Koos: Hey Raphael.
Raphael: Hallo Koos.
Koos: En welkom luisteraars.
Raphael: Ja bij een nieuwe aflevering van Geloof je dat?
Koos: Geloof je dat ook?
Raphael: Geloof je dat ook?
Koos: Ja ik geloof dat wel.
Raphael: We doen even een periode zonder video.
Koos: Ja precies.
Raphael: Maar goed ook want anders zien ze ons in deze hitte met zweetruppels langs onze hoofd.
Koos: Ja en ik heb me niet geschoren. Ik zie er niet uit. Ik heb een beter zonder
Koos: beeld. Dat is veel beter.
Raphael: Ja, we hadden de hele aflevering en deden we met beeld. Misschien konden we
Raphael: een keer de tijd, dat ik toch weer de moeite voor neem om dat weer op te pakken.
Raphael: Maar het kost echt heel veel tijd.
Koos: Ja, dat is veel te veel tijd.
Raphael: Ja, dat proces zeg maar, dat is toch wat ingewikkelder dan alleen de audio.
Koos: Ja.
Raphael: Dat is nu een beetje uitgekristalliseerd.
Koos: Ja.
Raphael: Dat audio, dat komt wel goed nu.
Koos: Ja, veel mensen hebben er niet door. hoeveel tijd er allemaal achter,
Koos: zit, zeg maar, voor jou dan vooral, jij bent degene die alles regelt ik schuif
Koos: gewoon aan, weet je wel ik kom gewoon lekker naar zo'n binnenstappen dus Raffel,
Koos: dankjewel en luisteraars, daar weten jullie van Raphael, dat is echt,
Koos: degene die het allemaal regelt,
Koos: dus hebben we dat even helder dankjewel.
Raphael: Nee wij Ik was afgelopen zondag in de kerk in.
Koos: Groningen.
Raphael: Jij was er niet.
Koos: Nee, ik was er niet.
Raphael: En nu zit ik altijd te verkondigen aan mensen. Het is eigenlijk wel een beetje hetzelfde.
Raphael: Ben jij afgelopen zondag in Duitsland?
Koos: Ik was er wel in de kerk in Duitsland. Er was een openingslied.
Koos: Een openingsgebed. Toen een lied voor het avondmaal. Toen was er avondmaals.
Koos: Zeg maar een gebed.
Raphael: Oh ja.
Koos: En toen werd het brood rondgediend, was er weer een avondmaalsgebed voor het
Koos: water, werd het water rondgediend.
Koos: En toen, daarna, was er een getuigenisvergadering. Dus dat was net even iets anders dan bij jou.
Raphael: Hoe was er een getuigenisvergadering dan?
Koos: Nou, omdat we een...
Koos: Ja, hoe noem je dat? Het is een activiteit van de kerk voor alleenstaande.
Koos: Dus mijn vrouw en ik, wij waren daar echtpaar, hoe zeg je dat?
Koos: Een soort van kampouders. Kampouders zou je het kunnen noemen,
Koos: ja. Ze zaten mee in de organisatie.
Koos: Maar de rest waren allemaal alleenstaande.
Raphael: 35 plus.
Koos: 35 plus, ja. Het was wel echt een leuke tijd hebben we daar gehad.
Koos: We hebben heel veel mooie, leuke activiteiten ook gedaan.
Koos: En dan afgesloten met zo'n kerkdienst, inclusief een getuigenisvergadering.
Koos: Dat iedereen nog even kan vertellen wat zijn gevoelens zijn.
Koos: Over zijn geloof en over Jezus Christus vooral. Dat was wel mooi.
Raphael: Ja, vaak ook wat ze tijdens die dagen dan, wat hun getuigenis versterkt heeft.
Koos: Ja, wat hun getuigenis versterkt heeft.
Raphael: Of hun versterkte getuigenis. Oh ja.
Raphael: Ja. Oh ja, nee, precies. Dus het was wel heel anders inderdaad.
Raphael: Was het wel anders. Ja, omdat het ook, was het in een kerkgebouw ook?
Koos: Nee, het was altijd een kampterein. Ja, klopt, klopt.
Koos: Maar was elke ochtend, hadden we een soort van opbouwende gedachte.
Koos: Maar dat was niet alleen maar opbouwende, dat was echt een drie kwartier ongeveer.
Koos: Eerste ochtend, dat was het donderochtend, kwam de ringpresident van de ring München.
Koos: De vrijdagochtend was er zendingspresident. Die kwam daar een hele thema brengen.
Koos: Toen de zaterdagochtend was de raadgever van de ringpresident.
Koos: Nou, dat was wel mooi. En toen op de zondag hadden we dan die kerkdienst.
Koos: Dus er was echt elke ochtend, het was wel echt drie kwartier zo'n beetje...
Raphael: Powerhouse.
Koos: Powerhouse en geestelijke opbouwende gedachten. Maar wat die...
Koos: Een van die ochtenden ging het over David. David en Goliath.
Koos: En dat was best wel indrukwekkend.
Koos: Ja, kwam wel even bij mij binnen. Dus dat vond ik wel mooi.
Koos: Even terughalen wie die nou bracht. Maar ken je dat verhaal?
Raphael: David en Goliath. Ja, dat is echt zo'n verhaal dat ook in de kinderbijbel staat.
Koos: Ja.
Raphael: Die worden echt ook aan kinderen meegegeven. De kleine David en de reus Goliath.
Koos: Ja.
Raphael: Die verslagen wordt.
Koos: Ja.
Raphael: Dat zit in de notendop.
Koos: Hoe groot was die ongeveer? Drie meter lang of zo.
Raphael: Ja, drie meter nog wat inderdaad.
Koos: Die dave zeg maar 1,50 meter. Zo'n beetje die verhouding.
Raphael: Ja, twee keer zo groot inderdaad.
Koos: Maar niemand durfde tegen die Goliath te strijden.
Raphael: Het waren natuurlijk de Filistijnen die aan het aanvallen waren.
Raphael: Ze hadden oorlog met elkaar.
Raphael: En op den duur kwamen ze er maar niet uit, denk ik. Uit de oorlog bleef men
Raphael: lang doorgaan. Toen hebben ze gezegd van, nou weet je wat?
Raphael: Wij sturen onze grootste krijger.
Raphael: En als jullie die ook sturen. En dan vechten zij het gewoon onderling met elkaar
Raphael: uit. En als jullie ons verslaan. Dan worden wij jullie slaven.
Raphael: Uiteindelijk zijn ze gevlucht.
Koos: Ja en in een pan gehakt.
Raphael: Ja toen zijn ze achtervolgd.
Koos: En er lag een heel spoor met dode mensen. Lees je dan op het Bijbel.
Raphael: Wat een boek ook he.
Koos: Ja wat een boek. Dat is echt geweldig jongen. Als je dat zo allemaal leest.
Koos: Maar daar kun je mooie films mee maken. Dat er allemaal in de Bijbel staan.
Koos: Maar actiefilms vooral.
Raphael: Ja.
Koos: Bloedige actiefilms.
Raphael: Ja. Die in Nederland als 16 plus worden.
Koos: Ja.
Raphael: Beoordeeld.
Koos: Dat is echt. Maar ja, ik vond het echt. Het is zo mooi als je dat dan zo hoort. Dat thema.
Koos: Ik had het ook gelezen trouwens. Het zat ook in de leesopdracht. En ik.
Koos: Dat had al indruk op mij gemaakt. want die david die ja hij verbaasde zich hoe dan,
Koos: Het volk van God zich liet bespotten door die Filistijnen. Door zo'n Filistijnen
Koos: die er stond te roepen en uit te dagen. Nou, komt er nog wat van? Durven jullie niet?
Koos: Er stond ook de God van Israël belachelijk te maken.
Koos: En dat was de druppel voor David. Hij zegt van, hoe kunnen jullie dat nou toestaan?
Koos: Dat ze ons op die manier belachelijk zitten te maken. Onze God belachelijk zitten
Koos: te maken. Onze God is de God, weet je wel. Onze God is machtig.
Koos: Onze God is sterk.
Koos: Onze God kan alles. Dat toont het geloof van David. Dat vind ik echt wel mooi om te lezen.
Raphael: Ja, klopt.
Raphael: Hij leeft ook echt met God en was eigenlijk een beetje een soort monnik natuurlijk.
Raphael: Want hij was natuurlijk schaapshedder. Is er eentje.
Koos: Ja.
Raphael: En heeft daar, wat was ik nou, veel leeuwen en beren.
Koos: Beren, ja. Dat was zijn hobby, hè.
Raphael: Ja, afstoten, zeg maar, van een schaapskudde.
Koos: Ja.
Raphael: En daar was hij nogal goed in geworden. Met zijn slinger en zijn steen.
Koos: Ja, blijkbaar kwamen er heel wat op zijn pad.
Raphael: Ja. Ja, maar goed, als jij ook alle tijd hebt. In die tijd had je natuurlijk
Raphael: geen mobiel telefoon of spelcomputers.
Koos: Dat klopt.
Raphael: En dus dan ging je tijd wel anders doen. Dan ging je gewoon je talenten wat meer ontwikkelen.
Koos: Ja.
Raphael: En dat was bij hem dus, wat was het, harpspelen of zo.
Koos: Ja, daar kon hij ook hè, harpspelen.
Raphael: En stenen werpen.
Koos: En stenen werpen, ja.
Raphael: En toen kreeg hij dus te horen van, nou, die Goliath. En toen zei hij,
Raphael: nou weet je wat, met God kan je alles, dus laat mij het maar doen.
Koos: Ja, als jullie dat niet doen, dan doe ik dat wel. Zei hij.
Raphael: Ja.
Koos: Maar daar zat te veel risico aan voor die koning, koning Sal.
Koos: die denkt van, huh, moet dat kereltje er naartoe sturen? Want dan zouden ze...
Raphael: Ja, als je zou verliezen zou het einde zijn.
Koos: Ja. Dus zou jij dan...
Koos: Het aandurven om bij wijze van spreken, wie zullen we het zeggen?
Raphael: Mijn zoon?
Koos: Ja, jouw zoon. Op af te sturen.
Raphael: Ja,
Raphael: ik weet niet.
Koos: Eerlijk.
Raphael: Nu komt het er dichtbij. Ik denk het namelijk niet. Kijk, ik ken mijn zoon.
Raphael: En die heeft niet zo'n achtergrond. En ik mag hopen dat de koning en zijn broers
Raphael: wisten wat voor kwaliteiten die had. Want anders stuur je me er natuurlijk niet zomaar naartoe.
Raphael: Of je bent ook echt super geïnspireerd...
Raphael: Of overweldigd door de geest van, oké, dit is wel een goede keuze om dat te doen.
Koos: Ja, kijk, koning Zal zegt van, wat is je plan? David zegt, ik hak hem in de pan.
Koos: Met God, dan gaat het goedkomen.
Koos: Hoe dan? Weet je wel, die koning voor hoe dan? Hij zegt, nou,
Koos: ik heb beren en leeuwen met mijn handen doodgemaakt. Dus die filistijn kan ik ook wel aan, zei David.
Raphael: Ja, maar woorden, kom op.
Koos: Ja, maar.
Raphael: Kan stoer zijn. Ik bedoel, kijk maar naar sollicitatiegesprekken die sommige mensen hebben.
Koos: Dat is waar. Maar goed, dit was dus een soort van sollicitatiegesprek inderdaad.
Koos: Maar David was overtuigend genoeg op een of andere manier gehad koning Saal zoiets van, hmm.
Raphael: Maar dan wel mijn harnas.
Koos: Ja, dan neem je harnas. Nou, hij probeerde de harnas en zei,
Koos: nou zo kan ik niet lopen. En dat ding was zo zwaar en lomp en was hij ook helemaal niet gewend.
Koos: Dus ik zei van, nou, dat gaat, dat behoort hem niet.
Koos: Zonder harnas dan. Er werd ook toegestaan.
Raphael: Ja, dat is bestaande.
Koos: Zonder harnas.
Raphael: Weet je wat, we leggen het lot van ons volk wel even in je handen.
Koos: Ja, precies. Maar die andere kerel, die reus, die had een harnas aan.
Koos: Dat woog alleen al wat 60 kilo of zo, toch? Harnas.
Raphael: Ja, oké.
Koos: Nou ja, het staat allemaal wel mooi beschreven. Je had echt een mega armor.
Raphael: Ja, dat moet ook wel. Zoals je al drie meter bent en heb je al heel wat staal om je heen.
Koos: Ja, precies.
Raphael: Maar dan inderdaad met één steen was het genoeg.
Koos: Maar hij had zich goed voorbereid met vijf stenen. Dat was wel goed hoor.
Raphael: Ja.
Koos: Maar één steen hè. En de kerel die valt gewoon dood neer.
Raphael: Ja, was hij dood? Of had zijn hoofd er nog af gehaald?
Koos: Dat wel hoor. Even voor de zekerheid.
Raphael: Ja, precies. Ja, dat zou ik ook doen. Ik bedoel, al die gekke films die ik zie.
Raphael: Dan zie ik dat mensen dood worden gemaakt. Die dan weer tot leven komen.
Raphael: Ik denk net zoals Highlander.
Raphael: Ja, ik weet niet of je die films kent, Highlander.
Koos: Zeg maar wel wat Highlander.
Raphael: Ja, dat zijn die mensen die onsterfelijk zijn.
Koos: Oh.
Raphael: Totdat hun hoofd eraf gehaald wordt en dan is het afgelopen.
Koos: Oh, dan is het afgelopen?
Raphael: Ja, daar kunnen ze niet van herstellen, zeg maar.
Koos: Oh, oké.
Raphael: Nou, dat is dus eigenlijk wat David ook dacht bij Goliath. Ja,
Raphael: als ik zijn hoofd in jezelf had, dan komt hij weer terug.
Koos: En wat dan zo leuk is, als je dat verder leest in de Bijbel,
Koos: hij heeft de hele tijd met het hoofd rondgelopen, hè?
Raphael: Oh ja?
Koos: Echt serieus, ja. Dan lees je dus. Hij liep daar met dat hoofd rond.
Raphael: Hij pronken.
Koos: Het staat niet bij pronken. Maar hij liep er gewoon mee rond.
Koos: En toen moest hij ook nog bij de koning komen. Dus toen kwam hij met het hoofd bij de koning.
Koos: Dus hij had nog steeds dat hoofd vast. Dat wordt ook zo beschreven.
Koos: Dan kwam hij met het hoofd van Godewald aangelopen. Bij de koning.
Koos: Als je tussen die regentjes allemaal doorleest. Ja.
Koos: Dat is wel interessant.
Raphael: Ja. Bizar.
Koos: Ja. Ja, ik bedoel meestal lekt dat dan ook nog. In de films zit alles zo lekker zo.
Raphael: Ja, bloedje.
Koos: Dus dat is wel interessant.
Raphael: Wij hadden dus diezelfde les ook op zondag.
Koos: Oh wel.
Raphael: Over Goliath, ja. Dus dat is, maak ik eens uit waar je dan komt.
Raphael: Dat is dus het Kom dan en Volg mij programma. Maak ik eens uit waar je bent.
Raphael: Dat is gewoon wereldwijd hetzelfde.
Raphael: Behalve dan de priesenschap en de ZTV-les volgens mij. Die is wel anders.
Raphael: Die kan zelf besloten worden op basis van toespraken.
Raphael: Maar stel je voor, want je zei al, het is eigenlijk het verbondsvolk waar David toe hoorde.
Raphael: Want volgens mij komt het zelfs uit de lijn van David, komt er ook nog Christus.
Koos: Ja, klopt.
Raphael: Dus het is eigenlijk allemaal zo een beetje,
Raphael: voorbestemd eigenlijk een beetje dat het zo gebeurd is. en natuurlijk,
Raphael: Geschiedenis is geschreven door de overwinnaars.
Koos: Ja.
Raphael: Dus dat is in dit geval natuurlijk ook wel een beetje zo.
Raphael: Maar wat nou... Je had...
Raphael: Was er wel een keuze, zeg maar. Is dit van tevoren bedacht door hemels vader
Raphael: van oké, nou, dit is de weg die gewandeld moet worden om,
Raphael: de voorouders van Christus, de lijn van Christus zo te zetten. Of denk je van,
Raphael: omdat dit voorbestemd zou zijn, voorbestemd en er staat in de Bijbel staat er
Raphael: ook dat de profeten zeg maar geroepen zijn in het voorbestaan ja oké.
Koos: Maar ja er zijn wel verschillende grootheden denk ik, maar oké even eerst naar
Koos: die lijn dat Christus geboren zou worden, die is al weet ik veel, 600 of wat,
Koos: van tevoren allemaal al geprofiteerd door verschillende profeten Dus,
Koos: dat moest zo zijn. Of het moest zo zijn. Dat was wel van tevoren bedacht.
Raphael: Ja.
Koos: En dat was wel interessant. Want dat was een paar weken geleden. Had je dus,
Koos: over Naomi. Naomi had twee zonen. Zijn haar man. Die kwamen allemaal te overlijden.
Koos: Had ze nog maar twee schoondochters over. Zonder kleinkinderen. Maar oké.
Koos: De ene schoondochter ging weer terug naar haar familie. De andere schoondochter
Koos: die bleef. Moet je even denken. Hoe die heet? Rut.
Koos: Rut was de schoondochter van de oma die bleef. En die uiteindelijk trouwde dan
Koos: met Boaz. Boaz zat in de familielijn,
Koos: van Naomi's man. En die kreeg kinderen. En die werd dus soort van beloofd van
Koos: uit jouw nageslacht zal...
Koos: Dus de Christus.
Raphael: De vlosser komen.
Koos: Ja, de vlosser komen. Dat is wel, wow. Dat is wel gaaf. Als je dat dus beloofd krijgt dan.
Raphael: Absoluut.
Koos: En Jezaja zegt daar ook volgens mij.
Koos: Uit de stam van Izaïe.
Koos: Er zijn een aantal aanwijzingen die je steeds kunt teruglezen.
Koos: Voordat Christus überhaupt geboren werd. Dat hij dus geboren zou worden.
Koos: En ook vanuit David dus. Het was,
Koos: uit de afstammeling van David dat hij geboren zou worden.
Koos: Vandaar dat ze ook naar Bethlehem moesten. David woonde in Bethlehem.
Raphael: Het is eigenlijk allemaal dingen die dan vooruit zijn geschreven al.
Koos: Ja.
Raphael: Dat het zo gaat gebeuren. Maar dat betekent dus, is er dan nog wel een keuzevrijheid
Raphael: geweest voor die mensen?
Raphael: Of is hun pad gewoon al uitgestippeld geweest? En is het dat wat David,
Raphael: zei van ja, ik had hij ook gewoon kunnen zeggen van nou ik doe het niet en dan
Raphael: was het in slavernij beland.
Koos: Ja, nou even denken, dan zijn de goeie.
Koos: Ik denk dat er wel degelijk keuzevrijheid is, want dat is het grote kenmerk
Koos: van een plan van onze hemelse vader. Dus daar wordt echt niet aan getoond.
Koos: Maar binnen die keuzevrijheid,
Koos: is er wel een,
Koos: bepaalde...
Koos: Dat God toch wel zijn lijnen uitzet op een of andere manier.
Koos: Hij stuurt wel, maar zonder die keuzevrijheid kapot te maken.
Raphael: Ja, maar ik leg het eigenlijk altijd een beetje zo uit. Dus dat hem als vader,
Raphael: die ziet het begin en het einde.
Raphael: Nu is daar natuurlijk ook het discotabelo
Raphael: van, is er een begintijd en een eindtijd? Zoals wij dat kennen.
Koos: Ja, is het niet eigenlijk.
Raphael: Nee, dat denk ik ook niet. Maar dat is een heel ander verhaal.
Raphael: Zijn man's vader ziet dat. Dus die weet welke keuzes wij eigenlijk gaan maken
Raphael: voordat wij ze gaan maken.
Raphael: Als wij voor een bepaalde keuzemoment gezet worden. Want hij weet gewoon hoe wij zijn als persoon.
Koos: Ja.
Raphael: Dus op die manier kan hij de toekomst zien.
Koos: Ja. Ja.
Raphael: Of ja, voorspellen zeg maar. Dus wat het in onze tijdlijn, in onze hoofd, nog niet gebeurd is.
Raphael: Weet hij al wel wat er gaat gebeuren. Dat hij ons zo goed kent.
Koos: Ja. Kijk, en je hebt natuurlijk ook in de lijn van David.
Koos: Kijk, dat soort beloftes worden gedaan als iemand al kinderen heeft.
Koos: Het enige wat er dan nog moet gebeuren is dat die kinderen kinderen blijven
Koos: maken. Of dat dat nageslacht uit voortkomt.
Koos: Ja, dat was blijkbaar in die tijd ook niet zo al te moeilijk.
Koos: Maar stel dat Maria er niet in mee was gegaan, dan was er wel iemand anders,
Koos: in die nakomelingenschap.
Raphael: Ja, precies.
Koos: Kunnen ze erin.
Raphael: Ja, dus jij zegt als een persoon een bepaalde keuze niet had gemaakt,
Raphael: dan was er iemand anders opgestaan die die keuze had kunnen maken. Ja, precies.
Raphael: En eigenlijk ben ik op dezelfde manier van mening dat als Jozef Smit er niet
Raphael: voor had gekozen om de kerk van Jezus Christus te herstellen.
Raphael: Dus als hij bijvoorbeeld Jezus Christus, of hij heeft Jezus Christus en hem
Raphael: als vader gezien en die hadden hem een opdracht gegeven om het gegeven van de
Raphael: kerk die hij aan het onderzoeken was bij aan te sluiten.
Koos: Ja.
Raphael: Maar om de kerk van Christus te herstellen en dat hij er nog meer instructies
Raphael: voor zou krijgen, had hij ook kunnen zeggen van, nee, dit wordt me allemaal
Raphael: te moeilijk, te ingewikkeld. Weet je,
Raphael: ik wou gewoon weten bij welke kerk je ging aansluiten en ik wou gewoon lekker simpel zijn.
Koos: Ja.
Raphael: Laat mij gewoon lekker bij een kerk aansluiten. Ja. Ja, dit is geen kerk.
Raphael: Oké, nou, ik ga niet een kerk herstellen, dat is te moeilijk.
Koos: Ja.
Raphael: En dan was hij waarschijnlijk toch iets anders gaan doen.
Raphael: Dan geloof ik dat er een ander iemand was opgekomen die dan die functie had gekregen.
Raphael: Dus dat Jozef Smit de enige is die Jezus Christus en hemels vader op dat moment
Raphael: heeft gezien, was ook alleen maar nodig voor dat moment.
Raphael: En als hij had gezegd van nee, ik doe het niet, dan was er iemand anders geweest
Raphael: waar ze aan verschenen waren. Maar het was niet nodig om aan de hele wereld te verschijnen.
Koos: Nee, klopt.
Raphael: Het is heel specifiek. En om nog sterker te maken, ik denk zelfs dat mocht Christus
Raphael: gezegd hebben van nou in de Hofwachtse MNE van nou dit is me toch te zwaar.
Raphael: Ik trek het niet. Ik ga niet voor de zonde leiden en ik ga niet de dood overwinnen,
Raphael: want ik zie het niet zitten.
Raphael: Dan denk ik dat er iemand anders was geweest.
Raphael: Dan had dat wat later geweest. Dan was er iemand anders geboren vanuit God.
Koos: Juist. Dat denk ik ook. En ik denk dus dat Christus de sleutels had gekregen
Koos: van God, van de sleutels van de,
Koos: opstanding. En de sleutels is van de verzoening. En de priesschapssleutels hebben het over.
Koos: Dus de macht van God om die verzoening tot stand te brengen en om de dood te overwinnen.
Koos: En die sleutels, als hij had gezegd van die ga ik niet doen,
Koos: dan kunnen die sleutels ook van hem weggenomen worden en aan iemand anders worden gegeven.
Raphael: Ja, maar denk je dat hem als vader dan ergens wel eens een stokje voor steekt?
Koos: Jawel, dat denk ik wel.
Koos: Ja.
Raphael: Vind je dat niet een beperking van keuzevrijheid? Want iemand heeft dus een
Raphael: keuze gemaakt en dan toch steekt hij een stokje ervoor.
Koos: Ja...
Koos: Nou, laat ik het een heel raar voorbeeldje noemen. Een heel gek voorbeeldje.
Koos: Gisteren ging ik het oud papier wegbrengen.
Koos: Ik had een paar dozen. Wat ik dan al doe, ik heb een doos staan en daar doe
Koos: ik allemaal oud papier in.
Koos: Nou, maar het was echt helemaal uit de klauwe gegroeid. Dat oud papier was al
Koos: van twee weken of zo. Dat was echt een grote berg.
Koos: Dus ik heb achterin mijn auto al die troepen, al die dozen en al het papier.
Koos: En ik pak doos voor doos, trap het fijn, hup, hup, hup, prop het zo in die oude
Koos: papiercontainer. En op een gegeven moment de laatste, de doos, zeg maar.
Koos: Die hou ik zo schuin. Ja, we hebben nu de camera er niet op staan,
Koos: maar hier heb je dus die papiercontainer, ik hou hem zo schuin,
Koos: zodat ik het zo huw, huw, dat gat in kan begeleiden.
Koos: En nou, ik doe dat best wel zorgvuldig, zodat er niks naast valt,
Koos: weet je. Want dan moet ik weer gaan bukken en dan moet ik weer... Dus ik doe dat echt...
Koos: Ik ben klaar. Ik zie wat op de grond liggen. En op de grond ligt een pasje.
Koos: Dat ziet er ongeveer zo uit. Toen ik op de grond lag. Ik laat dan een pasje
Koos: zien. Maar dan een beetje wittig.
Raphael: Ja, gewoon een bankpasachtergoot.
Koos: Ja, een bankpasachtergoot. Dus ik pak dat zo op. Ik draai het zo om.
Koos: Staat de pasfoto van mijn dochter op. Was het haar ID-kaart?
Raphael: Die zat in het oude papierdoos.
Koos: Blijkbaar. hoe komt die kaart daar op de grond terwijl ik zo zorgvuldig alles
Koos: zo in die bak aan het proppen was,
Koos: hoe noem je ik zie dat dus als hemelse interventie op een of andere manier is die idee kaart,
Koos: er tussenuit gehaald door bovenaardse
Koos: machten zo zie ik het dan het was het enige wat op de grond lag,
Koos: die ligt daar zo op de grond,
Koos: En dus ik pak die op en ik was blij, ik was superblij.
Koos: Maar is dat nou dan de keuzevrijheid verhinderen of is dat ons meehelpen stroomlijnen
Koos: dat wij op een leuke fijne manier de dag doorkomen?
Raphael: Ja, ik denk dat,
Raphael: dat hemelsvader ook al wel wist dat dit zou gaan gebeuren, omdat op de manier
Raphael: hoe jij het weg zou leggen, dat hij eruit zou vallen.
Raphael: Dus dat het niet, dat het geen interventie is geweest, maar dat het gewoon de
Raphael: manier is, ja, en dat de heilige geest jou dus dan eigenlijk toch nog wel begeleidt daarin.
Koos: Ja, ik vond het echt heel bijzonder.
Raphael: Ja.
Koos: Ik ben er heel blij mee.
Raphael: Ja, dat snap ik.
Koos: Ik, ja, nou ja, laat ik het zo zeggen.
Koos: ik wil mijn keuzevrijheid graag zo gebruiken dat het in lijn ligt met de wil
Koos: van ons hemelse vader en dat de heilige geest mij kan helpen en dat ik dus juist,
Koos: juist ja ik wil mijn keuzevrijheid,
Koos: graag daarvoor lenen ja ik snap wat je.
Raphael: Zegt want dat is een van de weinige dingen die we kunnen geven aan ons hemelse
Raphael: vader als dankbaarheid dat is onze tijd.
Koos: Ja, tijd en onze keuzes. En hoe, dus ja.
Koos: Ik zie dat dus niet als een ingrijpen van of beperken van, maar ik zie dat als...
Raphael: Een zegening.
Koos: Een zegening, ja.
Raphael: Dus ik vind het mooi. En ons vader, die,
Raphael: beperkt niet onze keuzevrijheid, maar hij zegent ons.
Koos: Ja, zo is.
Raphael: Dat zijn zegeningen. We hebben keuzevrijheid. En los daarvan krijgen we ook nog zegeningen.