het.
Koos: En hoe kijk je er nou tegenaan dan vanuit het gezichtspunt van ons hemelse vader?
Koos: Jouw hemelse vader kijkt over je schouder mee. Hoe denk je dat hij dan daarnaar
Koos: heeft gekeken hoe dat allemaal is gegaan met jou?
Arnold: Achteraf denk ik dat, het klinkt heel raar, maar het was noodzakelijk.
Arnold: Om het meer te richten, nog meer op hemelse vader. Zoals ik al zei,
Arnold: de moeder is flink gepoetst worden voor de diamant.
Koos: Ja, vind ik mooi dat je dat zegt. Ja, dus jij ziet daar wel de hand van God in dan?
Arnold: Ja, niet in de zin dat hij ervoor stort heeft dat ik depressie heb natuurlijk.
Arnold: Maar ik heb wel altijd gevoeld van, ja hij is wel bij mij.
Koos: Ja zo, ja. Dat hij jou niet alleen heeft gelaten.
Arnold: Nee.
Koos: Dat hij ook wel een beetje er doorheen bij jou was om er doorheen te komen.
Arnold: Maar ik kijk, en dat blijft ook wel, ik worstel wel altijd met mijn gevoelens
Arnold: ten afzichte van mijn ouders.
Arnold: Als iemand, ik kan ontzettend genieten. Als iemand zegt, nou ik ben zo gek op
Arnold: mijn vader, ik ben zo gek op mijn moeder. Ik heb dat totaal niet.
Arnold: En dat is natuurlijk, maar goed, ik ben dus beschadigd.
Arnold: En daardoor ken ik het woord liefde niet. Dat heb ik pas leren kennen,
Arnold: toen ik het evangelie leerde kennen.
Koos: Oké.
Arnold: Ja, dus eigenlijk is het evangelie op een juiste moment in mijn leven gekomen.
Raphael: Wanneer is dat geweest?
Arnold: Toen was ik 17.
Koos: Ah, juist.
Arnold: Ja, ik ben in ieder geval de eerste keer dat ik in de kerk kwam,
Arnold: uitgenodigd door de zendelingen.
Arnold: En ik stapte binnen en die mensen die begroeten mij zo ontzettend aardig,
Arnold: het was alsof ik thuis kwam.
Koos: Ah, oké.
Arnold: Ja, dat is, dat was heel fijn.
Koos: Ja.
Raphael: En dat deed je dan ook zonder je ouders? Dat was het eigen, uit eigen beweging?
Arnold: Dat was helemaal uit eigen beweging.
Raphael: En hoe was je de zendelingen tegengekomen? Die waren bij jou langs de deur gekomen?
Arnold: Nee, ik, er was een, En een collega van mij, die vond ik wel heel bijzonder,
Arnold: die waren met vijf, zes collega's.
Arnold: En een van die collega's vernam ik dat hij toch wel anders was als de andere collega's.
Arnold: Ik werkte toen in de bouw en ja, dat is allemaal grove taal en dat soort dingen allemaal.
Arnold: Daar had ik sowieso al een hekel aan. Maar hij deed dit helemaal niet, een harde werker.
Arnold: En nog een moment vroeg ik hem van, joh, je bent zo anders.
Arnold: ik ben wel christelijk zei hij tegen mij,
Arnold: Al graag het gesprek vertelde hij dat hij lid van de kerk was.
Arnold: Nou, ik had er nog nooit van gehoord natuurlijk.
Arnold: Maar goed, we hebben dus een paar maanden samengewerkt. Op een gegeven moment
Arnold: zei hij mij, nou, ik ken een paar mensen die meer kunnen vertellen over jouw nieuwsgierigheid.
Arnold: Waar je echt, nou, dat heb ik toen gedaan.
Arnold: En zo ben ik eigenlijk dus bij de kerk gekomen.
Arnold: En deze fijne lid loopt hier nog steeds rond.
Koos: Bijzonder, hè?
Arnold: Ja.
Koos: Wat ik ook wel eens hoor, is van als je een moeilijke relatie hebt met je ouders,
Koos: dat het ook best wel lastig is om een liefdevolle relatie te ervaren met vader
Koos: in de hemel. Omdat dat ook een vader is.
Koos: Als je een lastige relatie met je aardse vader, lukt het dan wel om een goede
Koos: relatie te hebben met je hemelse vader?
Arnold: Ja, eigenlijk wel. Dat heeft me altijd verbaasd.
Koos: Oké, ja. Ja, wel mooi.
Arnold: Kijk, want jullie hebben kinderen.
Koos: Ja.
Arnold: Nee, maar altijd jullie ook wel eens tegen jullie kinderen zeggen.
Arnold: Ik hou van je. En andersom ook.
Koos: Ja.
Arnold: Stel je voor dat dat nooit tegen je gezegd is, ook niet in je jeugd.
Koos: Nee.
Arnold: Ja, dat doet dat met je.
Koos: Ja, zeker, zeker. Maar je kan je wel voorstellen dat jouw hemelse vader dus wel van jou houdt.
Arnold: Ja. Maar dat heb ik moeten leren.
Koos: Ja. Ja. Maar ik denk dat heel veel leden dat moeten leren.
Koos: Zelfs wij, ik weet niet hoe jij dat, nou ja, ik praat even voor mezelf,
Koos: maar om me echt in mijn diepste punten te geloven, te voelen,
Koos: te ervaren dat God echt van mij houdt en dat ik een kind van God ben, ja,
Koos: dat lukt mij niet altijd. Hoe zeg je dat?
Koos: Dat is soms, ja, ik vind dat moeilijk te geloven.
Koos: Dat klinkt heel stom, maar dat is dan een stukje ongeloof. Dan denk je,
Koos: oh, kom mijn ongeloof te hulp. Ik wil graag wel...
Koos: Dat diepere gevoel voelen dat God echt mijn persoonlijk kent, dat hij van mij houdt.
Arnold: Dat hij heeft ook met vertrouwen te maken.
Koos: Hoe is dat voor jou, Rafael?
Raphael: Of ik weet dat Christus, of hemelsvader, van mij houdt.
Raphael: Ja, het is eigenlijk wel, het hele leven wel verteld ook.
Raphael: Met allerlei voorbeelden ook, die we kunnen lezen in schriften,
Raphael: maar ook horen van de profeten.
Raphael: En daarnaast ook de Heilige Geest die dat nog weer bevestigd en met het gebed
Raphael: dat ik heb gehad en zijn naam van gebeden waar ik nog echt op terug kan vallen.
Raphael: Van, oh ja, dat weet ik nog, toen voelde ik me zo, toen ik die vraag heb gesteld.
Raphael: Dus ja, ik heb daar nooit echt, ik sta er eigenlijk ook niet heel erg bij stil.
Raphael: Of niet zo bewust of hemelsvader van me houdt. Omdat ik het eigenlijk al wel
Raphael: in mijn achterhoofd wel weet. Van oh ja, hij houdt van mij.
Raphael: Dat is de reden waarom we hier op deze aarde zijn. En dat is waarom Christus gestuurd heeft.
Raphael: En al dat soort dingen. Maar nooit echt bij stilgestaan en gevraagd.
Raphael: Want ja, ook niet de behoefte gehad om dat te vragen.
Raphael: Omdat ik uit een gezin kom waar dat wel heel vaak tegen mij gezegd is.
Raphael: En ook door mijn moeder. Meer door mijn moeder dan door mijn vader, denk ik.
Raphael: Als ik dat in mijn geheugen moet graven.
Raphael: En nu ook hoor. Als ik met mijn moeder bel en ik hang op. Dan zeg ik ook nog
Raphael: vaak aan het einde van ik hou van jou.
Raphael: Terwijl mijn vader doe ik dat eigenlijk niet. Ik weet het niet.
Raphael: Dat is een beetje een mannen ding, denk ik.
Raphael: Dat minder snel zeggen. Toen ik dat wel tegen mijn kinderen elke avond nog zeg.
Raphael: Als ik ze naar bed breng. Dus ja, dat is niet.
Arnold: Als er niet van je gehouden wordt, dat is heel moeilijk.
Koos: Ja, dat lijkt me ook, ja.
Raphael: Ja, maar...
Raphael: Dat kan toch ook zonder dat het gezegd wordt? Want je had het net over dat het
Raphael: niet gezegd wordt tegen je, maar het kan ook een daden zijn.
Arnold: Ja, nou die daden waren er ook niet bij mij.
Raphael: Oké, ja.
Arnold: Dus dat is wel, ja, dat was wel wat.
Raphael: Ja.
Koos: In de laatste conferentie had El de Kieran, de nieuwste apostel,
Koos: had toespraken over, ik heb een heel belangrijke boodschap voor jullie,
Koos: die moet je echt tot je diepst toe laten dringen.
Koos: Dat je echt een kind van God bent, dat je vader helemaal echt van jou houdt.
Koos: Hij bracht het best wel indringend.
Koos: Als je dat echt diep tot je doel laat dringen, dat is levensveranderend eigenlijk.
Koos: Dus ja, het is wel even een toespraak om even bij stil te staan.
Koos: Oké, hij zegt dat niet voor niks. Ja.
Raphael: Maar als jij, je hebt dus die ervaring gehad.
Raphael: En je zegt er is een beetje een taboe op. Niet alleen bij ons in de kerk denk
Raphael: ik, dat is overal wel in Nederland zo. Je hebt het er niet zo over.
Raphael: Wat zou je dan tegen zulke mensen willen zeggen die nu aan het luisteren zijn
Raphael: en die daar hinder van ondervinden?
Arnold: Dan schaam je er vooral niet voor. Die taboe, dat hoeft er niet te zijn.
Arnold: Want iedereen van ons, die maken wel dingen mee.
Arnold: Sommigen lijken wel of ze fluitend door het leven gaan. Maar dat is maar schijn.
Arnold: We hebben allemaal onze uitdagingen. En een van die dingen kan een depressie zijn.
Arnold: En een depressie kan heel lang aanhouden als je besluit om geen hulp te zoeken.
Raphael: In welk stadium zou je dan helpen zoeken? Zag je het aankomen?
Arnold: Ik zag het niet aankomen.
Raphael: Dus je kan ook niet eerder hulp zoeken eigenlijk?
Arnold: Nee, dit was gewoon totaal onverwachts.
Koos: Het is eigenlijk ook vanuit jouw vrouw of jouw zoon die zeiden van,
Koos: nou pap, wat is er aan de hand? Want je bent niet jezelf.
Arnold: Nee, nou kijk, we hebben natuurlijk allemaal als momenten dat we even niet lekker in onze vel zitten.
Koos: Ja.
Arnold: Ja, dat kan van alles gebeuren.
Koos: Ja.
Arnold: Maar als dat te lang aanduurt, ja, dan is echt wel wat aan de hand.
Koos: Ja. Dat was voor jou het moment en de trigger van, hmm, ga naar de dokter.
Arnold: Ja, ik merkte het op mijn werk.
Koos: Oh ja.
Arnold: Dat was echt, ja, het ging om helemaal niks.
Koos: Oh ja, dat je zo boos werd.
Arnold: Ja.
Koos: Ja, precies.
Arnold: Dat was echt belachelijk.
Koos: Dat was ook een signaal. Ja. Nou, dat is niet normaal.
Arnold: Ja. Nee, daar schrok ik zelf van. Ik ben gewoon, ja, boos en verdutigd van mijn
Arnold: werk weggelopen. Gewoon, ik ben gewoon naar huis gegaan.
Arnold: En ik doe een half huurtje om naar mijn huis te rijden.
Koos: Ja.
Arnold: Maar tijdens een half uur, ik dacht, mijn hemel, wat is er aan de hand met mij?
Koos: Ja.
Arnold: En ik schaamde me kapot natuurlijk dat ik zomaar van mijn werk wegliep.
Raphael: En toen hebben ze je ook gelijk in een ziektewet gedaan of ben je wel weer teruggekomen?
Arnold: Nee, ik heb mijn ziek gemeld. Want ik denk, ja, er is wat met mij en ik kan het niet plaatsen.
Arnold: Nou ja, toen thuis natuurlijk wel, mijn vrouw en ik spreken heel vaak met elkaar over allerlei dingen.
Arnold: En ik heb wel gezegd van, ik voel me niet lekker, het gaat niet goed met mij.
Arnold: Toen zei ze, ja, dat weet ik. Dat zie ik al een tijdje aan je.
Arnold: En van, nou heb ik die steun gehad ook wel van te zeggen van,
Arnold: nou, misschien is het wel tijd voor jou om hulp te zoeken.
Koos: Nou, goed dat je dat hebt gedaan.
Raphael: Maar ik kan me, kijk, niet voor schamen, dat is één ding, denk ik,
Raphael: daarvoor uit durven komen.
Arnold: Maar ja, dat schamen heeft vooral te maken van, oh, maar nou heb ik gefaald.
Raphael: Ja.
Koos: Zo voelt dat.
Arnold: Ja, als je hulp gaat zoeken, voor heel veel mensen betekent dat,
Arnold: ja, de maatschappij die zegt gewoon, nee, je moet stoer zijn,
Arnold: weet je wel, dat is nog steeds de cultuur hier.
Arnold: Maar dat hoeft helemaal niet.
Raphael: Ik vind daarmee ook stap twee is dat hulpzoeken, vind ik, dat het een beetje
Raphael: los staat van het schamen.
Raphael: Want je hebt natuurlijk ook mensen die bijvoorbeeld een verslaving hebben.
Raphael: Grokken bijvoorbeeld, ik heb het laatst nog over gehad.
Raphael: Dat kan je natuurlijk gewoon prima toegeven. Van, oh, ik ben een gok verslaafde, maar...
Arnold: Nee, verslaafde doet het niet. Je zegt niet van zichzelf, ik ben verslaafd.
Raphael: Nee?
Arnold: Nee. Jammer genoeg.
Raphael: Ja.
Arnold: Moet ik zeggen, ik ben niet verslaafd geweest hoor, maar een van mijn broers
Arnold: wel. En die geeft het ook niet toe.
Raphael: Maar dan is het dus eigenlijk al, de eerste stap is gewoon erkenning.
Arnold: Juist.
Raphael: En als je het erkent, dan is het hulp zoeken.
Arnold: Ja, het is hulp zoeken.
Raphael: Ja, maar die schaamte van erkenning, die moet je eens overkomen.
Arnold: Die moet je overwinnen.
Raphael: Die moet je overwinnen. En dan is nog de tweede vraag of je daar wel hulp bij
Raphael: wil hebben. Want soms, ik kan me voorstellen, ik hou helemaal niet zo van externe hulp.
Koos: Zo trots of zo is dat dan misschien?
Raphael: Ja, nog niet eens. Denk ik, nee, gewoon alles zelf willen doen.
Arnold: Ja, ik begrijp wat je zegt, hè. Want ja, zolang heb ik, dat heb ik dus ook altijd gedacht.
Arnold: Van ja, nee, ik heb geen hulp nodig. Ik kan het zelf wel, hè.
Arnold: Het gaat toch lekker met mij?
Raphael: Ja.
Arnold: Ja, tot op het ene momentje. Breek natuurlijk, hè.
Koos: Ja.
Arnold: Want laten we wel zijn, als je iets in je jeugd mee hebt gemaakt,
Arnold: Wat echt niet kan. En wat slachtoffers dan vaak doen. Is dingen wegdrukken.
Arnold: Vrolijk gezicht opzetten. Grapjes maken. Dat soort dingen allemaal.
Arnold: Maar als je ouder wordt. En nou ja. Ik ben de 60 gepasseerd.
Arnold: Dan komt alles weer naar boven.
Raphael: Maar dan. Dus eigenlijk moet je dus al. Om een depressie te voorkomen.
Raphael: Of dat voor te kunnen zijn. Moet je. Als je dus al.
Raphael: traumas hebt, of dat je denkt dat je last hebt van traumas, moet je dus al gewoon
Raphael: met, moet je eigenlijk al hulp zoeken.
Arnold: Dat zou ideaal zijn, alleen het werkt niet zo.
Raphael: Nee, en dat is, dat wou ik dus net zeggen, want als ik nu naar mijn huisarts
Raphael: ga en zeg van, ik wil een psycholoog zien, want ik denk dat ik wat wil moeten
Raphael: verwerken, dan zou die zeggen, ja, dat kan prima, maar dat, ik weet niet,
Raphael: wordt het vergoed, als je doorverwezen wordt?
Arnold: Ja, als het eerste lijns is wel.
Raphael: Ja, maar dan zou die zeggen van, ja, je mag dat doen op je eigen houtje.
Raphael: En dan, ik weet niet wat een psycholoog kost, want volgens mij is dat vrij aan de prijs.
Arnold: Ik heb geen idee.
Raphael: Nee, maar het is mooi dat je dat niet weet.
Raphael: Want jij hebt er dus echt heel veel baat bij gehad. Maar ik denk dat er dus
Raphael: heel veel mensen baat bij hebben, bij een psycholoog.
Raphael: Om dus, nou, preventief eigenlijk dingen te gaan verwerken.
Arnold: Ja, dat zou heel mooi zijn als dat inderdaad zou kunnen.
Raphael: Ja.
Arnold: Maar kijk, als je jong bent, dan misschien heb je gezin en dan gaat dat allemaal voor.
Arnold: Ik voelde me nog steeds, hoor, maar niet meer zo extreem ontzettend verantwoordelijk voor mijn gezin.
Arnold: En dus ik had ook geen tijd om mezelf aan te melden bij een psycholoog, zeg maar.
Koos: Het kost ook tijd.
Arnold: Ja. Dat kost tijd, maar in ieder geval, het was eigenlijk een excuus.
Koos: Ja, ja, ja, ik snap wat je bedoelt. Maar ja, dus je moet ook een soort van schaamte,
Koos: erkenning, vervolgens ook nog openstaan voor hulp of het besef.
Koos: Dat je hulp kan gebruiken, dat het belangrijk zou zijn om er doorheen te komen
Koos: of hulp om dat te kunnen verwerken.
Raphael: Ja, want gebed is gewoon niet voldoende.
Koos: Nee.
Raphael: Je kan niet een trauma... verwerken of een depressie overkomen door alleen maar te bidden.
Koos: Dat vind ik eigenlijk ook goed dat je dat zegt. Sommigen die zouden zeggen,
Koos: nou, ik geloof in God. Ik geloof dat God alles kan.
Koos: God kan een depressie weghalen, dus ik ga bidden en dan komt het goed.
Arnold: Ja, maar ja, dan Raphaël vertelde over. Er is ook veel hulp geboden door God.
Arnold: Nou ja, een bootje voorbij laten varen en dat soort dingen. Je hebt de boot gemist.
Koos: Juist. Dus zo werkt het inderdaad dus niet. God die wil graag dat we gebruik
Koos: maken van de mogelijkheden die we rondom ons heen hebben.
Koos: Een huisarts, een psycholoog, noem het allemaal wel.
Raphael: Dat is het antwoord op je gebed.
Koos: Ja, dat is dan het antwoord op je gebed. En niet dat God het weghaalt zo.
Koos: Op magische wijze ben je ineens verlost van je depressie.
Koos: Dat God ineens die depressie uit je weg trekt. Nee, daar zul je wat voor moeten
Koos: doen. Of hoe zeg je dat? Dat zal je zelf Ja.
Raphael: Maar toch vind ik dat dan wel weer heel anders als in bijvoorbeeld de tijd van de Bijbel.
Raphael: In het Nieuwe en het Oude Testament worden namelijk Dat zijn echt wonderen die
Raphael: dan gebeuren. Een vrouw die het kleed van Christus aanraakt en genezen is.
Raphael: Dan denk je, ja, hoe kan dat dan? Want dat speelt vandaag de dag echt totaal
Raphael: niet. Dat zie je nergens.
Arnold: Zulke grote wonderen.
Raphael: Ja, echt super grote wonderen zijn dat. Als je bijvoorbeeld depressief bent
Raphael: en dat je een zege krijgt.
Raphael: En dat het gewoon van een op ander moment gewoon weg is.
Koos: Ja, dat komt wel eens voor, maar ik denk, namelijk in de tijd van de Bijbel
Koos: had het een andere functie.
Koos: Het had namelijk de functie om aan te geven dat Christus de zoon van God is,
Koos: dat Christus macht had vanuit zijn vader om die wonderen te doen.
Koos: Later heeft hij die macht wel doorgegeven aan zijn apostelen en toen had het
Koos: een functie om de kerk van Christus op te bouwen.
Koos: En eigenlijk de macht van Christus te openbaren, zodat mensen ook in Christus konden geloven.
Koos: Nu, denk ik, is dat minder nodig of minder noodzakelijk. We kunnen lezen over
Koos: die wonderen, we kunnen lezen over Christus.
Koos: En dat is dan veel belangrijker om op die manier geloof te oefenen.
Koos: Dan dat we nu wonderen nodig hebben om tot het geloof te komen, denk ik.
Raphael: Ik vind het ook wel mooi wat jij zegt, het gebeurt nog wel eens, maar niet zoveel.
Raphael: De Bijbel is ook echt maar een mini stukje van wat er op dat moment allemaal
Raphael: gebeurde in die tijd. Dus als we nu vandaag de dag zouden gaan schrijven over
Raphael: wat er gebeurd was. En we schrijven alleen naar toffe dingen op.
Koos: En dat brengen we door. En bewonderen die wel gebeuren. We hebben ook een bijbel te pakken.
Raphael: Ja, dan heb je ook al een korte...
Arnold: Maar dat gebeurde wel tijdens mijn depressie zeker bewonderen met mij.
Arnold: Bijvoorbeeld als ik een moeilijke dag had. Wat doe je dan op zo'n dag? Kijk een beetje dom tv.
Arnold: maar dan keek ik ook weleens naar een stukje van een toespraak een algemene conferentie,
Arnold: en dat was ook weleens een toespraak die echt ging over depressie en dat voelde
Arnold: ik gewoon op dat moment van ja daar zit je nu in maar kijk eens goed kijk eens
Arnold: goed wat er nou gezegd wordt en luister heel goed,
Arnold: met de hulp van hemelse vader kan je eruit komen en dat gaf een heel goed gevoel
Arnold: en ook gevoel hebben van ja maar hemelse vader hoofd van jou.
Koos: Ja, nou dat is eigenlijk al een wonder dan. Want ik vind, daarom vroeg ik ook
Koos: van jouw moeizame relatie met je ouders.
Koos: Eigenlijk is het een wonder dat je wel de liefde van God kunt voelen en ook
Koos: liefde voor God kunt voelen.
Koos: Dus ook dat is al eigenlijk al een wonder.
Raphael: Ja, maar toch dus dan,
Raphael: Is het toch wel hemelsvader die je eruit heeft geholpen? Klopt dat?
Arnold: Of de Heilige Geest dan? Samen. Psycholoog en hemelsvader.
Koos: Ja, want hemelsvader kan weer door zo'n psycholoog werken. Of door zo'n EMDR werken.
Koos: Wij beseffen vaak niet op wat voor wijze hemelsvader allemaal kan werken.
Koos: Ook door andere mensen heen. En door andere therapieën, producten,
Koos: weet ik wat heen. Ja, engelen. Engelen, ja.
Arnold: Ik bedoel, een naaste of iemand die misschien een lid van de kerk,
Arnold: dat hoeft niet per se, maar die je gewoon opbelt van, hé, hoe gaat het met je?
Arnold: En op dat moment zit je even niet goed.
Arnold: En dan krijg je een telefoontje en daarna voel je je weer even een beetje happy.
Arnold: Nou, dat zijn toch fantastische dingen.
Koos: Ja, zeker.
Arnold: Dat noem ik wonderen.
Koos: Ja.
Arnold: Of mensen die bellen van, ik had het gevoel dat ik je moest bellen.
Koos: Ja, klopt. Ja, ze had ook een mooi telefoontje van jou gekregen.
Koos: ik was super boos weet je nog dat ik super boos was jij had mij de dag erop
Koos: even bellen ik voelde zo goed dat kan ik nog steeds oh ja.
Raphael: Nou ik bel je namelijk echt bijna nooit.
Koos: Oprecht klopt, klopt, maar dat jij belde mij ja.
Arnold: Belangrijk wel binnen de depressie is dat je steun hebt dat hoeft niet per se
Arnold: steun van een psycholoog of steun van hemelse vader, dat voel je natuurlijk
Arnold: wel Maar ook van een naaste.
Arnold: Of iemand die je heel goed kent. Een goede vriend. Zoals in jullie geval.
Arnold: Dat is heel belangrijk. Want in depressie kun je je heel alleen voelen.
Koos: Nou, ik vond het wel bijzonder Arnold. Dat je je verhaal wilde doen vandaag.
Koos: En dat viel ook wel weer indruk op mij. Ik hou van dit soort afleveringen.
Koos: Het verhaal van iemand anders.
Koos: We hadden een tijdje geleden ook met Paula.
Koos: Hij had ook echt indruk op mij gemaakt. Het haar verhaal. Jouw verhaal doet me ook goed.
Koos: Komt goed binnen.
Koos: Dankjewel voor jouw bezigheid.
Arnold: Graag gedaan.
Raphael: Ja, super bedankt.
Arnold: Graag gedaan.
Koos: Nou, luisteraars. Jullie ook bedankt voor het luisteren. Wat voor kanalen zijn
Koos: er allemaal om ons te voorzien van berichtjes en zo, Rafael?
Koos: Waar moeten ze allemaal zijn?
Raphael: Ja, praatmee.geloof je dat ook, .nl.
Raphael: Dan kan je opmerkingen per aflevering kwijt. En ook algemeen.
Raphael: Dus op die manier kan je ons benaderen.
Raphael: Teruggenoeg heeft nog niemand dat gedaan tot dit moment.
Koos: Maar nu? Misschien zijn er mensen die ook geluisterd hebben.
Koos: Ook met depressiekampen.
Koos: Of misschien in de toekomst een depressie gaan krijgen. En die dat willen voorkomen.
Koos: En dus nu al ons benaderen. Dat zou natuurlijk ook kunnen.
Raphael: Zeker. En benaderen ook de professionals.
Koos: Ja, ja, ja. Maar je mag ook... Dus, maak er gebruik van mensen. En tot de volgende keer.
Raphael: Tot volgende week.