Renco: De beste ervaringen die je opdoet, die moet je met elkaar delen als ze heet van de naald zijn.
Renco: En dat is precies wat we gaan doen in deze nieuwe aflevering.
Renco: En we, dat vergt wel even wat toelichting.
Renco: Ja, de stem die je nu hoort, dat ben ik. Renco, links van mij zit...
Dick: Dick.
Renco: En links van Dick zit...
Raphael: Raphael.
Renco: Raphael, die kan je ook kennen uiteraard. En rechts van mij zit... Koos.
Koos: Koos Bogaerts.
Renco: Ja, en ook overigens kan je mij kennen. Want ook als je niet geloofsvoer luistert,
Renco: maar even geloof je dat ook, dan kan je ook mij kennen.
Renco: Want ik ben al een keer in de, samen met Dick, in jullie podcast geweest.
Raphael: Klopt.
Renco: En jullie, Koos en Raphael, zijn ook al een keer in onze podcast geweest.
Renco: Dus het voelt heel erg vertrouwd, ook al hadden we elkaar nog nooit in het echt gezien.
Koos: Klopt, dat is waar. Het is voor de eerst dat we elkaar echt in levende lijf ontmoeten.
Renco: Precies, want jullie zijn afgereisd vanuit het mooie noorden naar Zwolle.
Koos: Ja.
Renco: Ja, en wij komen net, we zitten nu, dat kun je misschien beter zelf even vertellen.
Renco: Paint a picture van waar we nu op dit moment zijn.
Raphael: Op dit moment, ja. We zijn nu in de kerk van Jezus Christus van de Heiligen
Raphael: de laatste dagen. In één keer goed.
Dick: Ja, dat kunnen wij niet doen.
Koos: In Zwolle.
Raphael: In Zwolle, inderdaad. En daar mogen we een ruimte gebruiken om onze opname te maken.
Raphael: En dat is honderd meter van waar we eigenlijk net geweest zijn.
Renco: Ja, want wij zijn net samen naar de kerk geweest. Het is ook zondagochtend.
Koos: Het is zondagochtend.
Renco: Nog eventjes. En die kerk die staat dus echt, wat je al zei, Raphael, vlakbij...
Renco: En ja, wij zijn natuurlijk eerder, Dick en ik zijn eerder te gast geweest in
Renco: deze kerk hier, waar we dan nu ook opnemen.
Renco: En nu is het eigenlijk, ja, toen heb ik afgesloten met het voornemen om het eens andersom te doen.
Koos: Ja.
Renco: En dat was dus net.
Koos: Ja.
Renco: En ja, nu moeten eigenlijk Dick en ik moeten eigenlijk onze mond houden.
Renco: En we zijn vooral heel benieuwd naar hoe dit, wat jullie indruk was, hoe dat voor jullie was.
Renco: En wat voor gedachten jullie op voorhand er misschien bij hadden.
Dick: Ja, daar ben ik ook wel benieuwd naar. Had je van tevoren inderdaad ook al verwachtingen?
Dick: Dat die wij namelijk ook toen de tijd onair genomen.
Dick: Dat we een beetje zenuwachtig waren toen we bij jullie. Ja, dat hoef je niet
Dick: te zeggen. Dus nu, maar dat waren wij gewoon. Dan denk je toch achter een ander gebouw en zo.
Renco: Dus Koos, hoe ging jij, hoe was jouw week wetende dat je hier naar de kerk ging?
Koos: Ja, die was zo goed. Want ik had ook een soort van hotel overnachting gepland in Ermelo.
Koos: Dat is niet zo heel ver hier vandaan. Dan kan ik dat mooi combineren.
Koos: Ik had nog niet echt heel veel gedacht erbij dan. Omdat ik dacht van nou,
Koos: dat zal wel iets met een band zijn.
Koos: Dat had ik wel verwacht.
Koos: Voor de rest.
Renco: Waarom dacht je dat?
Koos: Ja, nee, ik ben al wel vaker in andere kerken geweest. En er was elke keer een band.
Koos: Echt elke keer bij een andere kerk. Behalve bij een katholieke kerk trouwens.
Koos: De katholieke kerk ben ik ook wel eens geweest. Dat was dan een soort van koortje.
Koos: Die echt zo van een hele oudere dame. En dan zie je zo... Dat is totaal niet te vergelijken.
Koos: Maar bij andere kerken kom ik echt super vaak een band tegen.
Koos: Dat is echt bijna altijd. Dus dat had ik wel verwacht. Het zal vast ook wel een band zijn.
Koos: En een project. Hoe zeg je? Zo'n scherm met een beamer of zo.
Koos: Dus had ik wel een beetje in gedachten dat dat zou zijn.
Koos: En voor de rest, ja. Ik had het nog niet echt...
Koos: Ja, mijn gedachten over gemaakt van wat zou het kunnen zijn.
Koos: Maar toen ik hier vanochtend naartoe reed, wat ik zo mooi vond,
Koos: alles stroomde als het ware zo naar die kerk toe.
Koos: Er was echt veel mensen en ja, dat viel me al gelijk op.
Koos: En dat was ook hartverwarmend. Ik dacht van, oh wauw, iedereen stroomt zo samen naar die kerk.
Renco: Als je dan nog niet zo helemaal zou weten waar het is, dan hoef je eigenlijk
Renco: alleen maar met de stroom mee te lopen.
Koos: Ja, precies. Je hoeft alleen maar met de stroom mee. en ik had mijn auto geparkeerd
Koos: en ik vroeg ze aan een vrouw met kinderen van, hé, moet je hier betalen of zo?
Koos: Nee, nee, schaats ook zo. Mooi.
Koos: En toen zei die dochter, oh, ga jij ook naar de kerk? Ik zei,
Koos: ja, ik ga ook naar de kerk. Oh, wat leuk.
Koos: Dus dat vond ik ook wel mooi. Echt zo'n meisje die dan ook dacht van,
Koos: oh, die gaat ook naar de kerk. Dus dat was wel leuk.
Koos: En toen ik bij jullie, of nou ja, denk ik jouw kerk eigenlijk,
Koos: binnenkwam, was het echt zo van, wow, wat een megagrote ruimte,
Koos: jongen. Het was echt zo van, oef.
Raphael: En gevuld ook, hè?
Koos: Ja, en gevuld. Er zaten ook al heel veel mensen, terwijl wij waren redelijk goed op tijd.
Koos: En wat me ook opviel dan van buiten, had ik dat niet verwacht.
Koos: Ja, ik ging zo naar binnen, een soort portaaltje, ik werd wel vrienden ontvangen
Koos: en gegroeid en ik kreeg een papiertje en liep zo'n beetje naar binnen.
Koos: En ineens kom je zo'n ruimte in en je denkt van, wow, mega.
Renco: Het gebouw, als je er zo langs loopt of als je er naar kijkt,
Renco: dan verwacht je niet dat er zo'n grote ruimte in zit.
Koos: Klopt. dat had ik niet verwacht had ik op voorhand niet verwacht,
Koos: had ik ook niet verwacht toen ik naar binnen liep en
Koos: Dat was echt wel verrassend. En ook dat er al zoveel mensen waren.
Koos: We moesten echt al nog zoeken voor een plekje.
Koos: Nou, we waren er wel een kwartiertje of tien minuten voor de tijd al.
Renco: Ja, zoiets.
Koos: Dat vond ik ook prettig. Want het maakt ook wel anders mee.
Koos: Dat op de allerlaatste minuut of een minuut later nog mensen binnenkomen.
Renco: Ja, we moesten wachten. Raphael was aan de later kant.
Koos: Klopt.
Renco: Maar die verscheen vervolgens wel echt mooi gekleed. Daar staken wij toch wat sraal bij af.
Raphael: Ook de predikant trouwens.
Koos: Dat had ik dus ook. Over verwachtingen van tevoren. Ik dacht wel van ik kom niet in pak.
Koos: Weet je, ik doe gewoon mijn wat lichtere trui aan. Mijn trui in de kleur van
Koos: dat ik denk van ja, dat past goed bij.
Renco: Maar kan ik daar het op maken, Goos, dat jij normaal in pak gaat?
Koos: Ja.
Renco: Ja, precies. Dus daar heb je echt over nagedacht van dat doe ik vandaag niet.
Koos: Klopt. Ik heb mij aangepast. Normaal lijkt ik een beetje zo op Raphael.
Koos: Dan heb ik wel altijd wel een wit over hem. met stropdas, soms met truis, of in een pak.
Renco: Misschien dacht je ook van, dat moet allemaal in die koffer naar Emelo, dat kreukt dan.
Dick: Ja, op zich te strijken.
Koos: Het kwam wel goed uit. Dat ik dacht van, nou, dat past vast niet als ik daar in pak verschijn.
Koos: Dus ja, dat was wel echt goed dat dat mooi zo bij elkaar kwam.
Raphael: Dan heb je ook wel wat meer ervaring daarin dan ik dat heb. Want ik ga niet
Raphael: zo vaak naar andere kerken.
Raphael: Want ik kwam dus inderdaad gewoon in pak. Ik dacht van, ja,
Raphael: Ik ga gewoon zo naar de kerk zoals ik naar de kerk ga.
Renco: Maar voelde je ook dat dat oké was? Of voelde je dat...
Raphael: Nee, ik voel me daar gewoon prettig bij. Zo en zo voel ik me altijd stoer als
Raphael: ik in de pakken rondloop.
Dick: Zo liep je ook wel een beetje.
Renco: Je kan het ook goed hebben.
Dick: Nee, maar ik zou ook liever overdressed zijn dan underdressed,
Dick: toch? Dus je kunt beter, zeg maar, altijd gewoon je pakken aan doen.
Dick: Als je nog nooit in de kerk bent geweest, dan is het altijd wel goed, zou ik zeggen.
Raphael: Ja, want wij zeggen altijd bij ons in de kerk of als we ergens naartoe gaan,
Raphael: dan zeggen we wel eens, ga op je zondags best.
Raphael: Ja, dat ken ik wel. Ja, bij mij is dat dus gewoon een pak met een stoptas voor.
Raphael: Maar dat is bij jullie dan niet zo zondagsbest.
Renco: Nou, ik zit even te kijken naar wat ik nu aan heb.
Dick: Ik had wel vroeger, hadden mijn ouders wel zo'n setje die ik altijd op zondag
Dick: had. Maar dat is ergens ook wel een keer weer verdwenen. Maar dat heeft ook
Dick: wel een tijdje bij ons in het gezin.
Renco: Zondagse kleren.
Dick: Zondagse kleren. Die mocht ik echt niet de rest van de week.
Dick: Op een gegeven moment gingen die zondagse kleren. Dan mocht je ze eindelijk door de week ze aandoen.
Dick: Maar ik had heel lang gewoon een setje die ik alleen zondag...
Dick: Echt een bepaalde broek en zo dat soort dingen. Dus dat was inderdaad zondags best.
Renco: Er zitten soorten relatiesystemen in, toch?
Dick: Ja, klopt.
Renco: Je moet er een nieuw zondagsetje en dan kan je die set ook naar school aan.
Dick: Ja, ja. En soms zat je daar ook al heel erg op te wachten totdat die set er
Dick: allemaal geschogen wordt.
Renco: En ik had dan ook nog aan het einde van de relatie had ik dan ook nog het zaterdagse
Renco: kloffie. Waar dan van gezegd, ja, dat kan nog wel voor bij huis.
Dick: Dat was ooit je zondagse kloffie. Die had dat hele parcours.
Renco: Maar oké.
Dick: Maar bij mijn kinderen doe ik dit dus niet meer. Misschien is dit ook iets een generatieding.
Dick: Ik heb het zondagsbest losgelaten. Maar ik vind er wel wat voor te zeggen hoor. Ik herken het dus wel.
Renco: Maar Javal, jij kwam los van dat je strak gekleed aankwam. Had jij van tevoren verwachtingen?
Renco: Wat dacht je dat je heen ging? Nou ja...
Raphael: Ik had wel wat voor een stukje gelezen op de website ook. En dan had ik gelezen
Raphael: dat de preek die ging dan over het Koninkrijk van God.
Raphael: Dus ik dacht van nou, ik ben wel heel benieuwd wat daar dan over gezegd wordt.
Raphael: Want wij hebben natuurlijk ook onze opvattingen daarover.
Raphael: Dus daar was ik wel heel erg benieuwd naar. En ik had verder ook was ik eigenlijk
Raphael: wel heel benieuwd van ja, hoe zit het dan?
Raphael: Want wij hebben vaak twee tot drie sprekers bij onze zondagsdienst.
Raphael: En dat was hier eigenlijk één.
Raphael: Dus voor mij was dat wel nieuw.
Raphael: En bij ons komen ze ook vanuit de gemeente. Er komen mensen die worden gevraagd om zondag te spreken.
Raphael: En hier was het volgens mij ook echt de predikant.
Dick: Ja, hij is voor 60%. Er zijn nog voltijds predikanten.
Dick: Dus hij hoort wel bij de predikantenkorps.
Renco: Ja, en er was natuurlijk daarnaast nog een gastvrouw. Het was niet alleen maar
Renco: dat de predikant het woord nam, zeg maar. Ja, eigenlijk...
Dick: Ja, die vrouw, die heeft verder volgens mij geen ambt. Dus die doet verder,
Dick: zij is gewoon zijn gastvrouw.
Dick: Dan hoef je volgens mij niet, zoals misschien bij jullie, op het podium te zitten of zo.
Dick: Er zijn gewoon een paar mensen uit de gemeente die hebben gezegd van,
Dick: oh, ik wil wel gastheer of gastvrouw zijn.
Dick: Ja, zoals we denk ik ook wel in het bedrijfsleven. Weet je, dat iemand gewoon
Dick: de dag aan elkaar... Maar ja, die doet hier natuurlijk wel bidden.
Renco: Nou, dat wou ik net zeggen. Je moet ook wel durven om voor zo'n grote gevulde
Renco: ruimte ook te bidden samen.
Renco: Dat is ook niet voor iedereen. Het voelt zich daar comfortabel bij.
Koos: Wat ze erg goed deed trouwens. Ik vond echt heel mooi de gebeden die ze deed. Hoe ze dat deed.
Koos: Onder de indruk van haken beden. Dat is zo.
Renco: Dat sluit ik maar bij aan. Dat vond ik ook. Soms zijn het van.
Renco: Bidden kan een bepaalde stijl hebben. Dat ene stijl van bidden spreekt mij meer aan dan de andere.
Renco: En toch probeer je dan. Tenminste, dat probeer ik dan wel.
Renco: Er bij te blijven als er gebeden wordt. En dat lukt de ene keer beter dan de
Renco: andere keer. En dat heeft ook heel erg te maken met de stijl van degene die bidt. Voor mij.
Renco: Dus of dat een taal is. En een tempo is. wat je een beetje lijkt op hoe je het zelf...
Renco: Maar Raphael, je had wat ideeën van te voren. Nu hebben we daar,
Renco: nou, hoe lang duurde de dienst?
Koos: Iets meer een uurtje.
Renco: Vijf kwartier?
Raphael: Ja, vijf kwartier inderdaad. Want we begonnen om half negen en waren we een kwart voor tien klaar.
Renco: Half tien.
Raphael: Sorry, half tien.
Dick: Ze moeten ook opschieten altijd, want om half twaalf is er een tweede shift.
Dick: Dus de dienst kan ook nooit heel veel langer duren.
Renco: Dan zit die hele zaal nog een keer vol.
Koos: Ja, wauw. Nee, niet?
Dick: Nee, de helft. Nee, ze zitten een beetje te...
Renco: Uitslapers, alleen uitslapers.
Dick: Veel studenten inderdaad. Dat is echt waar. Er zijn dus wel uitslapers.
Koos: Maar echt die grote zaal, die zat zo wat knockie vol. Dat is echt wel indrukwekkend
Koos: om te zien, hoor. Zoveel mensen.
Renco: Maar hoe is dat dan voor jullie? Ook voor alle duidelijkheid.
Renco: Ook voor mij is dit een grote kerk. De kerk waar ik lid van ben is echt veel kleiner.
Renco: Dus ik denk ook... Ik heb een beetje dezelfde gevoel als ik daar binnenkom.
Renco: Vol en druk. En ook wel onrustig. ik vind het moeilijker om om in al die drukte zeg maar helemaal,
Renco: ontspannender aanwezig te zijn, maar dat komt ook omdat ik natuurlijk daar niet
Renco: gebruikelijk ben, dus het is voor mij ook in zekere zin nieuw.
Renco: Maar hoe vonden jullie dat?
Renco: Want jullie, kijk waar jullie lid van zijn, aan jullie eigen woorden, is veel kleiner.
Raphael: Ja.
Renco: Dus vrij groot contrast. Wat doet dat met je?
Renco: Gewoon even los van de inhoud en de band, maar gewoon het idee dat je komt daar
Renco: binnen, paf, zo'n hele grote ruimte.
Raphael: Ja, als ik zulke ruimtes binnenkomen en ik zie dat er allemaal mensen komen
Raphael: voor Jezus Christus, dan word ik daar eigenlijk wel heel triest van dat dat
Raphael: bij ons in de kerk niet zo is.
Renco: Ah, oké.
Raphael: Ja.
Raphael: Omdat, Koos en ik, we hebben het ook toen we de inliepen, zei Koos.
Dick: Ja, want waarom de ene kerk wel en de andere niet.
Raphael: Toch? Ja, en Koos en ik hebben daar ook een aflevering over gemaakt van,
Raphael: waarom trekt onze kerk zo weinig mensen?
Raphael: En toen hadden we het nog met jou over, Renko, van, nou, misschien omdat er hier een bandje zit.
Raphael: Want je had het ook over, er zijn meerdere kerken hier in de buurt,
Raphael: maar hier, dit is gewoon heel groot. En dat spreekt me aan voor de jeugd.
Renco: Even voor de duidelijkheid, Dick, ik heb het zo uitgelegd, correct me if I'm
Renco: wrong, dat zeg maar binnen de christelijk gereformeerde kerk in Zwolle,
Renco: dat de verrijzeniskerk waar we net heen zijn geweest, dat is eigenlijk de meest
Renco: laagdrempelige gemeente dan wel vorm van een kerkdienst. Klopt dat?
Dick: Ja, nee dat klopt. Want dit zijn de drie gebouwen en dan bij elkaar hebben ze
Dick: 4500 tot 5000 leden, maar die zijn dan verspreid over die twee ochtenddiensten dus.
Dick: En ik had het ook met Koos nog over, er is nog een gebouw in het centrum,
Dick: maar die is traditioneler dus daar zingen ze nog meer psalmen en gezangen.
Dick: En dan heb je nog eentje in Zwolle-Zuid. Maar dat is meer demografisch.
Dick: Dat is gewoon omdat je dat gedeelte van denk ik... volgens mij zit er een beetje alles door elkaar.
Dick: Maar kijk, CGK, de christelijk gereformeerden in Zwolle... zijn ook weer anders
Dick: dan bijvoorbeeld op Urk.
Dick: Dat zijn hele strenge broeders. En dit is een hele progressieve.
Dick: Dus het is soms heel raar hoe in één geloofsgemeenschap...
Dick: dat allemaal door elkaar zit. Dus wat maakt nou deze kerk zo bijzonder?
Dick: Dat zou inderdaad de liedkeuze zijn. Maar je zou dus ook in dezelfde kerk...
Dick: Kun je naar het centrum toe gaan en zou je een heel andere dienst hebben?
Renco: Dan zou je niet kunnen bedenken, oh dat is gewoon één in dezelfde kerkgemeester.
Dick: Nee, echt niet.
Koos: Dat is wel grappig.
Dick: Ja, soms kan diezelfde voorganger daar dus ook staan. Die reist dan soms ook
Dick: door. Dus dan pakt hij zijn koffertje. Waarschijnlijk doet hij deze preek denk ik nu nog een keer.
Dick: Maar soms, toen de tijd was het ook wel gewoon dat ze dan nog tussen diensten
Dick: heen en weer aan het reizen waren. Dus ja.
Renco: Maar dat is voor jullie een contrast. Want jullie kerk is, tenminste zoals wij
Renco: dat ervaren, best wel sterk centraal georganiseerd.
Renco: En wij waren eigenlijk ook wel op een bepaalde manier van gecharmeerd.
Renco: Nu lichten wij toe hoe dat er bij ons zit. Ja, dat is echt heel anders.
Koos: Echt heel anders inderdaad. Waar je ook ter wereld zou komen,
Koos: dan zou je... Jullie zijn hier in Zwolle dan geweest, maar of je nou ergens
Koos: anders in de wereld, is het ongeveer hetzelfde.
Koos: Dan zal je echt denken van, ja, Zwolle of daar, bijna geen verschil.
Koos: Dus ja, dat is wel echt totaal anders. Dat vind ik wel interessant hoe jullie dat zo uitleggen.
Dick: Maar ik weet ook niet of dat is een... Je zou misschien qua aantallen...
Dick: Maar als we het dan even los van aantallen houden... Ik weet ook niet wat de
Dick: goede vorm daar is. Of dat die consistentie is.
Dick: Zoals je in de McDonald's overal op de wereld... een soort zelde kwaliteitskeurmerk
Dick: ook moet hebben. Dat je zich vindt dat ook wel prettig. Of zo.
Koos: Ja, een soort van... Maar kijk, wat Raphael zei over triest.
Koos: Nou, ik word er juist wel vrolijk van.
Raphael: Ik ook, hè. Om zoveel mensen bij elkaar te zien. Maar gewoon triest in de zin van... Voor mezelf.
Dick: Je moet iets anders worden. Dat wens je jezelf ook toe op je gemeente. Ja, precies.
Koos: Ik word juist heel blij en vrolijk als ik in deze vrijzeniskerk zoveel mensen
Koos: zie die ook allemaal daar voor Jezus komen.
Koos: En van wauw, daar wordt mijn hart echt warm van hoor. Daar ben ik echt blij.
Renco: Wat vonden jullie van dat zingen?
Raphael: Ik ben geen goede zanger. En als ik dus ook geen noten zie, dan ga ik ook niet meezingen.
Raphael: Omdat dan weet ik niet hoe lang ik moet aanhouden, hoe hoog ik moet.
Raphael: Dus dan, en ik ben een, ik lees ook alleen maar de bovenste noten.
Raphael: Dus ik ben gewoon, hoe noem je dat, een tenor volgens mij.
Raphael: Maar nee, ik ben dus niet, ja, je hoort het al.
Raphael: Ik heb er geen verstand van. Dus nee, ik heb niet meegezongen.
Raphael: Omdat ik ook een beetje dacht van, nou, dan zing ik uit de pas.
Raphael: En dat vond ik voor mezelf niet fijn.
Dick: Ik zat naast iemand die alleen maar uit de passong dus...
Koos: Ja, ik dacht...
Renco: Was dat Koos of was dat je andere buurman?
Koos: Het was zo grappig, want ik ben een meezinger. Dus weet ik veel wat ik zing,
Koos: maar ik zing gewoon lekker mee.
Koos: Maar ik hoorde ook een geluid naast me, jongen. Maar ik dacht dat dat dik was.
Koos: Maar dan was die kerel die naast dik stond.
Dick: Het was heel ongemakkelijk. Dit is nou gemeente zijn, dat je gewoon naast iemand
Dick: zit die heel anders is dan jij.
Dick: En dan denkt, ik vind dit zo'n mooi nummer, maar je zingt zo vast erdoorheen. Alsjeblieft.
Koos: Hij ging zo hard ook.
Dick: Hij kon dus, ik denk dat hij ook wel... enigszins wat verstandelijk wat achterliep.
Dick: Dus hij kon die tekst... de helft van de tijd zong hij maar gewoon fonetisch
Dick: mee. Zoals mijn kinderen dat ook doen.
Dick: Dan brabbelde hij maar wat woorden. En dan zei hij zo, Jesus op het lijst.
Dick: Het was allemaal heel lief, want hij zong het wel echt vol passie. Maar heel irritant.
Dick: Dus jij had makkelijk weeg kunnen door dat verhaal. Dat was helemaal opgegaan.
Dick: Alleen misschien dat Renko dan weer...
Koos: Ja, maar wat ik leuk vond, het begon dus met een lied die daar ook helemaal nieuw was.
Koos: En dat zei die, nou, de keel van de band zei ook van, we hebben een nieuw lied vandaag.
Koos: En ik dacht van, ah, mooi, niemand kent het, dus we gaan samen oefenen.
Koos: Dat was nog voor half tien, hè? Dat was een paar minuten voor half tien.
Koos: Die dienst begint nu al, dus dat vond ik ook wel mooi.
Koos: En hij zei van, nou, we gaan even oefenen. Nou, dat was wel een leuk meezing
Koos: liedje, gewoon heel simpel.
Renco: Ja, hij was goed op te pakken ook al. In dit geval zou je zelfs een zonnotenbalken.
Raphael: Ja, nou wel.
Koos: Ik vond dat wel leuk. Ik hou er wel van hoor. Ik vond dat lekker amazing liederen.
Raphael: Ik verwacht nog altijd dat die woorden dan gekleurd worden, weet je, als zo'n trein.
Renco: Ik dacht even van de TikTok-generatie. Dat je van die shorts maakt waarbij je
Renco: subtitles hebt, waarbij het woord wat op dat moment gesproken wordt, oplicht.
Dick: Of er heel pas zo'n poppetje mee.
Koos: Weet je. Ja, precies.
Renco: Wat ik niet gewend ben, omdat mijn kerk gewoon veel kleiner is,
Renco: is om überhaupt met zoveel mensen tegelijk te zingen.
Renco: Even los van of je het lied kent of niet... of dat je mee wilt zingen, ja of nee.
Renco: Maar gewoon, ik vind dat dat best wel...
Renco: Wat kracht van uitgaan ofzo. Ik denk dan. Het is mooi om hier te zijn. En ook al zing ik mee.
Renco: Ik word wel aangespoord om mee te zingen. Merk ik. Omdat iedereen meezingt.
Renco: En ook als ik het niet doe. Dan kan ik wel opgaan in dat lied.
Renco: En door het volume van mensen. En ook het volume van mensen die hard meezingen.
Renco: Ja. Dat doet wat.
Dick: Dat vind ik ook een van de mooie dingen. Ik ben nu ook op dit moment bezig met een cursus.
Dick: En dat gaat dan over rouwdiensten leiden. Dus dat wil ik waarschijnlijk in de toekomst gaan doen.
Dick: Maar daarbij werd nog expliciet gezegd, als je zo'n groep mensen voor je hebt
Dick: die allemaal dat niet kunnen zingen, dan is het in de rouwdienst dus soms ook
Dick: wel eens de gedachte van, doe dat dan maar liever niet.
Dick: Want het kan ook heel zielig klinken in een kerk en dan slaat het dood.
Dick: Dus dit is natuurlijk het tegenovergestelde, maar ik snap ook dat er genoeg
Dick: kerken zijn waarvan je denkt, nou, als die en die thuis zijn,
Dick: en we hebben alleen maar raphael's in de zaal, dan wordt het wel lastig, zeg maar.
Dick: Dit is mooi, want hier kun je opgaan in die massa, dat vind ik dan heel prettig.
Dick: of je kunt dus niet zingen, dan merkt ook niemand het.
Dick: Dus dat heeft grote hoeveelheden als voordeel.
Renco: Maar je zou kunnen zeggen, Raphael, voor jou was het niet echt gastvrij,
Renco: want jij kon niet meezingen en kozen ze een schot voor het boek.
Renco: Jij zegt, ik doe dat niet.
Renco: Als er dan noten hadden gestaan, was het misschien voor jou gastvrijer geweest,
Renco: dan had je je meer uitgenodigd gevoeld om mee te zingen.
Raphael: Klopt, ja. Bij ons in de kerk wordt het ook niet geprojecteerd,
Raphael: maar er staan alle lofzangen in een lofzangboek.
Raphael: En er staan alle noten Dus het is echt een,
Raphael: Het staan complete noten. Het pakket staat erin, ja.
Raphael: Dus dat wordt dan uitgedeeld. Of het ligt er bij de stoel.
Raphael: En dan kan je dus gewoon de lofzangnummers. Die staan dan vooraan.
Raphael: Dan kan je ze zien. En er wordt ook gezegd welke gezongen wordt.
Raphael: En dan kan je die erbij pakken. En dan kan je dus gewoon helemaal meezingen.
Raphael: Of je pakt de app erbij. Waar het ook allemaal in staat.
Renco: Ja, maar dit is ook hoe wij grootgebracht zijn hoor. Ik bedoel,
Renco: dan had je gewoon zo'n liedboek.
Renco: Daar staan alle liederen in. En dan heb je gewoon zo'n inuitse opgave vooraan.
Renco: En dan zeg je, nou, we gaan nu die doen. Ah ja, ik had dat dingetje er al tussen
Renco: gedaan in het boekje. Dus ik hoef hem niet meer op te zoeken.
Dick: Ik weet wel dat ze de liturgie ook online zetten. Maar ik maak er zelf nooit
Dick: gebruik van. Maar dat je al weet wat ze gaan zingen. Dus je zou thuis nog,
Dick: ik weet niet of dat de bedoeling is dat je dan huiswerk gaat doen.
Dick: Maar dat proberen ze misschien te ondervangen op die manier.
Dick: Ik heb dat nog nooit gebruikt. Maar je weet de orde van de dienst al. Het staat ergens.
Dick: Maar dat denk ik nog steeds zonder noten.
Renco: Ja, die moet je er dan alsnog zelf bijzoeken. Ja, ja. En Marcos,
Renco: noem eens drie dingen die jou opvielen in positieve, mag ook in negatieve zin.
Koos: Nou, de hoeveelheid mensen, een soort van bevlogenheid. Sommigen gingen ook
Koos: staan en dat vond ik mooi.
Koos: Twee, de gastvrouw met haar hele mooie gebeden. Die vond ik heel tof.
Koos: En de man die de preek had, kon een hele mooie preek hebben.
Koos: Ik heb echt van genoten. Het was inspirerend.
Koos: En dan mag ik ook nog een vierde, want ik vond de liederen toch ook wel tof.
Koos: Ik heb echt met de liederen en er was ook een lied bij dat me echt raakte.
Koos: Dus vonderdig is een liedje van Jezus huilt ook. Of Jezus huilt ook met je mee.
Koos: En toen voelde ik ook die emotie. En toen was het.
Koos: Lekker, ik hou ervan. Dat het iets met je doet. Dat het iets met me doet.
Renco: Was dat een liedje van gerechtigheid of zo? Ja, Schrijvers van gerechtigheid.
Dick: Ik vond die ook mooi. Maar die past ook heel mooi bij de preek.
Dick: Ik zat er ook lekker in vanaf toen. Maar ik dacht, dat kan ook door de predikant
Dick: komen. Sorry, ik wil niet door jou vrouwen.
Koos: Ja, dat stoot inderdaad hartstikke mooi aan. Maar die preek was toch echt wel
Koos: tof. We hebben bij ons in de kerken een programma het hele jaar door,
Koos: jaar in, jaar uit. Dat heet Kom, volg mij.
Koos: Volg mij. Deze preek was geen echt.
Koos: Volg mij, hè. Dus dat was echt precies die tekst wat bij ons in de kerk gewoon
Koos: het leerprogramma is. Dat was zijn preek vandaag.
Koos: Dus ik vond het extra aanspreken daardoor.
Koos: Ja, Mike legt me ook heel mooi uit. Zo'n lied van U2 erbij. Ja, prachtig.
Renco: Hij speelde die beginakkoorden. Ze begonnen te zingen. Ik dacht ook wel even...
Renco: Dat is de first. Ik heb nog nooit eerder in een kerkdienst een lied van U2 meegezongen
Renco: of dat ik dat door een band heb horen spelen.
Renco: Maar ze speelde alleen maar het eerste couplet. Toen zei hij ook,
Renco: jammer hè, toen hij daar stopte.
Renco: Toen dacht ik, ja, jammer. Ik had het eigenlijk wel helemaal willen horen.
Koos: Ja, precies. Hij had wel meer grapjes. Hij had wel humor.
Koos: Ook zo van op het laatste dat hij zei van we hebben straks een soort treffen
Koos: over de visie op het kinderwerk. Dus als je kinderen hebt of visie hebt.
Koos: Kom wel. Ja, kom wel. Geweldig.
Renco: En wat waren dingen dan waarvan je dacht, ja. Als die er waren,
Renco: ik wil je geen woorden in de mond leggen. Maar misschien waren er ook dingen dat je zegt, ja.
Renco: Ja, dat vond ik, of vergeet dat ook een beetje raar. Of voelde ik me niet.
Koos: Ja.
Koos: Dat sommige mensen gingen staan, sommige niet. Dat vond ik dan wel een beetje
Koos: raar. Dat ben ik niet gewend. Bij ons in de kerk had echt niemand staan.
Koos: Echt. Dan kijkt iedereen naar de deur uit.
Koos: Ja, oké. Als ze zeggen, kom, we gaan voor een tussenlied of zo,
Koos: we gaan staan. Dan zeggen we van, iedereen gaat staan, dan gaat iedereen staan.
Renco: Het is heel duidelijk dat of iedereen staat of iedereen zit.
Koos: Ja, precies. Maar je gaat echt niet zo vanuit jezelf staan of zo.
Koos: Dan is er iets mis mee of die persoon hier wordt gewoon de kerk uitgekeken.
Koos: Wat doe jij hier? Dus dat vond ik wel, ja, moet ik nou ook gaan staan?
Koos: Moet ik dan blijven zitten? Wat moet ik nou doen?
Raphael: Ja, ik wacht op jouw kiel, Koos.
Koos: Ja, nou, iemand die zei op een gegeven moment, ja, je mag wel gaan staan.
Koos: Ik weet niet of het de gastvrouw was of die voorgang of zo. Maar iemand die
Koos: zei van op een gegeven moment, nou, jullie mogen wel even gaan staan.
Koos: En toen zijn we allemaal gaan staan. Dus iedereen gaan staan. Dat vind ik wel prettig.
Koos: Maar dat de ene wel gaat staan, de andere niet gaat staan, dat vond ik een beetje ongemakkelijk dan.
Koos: Maar ja, ik had eigenlijk nog een vijfde punt dat me ook positief was opgevallen.
Koos: Zoveel kinderen, dat was echt fantastisch om te zien. Dat was echt ongekend, joh.
Koos: En ik vond, wauw. En ook op het podium met die kinderen zo, die gingen zingen
Koos: en allemaal met een microfoon vast, dat was fantastisch ook.
Koos: Nou, toen zijn ze op een gegeven moment allemaal, nou niet allemaal,
Koos: voor ons bleven een paar kinderen zitten.
Dick: Hele irritanten waren dat ook.
Koos: Maar de meeste kinderen gingen op een gegeven moment naar een soort van kinderdienst,
Koos: de Bible Kids. Dat was wel gaaf om te zien hoor.
Renco: Ik ben het helemaal met je eens. De hoeveelheid gezinnen in die kerken is echt...
Renco: Ik heb dat nog nooit in een andere kerk meer gezien dan hier in de Vrijzeniskerk.
Raphael: Ja, mooi.
Koos: Indrukwekkend.
Dick: Ja, dat staan is trouwens dus wel echt... Dat het dus raar is dat je naar het
Dick: centrum zou gaan, dan doet ook niemand dat.
Koos: Nee?
Dick: Dat is dus hier. Dat is echt eigenlijk heel... Want ik vind soms ook altijd
Dick: dat dit gebouw... Ik weet dat het CGK is, maar ik vind het ook heel evangelisch.
Dick: Ik denk misschien alleen de preek niet, maar voor de rest is dit heel evangelisch.
Dick: En ik vind het ook altijd, ja, daar hebben we ook al zoveel gehad.
Dick: Ik denk altijd van, ja, waarom ga ik bij dit lied staan en bij een ander niet?
Dick: Maar goed, dat is meer persoonlijk hoor.
Dick: Ik bedoel, ik wil die mensen, die doen dat allemaal denk ik uit oprechtheid.
Dick: Maar ik denk, daarvoor zingen we ook een mooi lied. En daar had je het ook voor
Dick: kunnen staan. Dus waarom altijd, het zijn altijd een beetje die opzwepende nummers.
Dick: Waarvan ik ook al, nou, ik heb soms al, misschien moet ik dit niet onder erg
Dick: zeggen, maar ik doe het toch. Dat het ook wel een beetje is van, kijk mij is.
Koos: Ja?
Raphael: Je werd ook geklapt bij een van de nummers. We hebben eentje maar van die kinderen toch?
Raphael: Nee, toen het inderdaad heel erg op beat werd, toen werd er ook meegeklapt eventjes.
Koos: Maar er was ook ergens één keer hebben we geklapt.
Renco: Ja, dat was voor dat kinderlief.
Dick: Oh, die andere was dat bouw uw koninkrijk. Dat is ook zo'n op zweepen nummer. Die was het ja.
Dick: Ja, ik denk dat mensen gewoon hier heel veel ruimte wordt gelaten om het, als je dat...
Dick: de noodzaak voelt of graag wil dat je dan mag staan, klappen, zingen, wat je wil.
Dick: Ik heb daar zelf persoonlijk nooit zo de behoefte aan, maar goed,
Dick: dit is wel de kerk waar dat kan.
Dick: En in andere kerken willen mensen dat misschien ook wel, maar dan voelen ze
Dick: daar toch vaak minder ruimte voor.
Renco: In mijn kerk is dat ook... Er zijn een aantal mensen die dat ook prettig vinden
Renco: om te gaan staan of hun handen op te heffen.
Renco: En nou ja, dat is echt wel minder gebruikelijk dan wat we hier vanmorgen zagen.
Renco: Dus dat is ook altijd een beetje awkward, want dan zijn het er dus echt maar een paar.
Renco: Dus die, ja, op een gegeven moment is gezegd van, nou, als je dan wil staan,
Renco: ga dan een beetje aan de zijkant zitten.
Renco: Als je dan gaat staan, dat je niet, ja, als je daar dan net achter zit en dan
Renco: gaat iemand voor je staan.
Renco: Dan zit je ook nog zo van, we hebben dat dit boek niet, dus je moet naar die
Renco: beamer, maar dan gaat er net iemand voor je staan.
Renco: En dan kan dat ook als vervelend. Dus dat proberen we een beetje bij elkaar
Renco: te brengen. Maar dat ongemak van jou, Koos, dat herken ik wel. Ik heb dat net zo.
Dick: Ja, en het is een uitnodiging, maar je voelt er een soort van verplichting.
Dick: Als ik nu blijf zitten, denkt iedereen nu toch van... Jij voelt het wat minder
Dick: of je bent er niet meer bij. Dus ja, dat is lastig.
Raphael: Dat had ik niet. We hadden wel bepaalde momenten dat we met z'n allen ook stonden...
Raphael: Dus dat vond ik ook prima. Daar ging ik ook staan. Dat vond ik ook helemaal niet erg.
Koos: Nee, dat was wel goed.
Raphael: De stoelen waren ook gemaakt om af en toe te gaan staan.
Koos: Ja, heel graag. Ja, precies.
Renco: Dat is echt rustig.
Koos: Een last van mijn dut.
Dick: Die zijn niet prettig.
Renco: Ik dacht dat kerkbanken heftig konden zijn, maar...
Dick: Volgens mij hebben ze allemaal niet, zoals hier, van die kussentjes erin,
Dick: toch? Dat zijn gewoon allemaal houten units.
Renco: Op die stoelen waar we nu zitten, zou ik het langer op volhouden.
Raphael: Ja, klopt.
Renco: Maar Raval, jij dan? Wat viel jou in positieve zin op?
Renco: Voor zover nog niet gezegd. Of heb je punten waarvan je een beetje achter je oren krapt?
Renco: Want ik kietel je natuurlijk een beetje. Want wij hebben natuurlijk hier jullie kerk bezocht.
Renco: En wij hebben natuurlijk wel een paar dingen benoemd. Waarvan wij dachten,
Renco: ja, dit vonden we wel raar.
Raphael: Ja, nou wat ik heel mooi vond. Is dat eigenlijk ook aan het begin van de dienst.
Raphael: Was er ook een soort jeugduitleg.
Raphael: Dus daar werd ook met aandacht gegeven aan het pasen.
Raphael: En er mochten ook kinderen naar voren komen. En er mochten ze ook wat zeggen.
Raphael: En dat was hartstikke mooi. Dus dat was allemaal voordat de hoofdpreek kwam.
Renco: Ja, voordat de dominee overnam, zullen we zeggen. Dat was dat deel van wat de
Renco: gastvrouw leidde eigenlijk.
Raphael: Ja, dat vond ik wel heel mooi. Dat dat echt even de aandacht aan al die vele kinderen die er waren.
Raphael: En die mochten ook naar voren komen lopen als ze dat wilden.
Raphael: Om nog even wat dichterbij te kijken.
Raphael: En er waren van verschillende kamerhoeken. Kon je ook zien op de schermen die daar groot hingen.
Renco: Ik dacht wel, dat registreer jij. Dat registreer jij. Net als ik.
Renco: Dat hebben ze even nuis gedaan.
Raphael: Ja, dat hebben ze goed gedaan. ook omdat er ontzettend veel mensen zaten.
Raphael: Ik weet niet, weet je ongeveer wat de aantallen zijn van hoeveel mensen er kunnen?
Raphael: Dit was al zo'n 400, 500, denk ik.
Dick: Ja, dat denk ik ook, ja.
Raphael: Dat vond ik heel mooi. Ik vond het onderwerp ook heel mooi, wat er besproken werd door de dominee.
Raphael: Maar ik zat daar wel en ik dacht van,
Raphael: Nou, ik vind het ook best wel een super diep, heftig onderwerp die besproken wordt.
Raphael: Want het ging dus over het Koninkrijk van God en over Christus volgen.
Raphael: En ben je een volger of gewoon een, hoor je bij de scharen, die gewoon eigenlijk niks doet.
Raphael: En waarschijnlijk val je er tussenin, zei hij ook.
Raphael: Ik denk van nou, eigenlijk is het super zwaar wat hier gezegd wordt.
Raphael: Doe ik echt gewoon mijn best of niet? Maar zo werd het niet gezegd.
Raphael: Het kwam een beetje tussen neus en lippen door van, eigenlijk sta even stil
Raphael: bij waar jij op dit moment staat.
Raphael: En toen dacht ik, nou, zijn we alleen een zondagskerk?
Raphael: Of wordt de evangelie vanuit thuis geleefd?
Raphael: Dus dat was voor mij niet heel duidelijk hoe dat in de kerk is.
Raphael: En bij ons in de kerk wordt het heel duidelijk.
Dick: Dit zou wel een goede zijn om, jullie hebben altijd die zondagsschool nog.
Dick: En ik weet dat in sommige kerken dat wel gemist wordt. Dan heb je een soort follow-up nog.
Dick: Vond je dit nou, nou ja, of je dat nou verplicht moet stellen of niet. Dat is weer een tweede.
Dick: Maar zou je dan nog even hierover door willen praten? Want je hebt wel gelijk,
Dick: dit is wel even stevige kosten waar je op door zou kunnen en moeten kouden,
Dick: denk ik. En waar laat je dat dan?
Raphael: Waar laat je dat?
Dick: En ik denk dat dit in zo'n kerk als die van ons, dat heel erg dus gewoon thuis
Dick: wordt gelaten. Minder sturing van bovenaf.
Renco: Maar vind je dan, Raphael, dat hij misschien zijn preek puntiger had moeten maken
Renco: om meer recht te doen aan de ernst van de boodschap, zeg maar?
Renco: Want nu zeg je eigenlijk inhoudelijk, nou, het komt best dichtbij,
Renco: het ging er eigenlijk over.
Renco: Wat kost het je om een volgeling van Jezus te zijn? Ben je iemand die opgaat
Renco: in de groep, redelijk anoniem achter hem aanloopt, in de hoop misschien nog
Renco: wat spektakel te zien of een genezing waar te nemen of wat dan ook.
Renco: Of ben je meer als een disciple die eigenlijk alles achterlaat om hem te volgen
Renco: en eigenlijk een veel grotere prijs betaald zou je kunnen zeggen om hem te volgen.
Renco: Dus dat was het punt wat hij bracht.
Raphael: Ja, en ik voelde me eigenlijk niet waardig daardoor een beetje.
Renco: Wat bedoel je daarmee?
Raphael: Ja, omdat ik voldoen niet aan die eisen. Ik ben niet zo een,
Raphael: ik laat niet alles achter.
Renco: Nee, precies zoals die discipelen wel deden.
Raphael: Ja, als ik nu kijk naar mijn eigen leven, denk ik van, nou, ik doe wel veel,
Raphael: maar ik heb niet het idee dat ik puur en alleen maar bezig ben met Christus. Absoluut niet.
Dick: Nee, maar dat herken ik ook hoor. Ik denk dat ik meer aan de schare kant zit
Dick: dan aan de leerlingkant.
Raphael: Ja, en dan voel je het een beetje onwaardig, denk ik. Dat gevoel kreeg ik een heel klein beetje.
Raphael: Van wat moet ik dan doen? Of is het al goed genoeg?
Renco: Maar dat werd dan eigenlijk niet duidelijk voor jou.
Raphael: Nee.
Renco: Dat moet je dan zelf uitzoeken nu.
Raphael: Ja.
Raphael: Tenminste, en dat zou dus heel mooi kunnen zijn als je dus, of je hebt dan een
Raphael: zonneschool, of je hebt dus een thuisgerichte studie, waar je dus ook die onderwerpen
Raphael: die dan besproken worden,
Raphael: dan thuis nog kan doorbespreken met je gezin of met een studiegroep.
Renco: Er was een verband dan ook.
Raphael: Ja, precies.
Renco: Ik kan me nog herinneren, een kleine anekdote. We hebben lang geleden een keer
Renco: iemand anders meegenomen naar dezelfde kerk, Danielle.
Renco: En ik kan me nog herinneren, met haar namen we ook een aflevering op.
Renco: Zij gaat niet naar de kerk.
Renco: En zij zei toen, wat ik heel verwarrend vond, is dat je aan de ene kant opgeroepen
Renco: wordt, ik doe het even in mijn woorden hoor, opgeroepen wordt tot een goed leven.
Renco: Te zijn voor de anderen, om te zien naar elkaar en het goede te doen en jezelf
Renco: te bevragen daarop. En aan de andere kant krijg je tegelijkertijd de boodschap
Renco: te horen dat alles vergeven is en God uiteindelijk alles herstelt.
Renco: Of dat als je je zonder beleid, dat ze je vergeven zijn.
Renco: En zij kwam naar buiten en zei, ja, heel erg, wat wil je nou van me eigenlijk?
Renco: Moet ik nou, aan de ene kant moet ik wat doen, ik moet in beweging komen.
Renco: Aan de andere kant word ik helemaal
Renco: gerustgesteld dat dat ook weer niet hoeft. Want het is niet aan mij.
Renco: Is dat... Ik wil je geen woord in de mond leggen, maar daar moet ik aan denken...
Renco: Jij zei over die preek, hè...
Renco: De dominee kwam best wel met een serieuze onderwerp. Maar ja,
Renco: welke kant u dat dan precies moet uitleggen, dat ga je weer mee terug naar huis. Dat moet je zelf doen.
Raphael: Ja, klopt inderdaad. En ik vraag me ook af hoe de rest dan bij zit.
Raphael: Wij zaten natuurlijk ook heel anders erin, denk ik, dan hoe de meeste mensen daar zitten.
Raphael: Die zijn eraan gewend. Die luisteren misschien ook wat minder.
Raphael: Nou, geen idee. Dat heb ik namelijk wel.
Raphael: Als ik bij mij in de kerk zit, dan doos je wel eens even af.
Raphael: Of je bent met je gezin bezig. Dus je krijgt niet de volledige boodschap mee.
Raphael: En ik heb het idee dat ik echt wel goed geluisterd nu heb en dat ik de boodschap
Raphael: dan denk ik, ik vond het wel heel stevig. Van wat moet ik hier dan mee?
Renco: Maar er is ook wel een soort mismatch tussen de inhoud en de vorm waarin die gebracht werd.
Renco: Want daar ben ik een beetje naar op zoek, hè. Want als je net zei, dit is wel stevig.
Renco: Ik voelde me ook onwaardig. Dus het brengt nog iets teweeg bij je.
Renco: En dan, nou, voor je het weet, is het dan amen.
Raphael: Ja, ja.
Koos: Dat was zo op een gegeven moment heel snel amen, ja.
Dick: Ja, of je biedt al, maar dat doen denk ik niet zo heel veel mensen.
Dick: Dan noemden ze nog heel eventjes dat je nog na kan praten met mensen.
Dick: Maar ik vind die drempel altijd vrij hoog, hoor.
Dick: Maar dat je dan nog met mensen zou kunnen van, hé, heb je nou echt iets na afloop van de dienst?
Renco: Ja, maar dat was toch ook heel raar. Ik weet de namen niet meer.
Renco: Maar het was van, wil je nog napraten met Gerrie-Jan en Bert?
Renco: Doe dat dan. Ik dacht, ik weet niet wie Gerrie-Jan en Bert zijn.
Dick: Nee, maar het wordt wel een soort van ruimte geboden.
Dick: Maar ik denk van, ik zou wel eens willen weten hoeveel mensen dat dan doen.
Dick: Ook omdat het volgens mij niet helemaal in het DNA van de mensen zit.
Dick: Maar volgens mij wel omdat ze soms willen ondervangen.
Dick: Dat de mensen inderdaad wel rondlopen en denken, wat moet ik hiermee?
Dick: Want volgens mij zei die gastvrouw dat ook zoiets, toch? Van,
Dick: wil je nog even napraten of zoiets dergelijks?
Koos: Ja, dat zei ze wel, ja.
Dick: Maar dan denk ik toch, is dit dan helemaal de vorm waarin je dat moet doen?
Dick: Misschien moet je het even laten bezinken en later in de week nog een keer op terugkomen.
Dick: Maar ja, ik weet het ook niet. Ik hoor deze geluiden natuurlijk ook wel van
Dick: zo'n megakerk als dit. Van hoe hou je nou die gemeente, behalve de zondag, dat zei je goed.
Dick: Hoe hou je die nou nog in beweging? En hoe krijgen die dat nou allemaal?
Dick: Want je kunt wel aan 5000 mensen materiaal sturen. Maar ja, er zal toch ook
Dick: wel de zelfredzaamheid bij moeten zitten. Maar ja, dat.
Dick: Komt niet altijd van de grond, weet je wel. Dat blijft volgens mij de eeuwige
Dick: worsteling met hoe mooi zo'n grote kerk.
Dick: Maar hoe zet je die dan daadwerkelijk in beweging?
Dick: In plaats van dat je dan knikt en dan naar buiten gaat en dan schijnt de zon.
Dick: En dan denk je, ik moet de koffie wel halen en dan ben je weer weg, weet je wel.
Dick: Dus ja, dat blijft altijd lastig,
Dick: denk ik. Maar ik denk dat kerken daarmee worstelen en hier ook wel.
Dick: Van hé, ik ken deze predikant ook een beetje. Die zou je ook wel wat meer over
Dick: willen zeggen. Maar die denkt ook, ja, wie komt er dan als ik een oproep doe?
Dick: Dinsdagavond gaan we hierover doorpraten. Ja, 20 man of zo, weet je wel.
Dick: Dan denk je, hè, er waren er 800.
Raphael: Ja, maar dat zijn dan echte volgers.
Dick: Misschien wel. Misschien wel.
Renco: Koos, als je nou één ding uit je eigen kerk mee zou kunnen nemen...
Renco: naar de Verrijzeniskerk. Wat zou je daar dan introduceren?
Koos: Ja, toch wel het avondmaal.
Koos: Dat heb ik dan nog een beetje gemist.
Dick: Ik dacht dan van, nee, komt ie. Dat moet een belangrijke mens zijn.
Koos: Ja, voor mij is het avondmaal een teken van het verbond wat ik met God heb gesloten.
Koos: En dat ik Christus dus echt als volger van Christus in mijn leven heb geaccepteerd.
Koos: Dus ik wil hem echt wel volgen. Dus dieper heb ik toch wel iets anders ervaren.
Koos: Voor mij was het echt prachtig. Want het deed me wel denken aan mijn verbond.
Koos: En daar hoorde eigenlijk ook wel het avondmaal bij. Dus eigenlijk vond ik deze preko heel mooi.
Koos: Voorbereidend op het avondmaal. Dat vond ik zo mooi van jullie ervaring.
Koos: Dat je hier, hup, bats, heb je gelijk het avondmaal. Nou, oké, klaar.
Koos: Zo, nu kunnen we aan de dienst beginnen.
Koos: Ik zou het zo mooi vinden van bouwen op naar het avondmaal. Want het avondmaal
Koos: is eigenlijk het belangrijkste.
Koos: Dat is jouw verbond. Want jouw, ja, hoe zeg je dat?
Koos: Het teken dat jij inderdaad een volger van Christus bent. Dus dat had ik dan heel mooi gevonden.
Koos: Zo van, jongens, en nu gaan wij dat heilige avondmaal met elkaar.
Koos: Na zo'n preek, weet je wel. Dan gaan we samen dat avondmaal en gaan wij.
Renco: Dat had er heel goed bij gepast.
Koos: Ja, dat had ik wel heel mooi erbij vinden.
Dick: Dat is ook leuk dat deze predikant, die wil dat heel graag. Maar in onze gemeente
Dick: is het maar zes keer per jaar.
Dick: Maar daardoor legt ook heel veel druk erop. Dus ik denk dat heel veel mensen
Dick: het helemaal niet zo ontspannen ervaren zoals jij dat dan noemt.
Dick: Jullie gaan dan misschien met angst en beven tegemoet.
Dick: Deze predikant die probeert nu in die kerk, die nu in het centrum staat,
Dick: die zichzelf wat aan het heroriënteren wat voor functies ze nou willen hebben.
Dick: Dan gaat hij daar nu op donderdagochtend nu proberen daar een wekelijks iets
Dick: van te maken. Dus dan is het gewoon voor mensen die willen. Maar ik weet dat
Dick: hij een soort persoonlijke wens heeft.
Dick: Maar dan gaat hij er denk ik nooit door krijgen om dat ook elke week te doen.
Dick: Omdat hij bijna dezelfde woorden gebruikt als jij.
Dick: Dat is inderdaad ook wel... Ik denk ook als ik je gewoon vaker,
Dick: net zoals bij jullie, de tafel nou zou hebben, dat ik er ook ontspannender in zou zitten.
Dick: Dan zou ik het gewoon veel meer zien als een feest, dan dat ik het nu altijd
Dick: als een uitnodiging van God van...
Dick: Dus ja.
Renco: En wat zou je, Koos, wat zou je uit deze kerk mee terugnemen, willen nemen?
Renco: Stel je voor dat het zou kunnen, je kan één ding meenemen uit deze kerk en dat
Renco: kan je invoeren in de kerk waar je zelf lid van bent. Wat zou dat dan zijn?
Koos: Ja, heel stom. Het eerste wat er nu omkomt is dat die mensen zaten er al heel
Koos: keurig mooi voor de tijd.
Koos: Weet je, dat is bij ons echt, oh man.
Koos: Ja, doe er zelf ook helaas aan mee.
Renco: Je voelt wel wat schraal dat je je punctualiteit nu eigenlijk dan meeneemt.
Koos: Ja, precies. Maar dat is even het eerste wat in me omkomen. Maar even terug.
Koos: Dan moet ik even nadenken.
Koos: Tja, dat is een goede vraag, joh. Kan je niet een Raphael? Nou,
Koos: toch eerst nog eens Raphael. Ik wil ook nadenken.
Renco: Ik ben nog wel vernieuwd, Raphael. Want als jij nou één ding uit jouw kerk had...
Renco: En je mag niet meer avondmaal zeggen, want die is al geweest.
Renco: Want dan sluit jij wel weer aan.
Raphael: Volgens mij.
Renco: Als je nou één ding uit je eigen kerk zou meenemen... naar de Verrijzeniskerk. Wat zou dat dan zijn?
Raphael: Toch ook meerdere sprekers.
Renco: Oké, en waarom?
Raphael: Ik ben heel erg ook van de punctualiteit eigenlijk dan, maar meer ook in de zin van effectiviteit.
Raphael: En ik vind het ook heel mooi om bijvoorbeeld naar TED-talks te luisteren.
Raphael: En bij TED-talk is gewoon de regel niet langer dan 12 minuten.
Raphael: Maak je punt in die 12 minuten en maak het zo sterk mogelijk.
Raphael: Als je een TED-talk wil geven, dan zijn er heel veel eisen die je daar aan moet hebben.
Raphael: dus dat dus ik vond het, het was een hele goede preek, maar ook wel weer te
Raphael: lang en als je dat dan een beetje opsplitst in meerdere sprekers en met tussendoor.
Renco: Bijvoorbeeld liederen dan bedoel je ook, of aan een blok of opknippen?
Raphael: Ja, misschien tussendoor inderdaad nog liederen maar goed, dat hoeft niet per se maar wel dat eh,
Raphael: Ja, ik vond namelijk die afwisseling ook wel heel erg leuk met de gastvrouw.
Raphael: Dus dat zij ook eigenlijk een... Nou, dan was we heel gericht op kinderen.
Raphael: Maar wel heel duidelijk over het paas en ook het avondmaal werd daarin besproken dan.
Renco: Nou, je zou bijna denken dat de term gastvrouw haar tekort doet eigenlijk.
Renco: Haar rol was groter in de dienst dan alleen maar de gastvrouw zijn.
Raphael: Ja.
Renco: Oké, dus Raval, jij zou de professionaliteit die je hier hebt gezien in de dienst,
Renco: die zou je wat meer terug willen zien in je eigen kerk.
Raphael: Ja, maar het is niet alleen maar op de zondagsdiensten, maar ook gewoon in andere
Raphael: soorten gebieden van onze kerk.
Raphael: Want we bieden nog heel veel neverdiensten aan, zeg maar, in de kerk.
Raphael: En ik ben bijvoorbeeld een administrateur van onze ring. En ik ga met financiële dingen om.
Raphael: En ik heb helemaal geen financiële achtergrond. Nu is het ook veel meer technisch,
Raphael: dus het valt op zich gewoon mee.
Raphael: Maar aan de ene kant denk ik wel van, waarom roep je dan niet iemand die al
Raphael: in de financiële wereld zit? Want die gaat er veel makkelijker mee om.
Renco: Maar wat is dan de reden voor jou geweest om die taak wel op je te nemen?
Renco: Is dat meer omdat het je gevraagd wordt en het enige antwoord dan ja is?
Renco: Want je zou toch kunnen zeggen, joh, ja oké, fijn, vereert nog zelfs dat je
Renco: me vraagt. Maar je overschat me.
Renco: Ik ben goed in A en je vraagt me nu voor B. Ja, misschien moet je iemand zoeken die A goed kan.
Raphael: Ja, waarom ik ja heb gezegd is omdat de ringpresident die mij geroepen heeft,
Raphael: die heeft dus ook gezegd van ja, jij kan dat wel. En ik wist dus niet wat het allemaal inhield.
Raphael: En nu dat ik ook achteraf, nu dat ik al drie jaar in die functie zit,
Raphael: merk ik ook wel heel erg dat het inderdaad ook iets meer technisch dan dat het echt financiële tak is.
Renco: Dus je had er eigenlijk wel goed in geschat.
Raphael: Ja, ja, ja. Ik ben ook echt wel een goede persoon voor deze functie,
Raphael: moet ik ze eerlijk zeggen. Dus ja, goed geïnspireerd.
Renco: Het kost je wel drie jaar om op dat punt te komen.
Dick: Maar Rink, hoe jij bent de vragen stellen? Maar dan ontwijken we eigenlijk jouw...
Renco: Ja, nou, toen we hierheen fietsten vanmorgen... vroeg jij mij van...
Dick: Wat verwacht jij nou eigenlijk?
Renco: Dus ik heb een aantal dingen opgesomd. Ik denk dat ik die allemaal heb gezien. Allemaal heb ervaren.
Dick: Veel jonge gezinnen, zei je.
Renco: Veel jonge gezinnen. Groot. Veel aandacht voor aanbiddingsliederen.
Renco: Ik heb het gevoel dat mijn audio steeds harder gaat.
Koos: Ja, dat eigenlijk. We nemen wel omgevingsgeluiden hier.
Renco: Ik doe even de input iets zachter. Met angst en beven ga ik straks het SD-kaartje uitlezen.
Renco: In de hoop dat alles wat we opgenomen hebben... Vooral de wijze woorden van
Renco: Raphael. Dat is er ook dat werk op staan.
Koos: Anders maken we gewoon nieuwe afspraken. En dan gaan we nog een keer overdoen.
Renco: Ik heb met die liederen altijd. Ik ben daar gewoon een beetje moeilijk.
Renco: Ik vind muziek prachtig. Muziek is een heel groot deel van mijn leven.
Renco: Niet als maker van muziek. Maar wel als beluisteraar van muziek.
Renco: En in de kerk is muziek ook belangrijk. Maar ik ben gewoon daar heel moeilijk
Renco: in. Omdat ik ook zie dat het een bepaalde formule heeft.
Renco: Dus dat die lideren een bepaalde opbouw hebben. En als ik het gevoel heb dat er te veel bij design...
Renco: En dan denk ik, ja, nog drie keer halen. Het zijn allemaal sleetse argumenten,
Renco: maar ja, dat blijf ik toch een beetje moeilijk vinden.
Renco: Maar ik denk, ja, je had gewoon kunnen stoppen al, weet je wel.
Renco: Maar nog drie keer. En dan denk ik, ja, wat willen we nu?
Renco: Dan denk ik, ja, dan kijk ik om me heen en dan zie ik dat mensen vervuld raken van die muziek.
Renco: En hun ogen sluiten in een soort, ja, halfbiddende, aanbiddende staat komen.
Renco: Nou, dat klinkt trouwens wel heel erg dramatisch.
Renco: Maar dat heb ik dan zelf wat minder. Nou, dat is nog tot daaraan toe.
Renco: Maar ja, ik heb ook het idee dat het echt gemaakt is met die intentie.
Renco: En het lukt mij niet goed om dat bij de deur, als ik naar binnen loop, daar te parkeren.
Dick: Ja, dan lukt mij de ene week ook anders. Maar bijvoorbeeld, ik ging dit keer
Dick: wel heel lekker op die Halleluja Adonai. Ik zat er gewoon helemaal in.
Dick: En dan weet ik, dan moduleren ze ook verder. Dus het gaat steeds harder.
Dick: En dan gaan ze allemaal nog meer stemmen zingen. Ja, dan heb je mij ook allemaal
Dick: wel. En ik weet ook dat ik een beetje gemanipuleerd word. Maar ik ging er helemaal in mee.
Renco: Ik zat op het begin.
Dick: Ik vind dat nummer sowieso een heel fijne wijs. De melodie is gewoon echt heel
Dick: fijn. Dus dan, ik brom daar ook uit alle liefde.
Dick: Doe ik daar aan mee. Maar de ene week lukt het. Als ik me de volgende keer voornem
Dick: om dat ook zo te voelen. Dan zit ik er helemaal naast.
Dick: En dan denk ik, wacht. En dan stopt het maar mee. Maar nu was het goed.
Renco: Ik heb het soms nog dat per lied. Dat het per. De ene lied neemt het opgaan in het meezingen.
Renco: Totaal de overhand. En dan maak ik me nergens meer druk op. En als we het nog
Renco: drie keer herhaald hadden, had ik nog drie keer uit volle borst gezongen of
Renco: meegenoten. En een andere keer lukt dat niet.
Dick: En soms ben ik ook wel, dan denk ik ook wel, dan zit ik soms aan de organiserende kant.
Dick: En dan denk ik gewoon van die acht coupletten, kunnen we niet gewoon vier schrappen,
Dick: weet je. Dat scheelt ons aanzienlijk in, ja, je moet ook zo'n litergie maken.
Dick: Dan tel je al die onderdelen op. En ik denk, ook iedereen's aandachtspannen
Dick: is ook wel ongeveer, nou wat zullen we zeggen, het liefst rond een uur.
Dick: Maar een uur en een kwartier, nou dat is wel rek, weet je wel.
Dick: Als het dan daarna nog verder gaat.
Renco: Daar hadden wij ook grote moeite mee toen we de redeemer kerk hebben zocht.
Renco: Toen kwam we helemaal gesloopt naar buiten.
Dick: Ja, doe gewoon een paar nummers. Die hebben bij mij al lang hun punt bereikt bij...
Dick: De derde gefrein of zo, weet je. Maar dan komen er nog 18. Ja,
Dick: ik ben het op een gegeven moment. Dan ben ik het hele gevoel kwijt.
Renco: Dat vind ik heel jammer.
Dick: Als je bedenkt waar het voor dient.
Renco: Ja. Maar goed. Dat ligt ook dus heel erg aan mij. En aan jou.
Renco: Aan jezelf. Want je zegt zelf ook. En ik ook.
Renco: Soms is het eigenlijk wel fijn. Dat het niet zo snel afgelopen is.
Renco: Omdat je ervaart. Als je er helemaal in opgaat. Dat je raakt.
Renco: Ik onderken dat ik daar zelf gewoon moeilijk in ben.
Renco: Ik vond het. Ik vond het preken. Ook.
Renco: Goed te volgen, duidelijk.
Renco: Ja, dat deed me wel wat. Ik dacht, ja, zo die vergelijking met wat voor een soort volger ben je.
Renco: Ook een beetje ondersteund, niet te veel met wat slides en zo.
Renco: Ik dacht, nou, ik kon goed aan boord blijven. Ik vond het wel wel aan de lange kant.
Renco: Niet te min lukt het mij om de aandacht er wel bij te houden.
Renco: Dus dat was wel prettig. En ik vind dat sfeertje op zich.
Renco: Ja, je maakt heel makkelijk een praatje met mensen om je heen.
Renco: Het is wel een casual gebeuren, zeg maar.
Renco: daar ga ik wel lekker op dat zien mensen niet maar hoe ik gekleed ben dat sluit
Renco: daarbij aan dus dat vind ik wel een positieve kant van de gemeente,
Renco: nou wat ik nog over wil zeggen ik ben lid van de Nederlands gereformeerde kerk
Renco: en als je op landelijk niveau kijkt dan is de Nederlands gereformeerde kerk,
Renco: Een wat meer evangelischere kerk. Dan de christelijk gereformeerde kerk. Dus dit soort liederen.
Renco: Dat zou je meer verwachten. In de Nederlands gereformeerde kerk.
Renco: Landelijk bezien. Mijn zwolle zijn de rollen omgedraaid.
Renco: Dan kan je het dus zo hebben. Dat je naar de christelijk gereformeerde kerk
Renco: gaat. En dat ik als Nederlands gereformeerde.
Renco: Zeg. Oh dit is wel nog een stukje evangelischer. Dan wat ik gewend ben. Ja dat is dan.
Dick: Dat is wel grappig. Ja dat klopt. Ja deze kerk is echt wel een vreemde enige
Dick: erbij. Ik denk echt wel mensen.
Dick: Ik hoop niet dat ze hier op vakantie zijn. en dan normaal zo'n andere christelijk
Dick: gereformeerde kerk zijn en denken, dan gaan ze hier progelijk naartoe dan schrikt
Dick: zich helemaal, denk ik, het Laplazer.
Raphael: Ik vond het als buitenstaan, ik vond het wel uitnodigend.
Raphael: Het is niet dat ik wegging en denk van nou, ik voel me echt oncomfortabel hier.
Dick: Nee, maar ik denk dat je zeg maar dus meer uit die behouden,
Dick: en dan is zo'n gastheer, dat was voor mij ook even nieuw want ik was ook gewend
Dick: dat een predikant eigenlijk van begin tot einde alles leidde,
Dick: dus dat was wel iets iemand die ook echt dan de zege aan het begin doet en de gebeden.
Dick: Ja, ik bedoel, als je vindt dat dat meer bij een theoloog thuis hoort,
Dick: en dan zal dit wel even slikker zijn.
Dick: Plus, ja, heel veel van die nummers schrijven voor gerechtigheid en zo.
Dick: Dat zit compleet aan die evangelische kant.
Dick: Dus als jij het liedboek heel belangrijk vindt, dan ga je denk ik wel mopperiger
Dick: eruit dan. Kijk, ik denk dat wij allemaal...
Renco: Ik had graag een psalm gezongen, hoor.
Dick: Nou, dat zou je wel zeker mooi.
Renco: Dat zou ik echt geen straf hebben gevonden.
Raphael: Dan was jij gaan staan, denk ik.
Dick: Ja, dat zou wat zijn, ja.
Renco: Ik vond het wel prettig dat deze Als het een dorstig hert, de jacht ontkomen.
Dick: Ja, zeker. Ik vond deze predikant, hij is ook leraar.
Dick: Godsdienst en zo. Dus hij heeft iets in zijn, ik vind in zijn voorkomen,
Dick: vind ik het heel prettig.
Dick: Er zijn ook wel wat predikanten die, vind ik, altijd wat meer over de oppervlakte doen.
Dick: Ik heb ook wel eens gehoord dat mensen hem te intellectueel vinden.
Dick: Te moeilijk, weet je wel, te diep, te veel dingen erbij halend.
Dick: Voor mij is dat precies een mijn straatje. Maar er zit vast ook de helft in
Dick: de kerk die denkt van, nou, boch. Dus het is allemaal heel persoonlijk.
Renco: Hé, maar dik dan, terug naar jou, tot slot, want we moeten ook richting een
Renco: afronding onder de aanname dat al ook alles opgenomen is.
Renco: Ik heb wel eens mensen meegenomen naar mijn kerk. En dan zit je toch anders
Renco: in je eigen kerk. Omdat er iemand naast je zit die er normaal niet zit.
Renco: En ja, dan ga je toch kijken door de ogen en oren van diegene die je meeneemt.
Renco: Van oh, gaat het een beetje zoals het normaal gaat? Oh, dit is eigenlijk niet...
Renco: Nou ja, ik ben daar dan wel op gefixeerd.
Renco: Ik ken je een beetje. Ik heb het voel dat jij daar wat minder last van hebt.
Dick: Ja, ja, vanochtend helemaal. Want ik had gewoon... Ik denk dat ik goed geslapen had vannacht.
Dick: Ik weet het niet, die Redeemer Church heb ik ook gezegd. Die heb ik een beetje
Dick: afgebrand. Ik had gewoon niet zo'n goede ochtend. Het is gewoon heel gemeen.
Dick: Want dan zit ik gewoon ook. Dat ligt niet aan de kerk eigenlijk. Maar aan mij.
Dick: Vanochtend zat ik er ook gewoon lekker in. Die preek viel ook goed.
Dick: Ik herkende dat met dat lied erna.
Dick: Klopte precies. En toen met dat. Wat ik al zei. Met dat halleluja Adonai.
Dick: Toen maakte het eigenlijk helemaal niks. Ik dacht.
Dick: Het maakt me helemaal niet uit. Wat Kozen Gaafel hiervan vinden.
Dick: Ik heb hier een hele goede dienst. Dus zo zat ik erin.
Dick: Terwijl ik in het begin toch wel inderdaad een beetje. Dan voel je toch wel
Dick: een beetje gast hier. Dan denk je.
Renco: Ja, precies.
Dick: Voelen jullie je wel gemakkelijk en zo. En dan dacht ik heb geen pippermuntjes
Dick: meegenomen en zo. Ja, dat is toch een gemeente kerk.
Raphael: Weet je wel.
Renco: Dat verwacht je dan.
Dick: Maar ik denk wel dat wat Raphael ook zei, omdat er veel kinderen waren.
Dick: Je kunt dat rommelige karakter niet fijn vinden. Of je denkt van,
Dick: oh, ik val je niet. Het maakt eigenlijk niet zoveel uit wat ik doe,
Dick: want het is allemaal niet zo stijf hier.
Dick: Dus ik dacht wel van, volgens mij is dat wel een goede setting om je in onder
Dick: te dompelen. Daar hoopte ik op, op zijn best.
Renco: Ja, dat je wat sneller op je gemak voelt.
Dick: Ja, we hebben allemaal kinderen, dus volgens mij is het omringd zijn door kinderen
Dick: is dan ook gewoon iets wat je gewoon kent.
Koos: Maar links van mij, dat zat zo'n meisje die allemaal van die kushandjes bewegingen naar mij maakte.
Dick: Echt?
Koos: Of was het naar jou?
Dick: Dat weet ik niet.
Koos: Dat was jouw dochter dan. Ze zat te zwaaien.
Dick: Die zat ook echt zo te zoeken van, oh ja, waar zit papa? Dat vond ik weer ongemakkelijk
Dick: trouwens. Dat ik mijn eigen kinderen daar zag.
Renco: En je zusje zat ernaast?
Dick: Ja, mijn zusje zat ernaast, ja. Dus dat zat ik inderdaad ook nog.
Dick: Ja, ik kom hier in deze kerk, loopt ook allemaal familie rond en zo.
Dick: Dus waarschijnlijk kreeg je de kushandjes ook van.
Dick: Ik dacht ook al, waarom zit jij aan diegene? Oh, dat is mijn nichtje.
Raphael: Ja, dat ja.
Renco: Ja, jullie zijn me ook wel echt bekenden tegen.
Dick: Heel veel bekenden.
Koos: Maar ik zal nog even dan antwoord geven. Wat neem ik mee uit de kerk naar mijn eigen kerk toe?
Koos: Ik vond het echt wel tof in het begin van de plek die de kinderen kregen, betrokken werden.
Koos: Maar ook, wauw, ik was onder de indruk dat die kinderen daar met hun microfoon
Koos: voor op het podium stonden dat lied te zingen.
Koos: En hoe ze dat deden, dat vond ik wel tof. Daar kunnen wij nog wel wat van leren.
Koos: Dus ik weet niet hoe we dat zouden kunnen implementeren. Maar ik zou me wensen
Koos: dat wij de kinderen ook zo ver zouden kunnen krijgen.
Koos: Dat zij met ons, met microfoon, gewoon het lied gingen zingen.
Renco: En dan kan het natuurlijk het voordeel van het volume, de omvang van de kerk,
Renco: maakt dat wel makkelijker.
Renco: Want als je een kleine gemeenschap hebt en je kijkt in een bepaalde jaarlaag.
Renco: En je zet al die kinderen daar neer en dan staan er twee of drie.
Renco: En dan gaat er dan maar zingen daar. Dus ik zou het echt doodeng vinden, denk ik.
Koos: Ja, die kinderen deden het wel.
Renco: Ja, ze deden het wel.
Raphael: We hadden vorige week bij ons in de ring... ...een speciale ringconferentie.
Raphael: En daar werden gevraagd of we alle elfjarigen... ...even op het podium wilden
Raphael: komen staan. Dan waren er acht.
Raphael: Maar we zaten daar met 500 man.
Dick: Oh ja.
Renco: Ja, dat is weinig dan hè?
Raphael: Dat is echt heel weinig.
Renco: Echt heel weinig.
Dick: En dan moet je hopen dat van die achters vier leuk vinden om te zingen bewijzen
Dick: van. En die kans is natuurlijk ook kleiner.
Renco: En van die vier kunnen twee het. Maar dat is gelukkig op die leeftijd nog geen criterium.
Koos: Ze draaiden die microfoon op een beetje.
Raphael: Ja, van die meisje heel hard aan het zingen was.
Dick: Maar ik denk dat dat altijd het geheim van jeugdwerk is. Dat je gewoon volgens
Dick: mij niet, je moet ze gewoon op het podium zetten. En of je nou kan zingen of niet, gewoon doen.
Koos: Maar dat deden ze. En dat vond ik wel, we kunnen wel meenemen naar onze kerk.
Koos: En wat ik ook trouwens mooi vond, is dat die collecte, die was echt gewoon helemaal aan het eind.
Koos: Zo van, nou, dat was niet echt midden, want dat heb je weleens bij de katholieke.
Koos: Dat is dan middenin de mis en dan heb je echt het gevoel van,
Koos: ja, ik weet niet, dat dat belangrijker is dan de rest.
Koos: Maar hier was gewoon, nou, het was bijna klaar. En dan het allerlaatste,
Koos: oh, je kunt ook nog een donatie doen.
Koos: En ook no pressure of zo, was echt niet het gevoel dat je daar echt onder de brug zit.
Renco: Nee, ik zag dat jij niks gaf.
Koos: Ja, sorry. Ik heb gewoon een beetje armoedzaaier.
Raphael: Hij ging met zijn hand in die zak. Om te kijken of er nog wat in zat.
Dick: Zo doen ze dat bij ons in de kerks.
Renco: Vroeger op jonge leeftijd leerde ik al. Hoe je toen er nog geen QR-codes waren.
Renco: En apps waarmee je kon betalen. Ik ben natuurlijk een oude man aan het worden.
Renco: Maar dan kwam die collecterzak langs. En dan dacht je.
Renco: Of mijn moeder dacht dan. We hebben geen muntjes meer mee. Maar dan had ik geleerd.
Renco: Dan doe je je hand erin. En precies op datzelfde moment. Tik je met je knie tegen de zak aan.
Raphael: En klinkt.
Renco: En dan doe je dus.
Raphael: En klinkt.
Renco: Dat is echt enige bekwaamheid. Maar op een gegeven moment kun je dan dus vingeren.
Renco: Dus koos voor de volgende keer.
Renco: De hand erin. En dan tik je met de knie er tegenaan.
Koos: Dus dat kan ik natuurlijk beter voorbereiden.
Dick: En ik heb het ook een keer gezien. Dat als je maar hard genoeg gooit.
Dick: Eén muntje erin. Dat er dan twee omhoog vliegen.
Raphael: Ik heb nog wel één vraag trouwens. Want dat viel me ook op. Is dat er werden.
Raphael: Er zaten wat kinderen. En de moeder of de zus. Ik weet niet wie het was.
Raphael: Maar die deelde rode papiertjes uit aan de kinderen.
Dick: Wat was dat?
Raphael: Weet je dat?
Dick: Ja dat weet ik. Dat zijn van die bonden die, als je die volgens mij bestelt
Dick: via de kerk, de kussen later weer bij je belastingaangifte weer...
Renco: Aftrekken.
Raphael: Dus dan hebben ze van tevoren al de bon gekocht.
Dick: Ja.
Raphael: En dan die bonnetjes, die doen ze dan in het zakje.
Renco: Ja, dat gaat in onze kerk net zo. Dus dan zeg je gewoon aan het begin van het
Renco: jaar, zeg je, nou, ik koop voor een x-bedrag. Dan maak ik over naar de kerk.
Renco: Dan krijg je digitaal dan wel, fysiek krijg je iets terug.
Renco: Wat je op kan knippen in blokjes. En dat doe je dan weer in de collectenzak.
Renco: En de penningmeester zorgt er dan voor dat jij al jouw bonnetjes in de diakonie
Renco: collectenzak hebt gestopt.
Renco: dat jouw gift van eerder dat jaar dus ook daadwerkelijk naar de diakonie gaat.
Renco: Of een ander goed doel. Dat is puur om, daar zijn wij, we, als protestanten
Renco: ook niet vies van, dat je dus je gift kan aftrekken van inkomstenbelasting.
Raphael: Ja, dat is bij ons ook zo.
Koos: Doe ook, ja.
Raphael: Bij ons tiende.
Koos: Ja.
Dick: Ja, nou ja. Dit is ook echt met van die kartelrandjes dus dat je ook kan besluiten
Dick: van wil ik alleen maar één zo'n ding doen of zo'n rotse mederij.
Dick: Dus het voelt ook zo super fluctueel. Maar goed.
Renco: Nee, maar dit is het moment voor nog meer prangende vragen. Het kan nu nog, hè?
Koos: Ja, nou, volgens mij hebben we al heel veel besproken. Ik heb eigenlijk op dit
Koos: moment niks. Ik heb genoten.
Koos: Ik vond het fijn. Bedankt voor de uitnodiging. Ik heb echt een goede tijd gehad.
Dick: Weet je wat ook leuk is? Dan lopen we, ik weet niet of, ik kan het niet voor
Dick: Renko spreken, maar dan loop ik hier weer dit gebouw binnen,
Dick: omdat ik eerder bij jullie ben geweest. En dat is ook weer makkelijker.
Raphael: Ja.
Koos: Het is wel grappig.
Dick: Hè? Als je dan gewoon binnenkomt. Ik zie ook allemaal mensen.
Dick: Ik werd zelfs de handen geschud. De mensen spraken ons aan. Dus dat vond ik ook heel leuk.
Dick: Dat is wel, dus als je bij elkaar op bezoek komt, Dat is echt leuk.
Raphael: Maar dat gaan we bij jullie in de Vrijstingskerk niet hebben,
Raphael: denk ik. Dat mensen ons weer herkennen.
Renco: Nee, ver en af.
Raphael: Er waren toch wel heel veel mensen.
Renco: Zeker waar.
Renco: Ik vond in ieder geval heel leuk dat jullie helemaal hierheen kwamen.
Renco: Want wij konden gewoon, toen we jullie bezochten op het fietsje,
Renco: zijn we natuurlijk in dit gebouw letterlijk geweest.
Renco: En jullie hebben toch iets meer moeite genomen. Je hebt zelfs een hotelopnachting.
Koos: Ja, jongen, ik heb er echt voor over.
Renco: Kost er nog moeite worden verpaard. Dus dank daarvoor voor jullie tijd.
Koos: Graag gedaan.
Renco: En deze opname. En ja, mensen kunnen deze opname eigenlijk niet missen.
Renco: Want als je geloofsvroeg gesprek luistert, dan kom je hem tegen. En als je...
Raphael: Geloof je dat ook?
Renco: Geloof je dat ook? Luister, dan kom je hem ook tegen. Dus er is geen opkomen aan. Mannen, bedankt.
Raphael: Ja.
Renco: En succes met... Ja, nog één ding pluggen nog. Dit wordt jullie honderd en éénste...
Raphael: Nee, die... Vandaag... Ja, we zijn op zondag aan het opnemen.
Raphael: Vandaag komt honderd en één online.
Renco: Ah, oké. Nou, dan zijn in ieder geval felicitaties op hun plaats.
Koos: Dank je.
Renco: Honderd afleveringen, respect.
Dick: Ja, zeker.
Renco: En wij gaan het onderspitten, Delft en Dick, want...
Dick: Met dit tempo, daar gaan we ze niet voor blijven.
Renco: Nee, wij zitten op tweewekelijks frequentie. En jullie zitten op een wekelijkse
Renco: frequentie. Dus ja, dat is een kwestie van tijd. Wij dachten natuurlijk nog
Renco: in het begin, dat houden ze nooit vol.
Raphael: De hoop was ver.
Renco: Dat blijken we toch mis te hebben. Goed. Hé, fijne zondag nog.
Koos: Fijne zondag. Tot ziens.