Raphael: Welkom terug bij Geloof je dat ook? Dit is deel 2 van onze aflevering.
Raphael: Als je deel 1 nog niet hebt gehoord, raad ik aan om daar eerst naar te luisteren.
Raphael: Laten we verder gaan met het gesprek.
Paula: Ja, dat was heftig. Vooral voor mij.
Paula: We hebben één week een relatie gehad en ik heb daar jaren over gedaan om daar overheen te komen.
Paula: Maar ja, ik heb wel zoiets van, het was moeilijk, maar uiteindelijk was het voor mij beter.
Paula: Want als ik een relatie heb met iemand, alsof ik verliefde op iemand,
Paula: dan is dat heel erg afhankelijk.
Paula: Dan wordt die persoon mijn hele wereld en doe alles voor ze tot in het niet gezonde zeg maar.
Koos: Dus.
Paula: Het was beter maar moeilijk.
Koos: Dus eigenlijk heb jij best wel een groot offer gebracht voor jouw geloof in
Koos: Christus heeft een heel groot offer voor ons gebracht maar als ik het zo mag,
Koos: interpreteren of hoe ik het zo beluister. Ik vind dat jij wel echt een heel
Koos: groot offer hebt gebracht voor jouw geloof.
Paula: Ja, dat kan. Ik denk, wat ik denk, we hebben allemaal,
Paula: beproevingen op aarde. En de een heeft dit en de ander heeft dat.
Paula: En ik denk dat dat ook een van de redenen is waarom we hier op aarde zijn en
Paula: iedereen krijgt die dingen op hun pad die voor hun het beste zijn om van te leren,
Paula: en ik denk dat dit een van de dingen was voor mij waar ik gewoon het beste van moest leren je.
Raphael: Hebt dus in het begin zei je ook dat je nu die gevoelens niet meer hebt,
Raphael: want ik vroeger echt in de begindagen of in de begindagen,
Raphael: Met de wetenschap en dat soort dingen was het, of nou ja, 200 jaar geleden misschien,
Raphael: dat mensen dus echt een behandeling kregen om van die gevoelens af te komen.
Raphael: Schoktherapie aan, zeg maar.
Paula: Vijftig jaar geleden.
Raphael: Nou, precies.
Paula: Niet zo heel veel jaar geleden.
Raphael: Nou, inderdaad.
Koos: Nee, precies, ja.
Raphael: En tegenwoordig zeggen wij van, ja, dat is niet nodig.
Raphael: Dat is, mensen zijn en mogen zijn hoe ze willen zijn.
Raphael: En dat wordt ook tot in de extreme getrokken tegenwoordig. Maar dat is wel heel anders.
Raphael: Toen heb je ook gezegd van het is een ziekte en dat moet behandeld worden.
Raphael: Want het is niet normaal, het is niet hoe God het bedoeld heeft.
Raphael: Hoe heb jij dat ervaren en waar denk jij, waar jouw gevoelens dan vandaan komen?
Raphael: Kan je dat plaatsen ondertussen of is er geen oorzaak?
Paula: Ja, het is in mijn geval, het is niet zoiets dat van de ene op de andere dag kwam hoor.
Paula: En ik had dus besloten van oké, het is of dit of dat.
Paula: Of ik kom er vanaf of ik ga de kerk uit en ik ga gewoon mijn leven leiden zoals ik het zou willen.
Paula: En toen op een gegeven moment had ik, ja ik was in de kerk in Amersfoort.
Paula: Er waren wat zendelingenzusters waar ik gesprekken mee had.
Paula: En zij studeerden allebei psychologie, dus die hadden zoiets van,
Paula: wij kunnen je wel helpen.
Paula: En ik was daar in de kerk en ik weet niet eens hoe ik het uit moet leggen.
Paula: Ik had zo'n slechte energie om me heen, ik was depressief, ik voelde helemaal niks meer.
Paula: En hun wisten gewoon ook niet wat ze tegen mij moesten zeggen.
Paula: Het was gewoon van ja, ik weet niet.
Paula: Maar ik voelde me zo eenzaam toen op dat moment in die kerk.
Paula: Ik ben opgestaan, ik ben weggeraan.
Paula: Ik had zoiets van, ik ga naar huis in Rotterdam.
Paula: En ik heb de hele weg gehuild. Maar ik moest nog wat ophalen in Rotterdam.
Paula: En toen ik daar kwam, toen was er een vrouw met hun aan de lijn, aan de telefoon.
Paula: En En hoe ze het wist, weet ik niet, maar die sprak tegen mij en die zei van,
Paula: je hebt de hele weg gehuild, hè.
Paula: Toen ik echt zoiets van, wow, hoe weet jij dat?
Paula: En ja, toen zei ze, ik heb met je meegehuild.
Paula: En het aantal dingen die ze zei, en ik voelde op dat moment wel de geest.
Paula: En zij had zoiets van, ik kan je wel helpen.
Paula: En dus ben ik eigenlijk, wat ik had besloten, om nooit meer naar de kerk te gaan.
Paula: Op dat moment dat ik de kerk uit rende, bijna. En, eh...
Paula: Ik ben nooit weg geweest eigenlijk. Ik ben gewoon de volgende zondag zat ik
Paula: weer in de kerk. Alleen weer ergens anders.
Paula: Maar dat was voor mij een... Af en toe Engelse woorden in mijn hoofd. Een turning point.
Paula: Een keerpunt. Ja, een keerpunt van oké.
Paula: En nou ga ik er ook ergens voor. En toen werd het wat meer psychologisch.
Paula: Zij had een psychologische opleiding gehad.
Paula: En toen ging er wat meer psychologisch naar mij kijken.
Paula: En daarnaast, ook met de schriften erbij, ging ik heel erg in de schriften studeren.
Paula: Verhalen lezen van mensen die ook dit soort dingen hadden overwonnen.
Paula: En dat zijn er meer dan je zou verwachten.
Paula: Maar heel veel mensen die delen dat ook weer niet.
Paula: Want het is natuurlijk ook eng en heel persoonlijk om te delen.
Paula: Maar ik ben ook verhalen van andere dingen
Paula: gaan lezen mensen die andere dingen hadden overwonnen en ook in de schriften
Paula: dingen die werden overwonnen en hoe de heer mensen hielp om van dingen af te
Paula: komen en dat versterkte mijn geloof heel erg en hoe groter mijn geloof werd
Paula: hoe meer ik overtuigd was van,
Paula: waarom zou die die andere mensen wel helpen en mij niet waarom niet als ik mijn
Paula: best doe en ik geloof dat het kan dan we zeggen altijd in de kerk overal van.
Paula: Met God is alles mogelijk ja je moet geloof hebben nou dus ik ging mijn geloof
Paula: heel sterk maken door alleen maar verhalen te lezen over mensen die iets bereikt hadden,
Paula: en ook hierin natuurlijk waren duizenden verhalen van mensen die het geprobeerd
Paula: hadden mij niet gelukt had.
Paula: Die liet ik naast me liggen. Ik ging alleen maar kijken naar verhalen die mij
Paula: opbouwden. Die mijn geloof versterkte.
Paula: En langzaam maar zeker liet de heer mij zien van oké. Kijk eens hiernaar.
Paula: En op die manier heb ik heel veel inzichten gekregen.
Paula: Bijvoorbeeld als kind voelde ik me natuurlijk altijd anders.
Paula: Omdat mijn biologische, omdat mijn vader ...en niet mijn biologische vader was.
Paula: Ik heb nog twee oudere broers... ...en hij deed veel meer met die broers...
Paula: ...dan met mijn zus bijvoorbeeld.
Paula: Dus ik had zoiets van... ...oké, onbewust hoor. Maar later werd ik daar dan bewust van.
Paula: Om zijn liefde te krijgen...
Paula: En dan zeg ik dat, maar ik had zijn liefde wel hoor. Hij hield ontzettend veel van mij.
Paula: Maar gewoon om zijn liefde te
Paula: krijgen dacht ik van dan moet ik meer jongensachtig zijn dan de jongens.
Paula: Mijn ene broer was voetballer, mijn andere broer.
Paula: Ze waren niet zo geïnteresseerd bijvoorbeeld in de technische dingen die mijn
Paula: vader deed. Mijn vader was super technisch, dus alles wat hij deed, dat stond ik bij.
Paula: En ik leerde alles wat hij kon.
Paula: En ik probeerde om voetballen als zijn beste.
Paula: Helaas hadden ze toen nog geen professioneel dames voetbal.
Paula: Maar ik heb me gespiegeld aan mijn vader.
Paula: En tegelijkertijd, mijn moeder was ik heel boos op.
Paula: Want door haar was ik anders.
Paula: Ik had dat gevoel van nou als je in ieder geval als je dan een buitenechtelijke
Paula: relatie had waarom dan niet met een blanke man dan had niemand het geweten.
Paula: En ja ik was gewoon heel erg boos op haar en ze had ontzettend veel liefde was
Paula: echt een hele lieve vrouw maar ik kon het niet aanvaarden dus ik duwde haar van me weg en,
Paula: dat zijn een aantal van de dingen waar ik dus achterkwam waardoor ik gevormd ben en,
Paula: ik was dus op zoek naar die moederliefde ondanks het feit dat mijn moeder heel
Paula: graag die liefde wilde geven en ook haar best deed ik kon het van haar niet
Paula: ontvangen dus ik ging naar andere vrouwen,
Paula: om die liefde te vinden en,
Paula: ik denk dat dat ook een van de redenen was dat het zo afhankelijk werd.
Paula: Als een kind die moederliefde naar binnen wil zuigen zeg maar, bij wijze van.
Paula: En in eerste instantie was het ook niet iets seksueels. Dat is later pas gekomen.
Paula: Dus ja.
Raphael: Ja, bedoel je later in de zin van, want als kind heb je namelijk zo'n zoon niet
Raphael: echt heel seksuele gevoelens.
Raphael: Dus dat is ook logisch. Ja, precies.
Raphael: Maar heb je dan, want wat jij nu zegt, heb je dan het gevoel dat het niet,
Raphael: dat je ermee geboren bent?
Raphael: Dus dat het eigenlijk, jij zegt, ik ben erin gegroeid. Ik ben er niet mee geboren. Nee, precies.
Paula: Ja.
Paula: En ik denk dat iedereen voor zichzelf daar antwoorden voor moet krijgen van de Heer.
Paula: Hij weet het wel. Of er wel of niet mee geboren zijn. Of misschien de een wel, de ander niet.
Paula: Maar ik weet van mezelf dat ik daar niet mee geboren ben.
Paula: Maar ik heb het wel altijd gevoeld. Van heel jongs af aan.
Raphael: Ja. En heb jij dan in jouw zoektocht in het evangelie ook wel het gevoel gehad dat je dan boos was?
Raphael: Dat je die gevoelens had op God? Want je wist namelijk van nou dit is eigenlijk
Raphael: niet, dit hoort eigenlijk niet in het evangelie. Waarom heb ik deze gevoelens dan?
Raphael: Dat je ze van waarom word ik beproefd met deze gevoelens?
Paula: Dus ja, tuurlijk heb ik dat ook wel gehad.
Paula: Maar de meeste van mijn boosheid ging naar mijn moeder toe. Arme vrouw.
Paula: Dus op een gegeven moment, door die vrouw, door die zuster, zeg maar,
Paula: die aan die telefoon was, die mij geholpen heeft.
Paula: Op een gegeven moment ben ik door haar ook met mijn ouders gaan praten.
Paula: En ik heb tegen mijn moeder gezegd van weet je, ik heb zoveel woede naar jou
Paula: toe en ik wil je graag vergeven, maar ik weet niet hoe en eh.
Paula: En dat was het begin van de verandering eigenlijk.
Paula: Want doordat ik het uit had gesproken, ging ik haar beetje bij beetje vergeven.
Paula: En ik ging ook meer naar haar leven kijken.
Paula: En ik kwam me achter van, ja, eigenlijk is het een wonder dat ze nog zo'n goede, lieve vrouw was.
Paula: Want ze hebben een vreselijke leven gehad.
Paula: Veel erger dan dat ik had want ik heb wel twee ouders gehad die veel van me
Paula: hielden ook al was het niet mijn biologische vader en mijn biologische vader
Paula: heb ik nooit gekend maar ja, zij deed echt altijd haar best en,
Paula: ja, ik door haar beter te leren kennen op die manier, op volwassen manier zeg
Paula: maar ja, heb ik haar kunnen vergeven en later toen was mijn vader overleden,
Paula: En ik was vrij gezellig.
Paula: Dus toen zijn we vaak op vakantie gegaan. We werden een van mijn beste vriendinnen
Paula: eigenlijk. Dan konden we praten over alles.
Paula: En dat is ook helen natuurlijk.
Paula: Even denken hoor. Gewoon al die inzichten. Maar uiteindelijk.
Paula: Ik was een beetje klaar. Had ik het gevoel van nou.
Paula: Ik denk wel dat ik er bijna ben maar doordat ik zoveel woede had naar haar,
Paula: eigenlijk had ik ook heel veel woede naar mezelf ik accepteerde mezelf niet
Paula: ik had een hekel aan mijn donkere huidskleur want dat was hetgene natuurlijk
Paula: wat mij anders maakte dan de rest van mijn familie en,
Paula: en dat ging heel ver dat ging ik bedoel Als ik dan dacht aan dat ik ze ooit
Paula: zou trouwen, dan moest mijn man blond haar hebben en blauwe ogen.
Paula: Zijn ouders moesten blond haar hebben en blauwe ogen. Dan zou ik misschien blanke,
Paula: blonde kinderen kunnen krijgen, want ik ben natuurlijk half. Het ging echt heel ver.
Paula: Nu weet ik dat dat niet gezond is. En dus daar moest nog wel het een en ander aan gebeuren.
Paula: En toen leerde ik eigenlijk mijn man kennen. Ook op een kamp van de kerk.
Paula: Alleenstaande kamp. En hij was net gedoopt. En hij kwam uit Afrika. Terwijl ik zoiets zag.
Paula: Iemand uit Afrika. Die vinden mij altijd leuk.
Paula: Dus ik had zoiets van, oh, dan heb je er weer een.
Paula: Maar hij was heel leuk en ik vond hem ook echt wel heel leuk maar ik wist dat
Paula: ik er nog niet klaar voor was en nou ja,
Paula: ik zou naar Amerika gaan dus ik was bij mijn moeder gaan wonen ik had mijn huis,
Paula: ik woonde ondertussen in Amersfoort dat heb ik verhuurd,
Paula: en hij woonde bij mijn moeder om de hoek bleek na dat kamp en ik leerde elkaar steeds beter kennen,
Paula: en Amerika ging ineens niet door en toen ben ik naar Suriname gegaan en toen
Paula: heb ik daar mijn biologische familie leren kennen en dat was wat nodig was.
Paula: Mijn biologische vader was al overleden maar het bleek nog dat ik nog twee zussen
Paula: en twee broers had waarvan één broer trouwens in Rotterdam vlakbij mij woonde,
Paula: mijn biologische vader heeft ook altijd vlakbij mij gewoond Maar daar was ik
Paula: gewoon niet aan toe om die te leren kennen. Toen hij nog in leven was dan.
Paula: Maar door die familie te leren kennen. Toen kon ik mezelf helemaal accepteren.
Paula: Met huidskleur en alles. En zag ik ook best wel overeenkomsten.
Paula: Was ik ook heel blij dat ik wel in Nederland was geboren.
Paula: Dat vooral vanwege de armoede daar.
Paula: Maar ja, het was zo iets moois eigenlijk om die banden...
Paula: Weet je, ook al ben je niet met elkaar opgegroeid. Er is toch een band.
Raphael: Ja, familieband is best wel sterk.
Paula: Familieband is heel sterk, ja. En ja, het was gewoon heel mooi.
Paula: Maar voordat ik naar Suriname ging, had mijn man, had Martin,
Paula: die had gevraagd of ik met hem wilde trouwen.
Paula: Op een dansavond. En daar was ik helemaal niet aan toe.
Paula: Dus ik schrok me dood. Ik liet hem stoken staan op het dansvloer. En ik ben weggerend.
Paula: En toen, nou ja, we hadden met elkaar gesproken en gezoomd.
Paula: En toen zei hij van, ik wil het antwoord weten voordat je naar Suriname gaat.
Paula: En dat was vier dagen ervoor.
Paula: En toen had ik zoiets van, ik ga drie maanden naar Suriname,
Paula: weet je wat. Ik zeg gewoon ja.
Paula: Er kan heel veel veranderen natuurlijk. En als ik dat niet had gedaan,
Paula: was hij in de tussentijd, had hij van zijn oom een uitnodiging gehad om in Amerika te komen.
Paula: Dus alles kwam precies zo mooi op het juiste moment.
Paula: Alles kwam van de hele proces eigenlijk.
Paula: Van begin tot het eind. De volgende stap kwam precies als ik eraan toe was.
Paula: En dan kwam de volgende stap.
Paula: En dan kwam de volgende stap. En dan kwam de volgende stap.
Paula: En het was gewoon echt zoals het hoorde te zijn.
Raphael: En wanneer ben je, wanneer heb je het gevoel gehad, nu ben ik er overheen?
Raphael: Was dat ook voor je huwelijk?
Raphael: Zelfs voor de ontmoeting met Martin?
Paula: Toen ik in Suriname was eigenlijk. Maar daarvoor had ik het gevoel wel,
Paula: maar toen is echt alles helemaal...
Raphael: Ja, echt op zijn plek gevallen.
Paula: En ik had ook altijd gezegd, ik ga niet trouwen voordat die gevoelens weg zijn.
Paula: Want ik heb ook heel veel gezinnen kapot zien gaan door dat soort relaties.
Paula: Maar dat wil niet zeggen dat ik nooit meer die gevoelens heb gehad.
Paula: Af en toe dan kwam het wel weer terug. En ik denk ook dat dat...
Paula: Ja, dat Satan ons natuurlijk altijd beproefd met de dingen waarvan wij denken dat het goed gaat.
Paula: En vooral coronatijd was heel zwaar bij mij.
Paula: Want het huwelijk ging al niet goed.
Paula: En dan ben je in een isolement, zeg maar.
Paula: En toen kwamen best wel weer wat gevoelens naar boven,
Paula: maar het mooie is dat nu is het echt helemaal weer weg en ik denk ook dat,
Paula: dat het laatste deel je kan het niet zelf de heer heeft het weggenomen zeg maar,
Paula: je zegt vaak wij doen ons best en god doet de rest en,
Paula: ja, ik denk dat ik dat ik heb mijn best gedaan en uiteindelijk ik had zoiets
Paula: van nou hemelsvader ik heb zoveel, zo hard gewerkt waarom zit dat stuk,
Paula: kleine stukje zit daar nog en,
Paula: ja, ik heb gemerkt dat,
Paula: ja, gewoon heel mooi door genade denk ik dat je het alleen maar kan zeggen dat
Paula: het uiteindelijk is weggehaald ja.
Koos: Echt super interessant Ik heb allemaal niet zo heel veel gezegd,
Koos: maar ik ben gewoon best, ik voelde echt ook al af en toe even kippenvellen en echt van wow.
Koos: Ik vind het wel echt een bijzonder verhaal, Paula, wat je met ons hebt gedeeld.
Paula: Ja, dank je wel.
Raphael: Ja, klopt inderdaad. Het past ook echt, nou...
Raphael: Dat is heel mooi dat je ook de liefde van Christus hebt gevoeld en zijn verzoeningswerk in jouw leven.
Raphael: En wat jij ook zegt, dat je best wel een opoffering hebt gebracht.
Raphael: En wat ik ook nog wou zeggen is dat jij zei dat je op een moment voor een bepaalde
Raphael: keuze stond van of ik ga de evangelie naleven of ik ga mijn eigen leven leven.
Raphael: En toen dacht ik bij mezelf, maar hopelijk leef je nu ook je eigen leven met het evangelie.
Paula: Zeker.
Raphael: Ja, toch? Ja, precies. Dat hoopte ik ook. Dat het uiteindelijk erop zat.
Paula: Zeker.
Koos: Ik vind het heel mooi. Ik vind het heel mooi.
Paula: Ik vind het heel mooi. Ik vind het heel mooi. Ik ben ook gelukkig als ik het evangelie leef.
Paula: Ik ben ook niet zo gelukkig als ik het niet doe.
Paula: Weet je? Als ik niet gewoon mijn dagelijkse dingen goed doe.
Paula: Of zo. Als ik het een tijdje laat.
Paula: Ja, gewoon niks doe. Bijvoorbeeld. Maar wel naar de kerk gaan ofzo.
Paula: En ik lees of niet zo bid. Of niet zo weet je wel.
Paula: Als je gewoon maar met de flow meegaat. Zeg maar.
Paula: Ja dan ben ik niet op mijn gelukkigst. Ik ben echt op mijn gelukkigst.
Paula: Als ik het evangelie gewoon goed naleef. En mijn best doet.
Paula: En de geest voel.
Koos: Ja en ik vond het ook gewoon heel mooi. Wat je zei. Dat het allemaal op zijn plaats viel.
Koos: Dat het een na het andere. en dat het precies past, weet je,
Koos: dat zie ik soms ook wel in mijn leven.
Koos: En zeker als je terugkijkt, als je dan terugkijkt, en dan denk ik van,
Koos: wow, dat is allemaal, ja, bijna als een hele goede dirigent,
Koos: helemaal zo gedirigeerd, dat het precies zo mooi allemaal past.
Koos: En bij jou, nou, dat zeg jij dus, dat vind ik heel bijzonder om te horen.
Koos: En dat is ook, ja, iets van God.
Koos: Ik denk van, wij kunnen echt op God vertrouwen wat dat betreft.
Koos: God is machtig. En God is ook machtig om te bevrijden. En daar heb jij nu vandaag
Koos: getuigenis van gegeven.
Koos: Dat hij jou gewoon letterlijk heeft bevrijd. Van gevoelens waar je van bevrijd wilde worden.
Koos: En daar wil ik niet mee zeggen dat die gevoelens dus slecht waren.
Koos: Dat is niet wat ik bedoel te zeggen.
Koos: Maar meer dat jouw grote wens dan dankzij jouw geloof in God in vervulling is gegaan.
Koos: Dus dat vind ik wel bijzonder.
Raphael: Ja, ik ook. Super bedankt voor het delen. Onze tijd zit er helaas een beetje op, denk je toch niet?
Koos: Ja, dat wel.
Paula: Eén dingetje zeggen.
Raphael: Ja, tuurlijk. Jazeker.
Paula: Daarom, ik heb een boek geschreven en dat heet dus ook De Kracht om Alles te Overwinnen.
Paula: Want ik geloof echt dat samen met de Heer we de kracht hebben om alles te overwinnen.
Paula: En dat hij, hij is degene die ons daarbij helpt. Hij laat ons zien wat we moeten doen.
Paula: Hij leidt ons daarin. en als laatste gedeelte kan hij het van ons wegnemen.
Raphael: Blijven focussen op Christus.
Koos: Geloof jij dat ook, Raphael?
Raphael: Dat geloof ik ook, ja.
Koos: En luisteraars, geloven jullie dat ook?
Raphael: Ja.
Koos: Anders lees je het boek van Paula.
Raphael: Precies.
Koos: Hé, bedankt Paula. Echt tof.
Paula: Graag gedaan, jullie bedankt.
Koos: Ja.
Paula: Vond het echt fijn.
Raphael: En dank jullie wel, luisteraars. En tot volgende week.
Koos: Tot de volgende.
Raphael: Bedankt voor het luisteren. We hopen dat je hebt genoten van deze aflevering.
Raphael: Vergeet niet om je te abonneren, de meldingen in te schakelen,
Raphael: een beoordeling achter te laten en de aflevering te delen met anderen.
Raphael: Wil je ons steunen? Dat kan eenvoudig door op onze website geloofjedatook.nl
Raphael: op de knop sponsor te klikken. Tot volgende week.