Koos: Hey Raphael.
Raphael: Hallo Koos.
Koos: En welkom luisteraars.
Raphael: Ja, het allerbelangrijkste.
Koos: Zeker. Ja, eigenlijk doen we het meer voor onszelf eerlijk gezegd.
Koos: Maar goed, we vinden het ook leuk dat er luisteraars zijn die er ook van genieten.
Koos: Want dan geeft het ons net even wat extra, ja ik weet niet wat extra betekenis
Koos: aan deze podcast. Ik vind het wel tof.
Raphael: Ja, en alhoewel we toch niet zo heel veel feedback krijgen.
Raphael: en dat het ook heel stil is op ons platform met praatmee.geloofjedatook.nl
Raphael: krijg ik toch af en toe wel eens wat te horen.
Koos: Ja, ik ook wel hoor. Er zijn best wel mensen die, nou laatst een kennis van
Koos: mij was hier om mij wat te helpen en die zetten onze podcast op terwijl we een
Koos: beetje aan het klussen waren.
Koos: Geweldig! Er was die ene met Dick en hoe heet die?
Raphael: Renco.
Koos: Renco, ja. Prachtige aflevering hoor. Ik vond het helemaal van te genieten, want dat was echt leuk.
Koos: Maar het was zijn initiatief om die op te zetten.
Raphael: Oh, dat is wel leuk.
Koos: Ik vond het echt leuk.
Raphael: Ja, ik zat laatst in een vergadering voor mijn werk en daar zei degene met wie
Raphael: ik in video gesprek was, die zei ook van oh, ik heb laatst naar je podcast geluisterd.
Koos: Wauw.
Raphael: Dat vond ik wel mooi om te horen. Dat is toch grappig.
Koos: Dat is toch leuk.
Raphael: Ja, totaal uit onverwachte hoek.
Koos: Bedankt mensen. Maar laat alsjeblieft ook af en toe wat feedback achter of ideetjes,
Koos: of als je zegt van ik heb vragen of ik heb opmerkingen, dan kan dat gewoon.
Koos: Hoe heet dat platform ook alweer?
Raphael: Praatmee.
Koos: Praatmee.
Raphael: Punt geloofjedatook.nl.
Koos: Punt geloofjedatook.nl Dus alsjeblieft, doe dat. Hé, en ik ga je verrassen vandaag.
Raphael: Ja? Oké.
Koos: Weet je wat ik zo mooi vind? Ik hou van het leven. Ja, ik weet ook niet hoe dat komt.
Raphael: Nou, omdat ik ook niet. Of tenminste, ik hou ook van het leven. Dat bedoel ik.
Koos: Oh, vooral?
Raphael: Ik hou ook van het leven.
Koos: Oh, oké.
Raphael: Maar ik snap wel dat je zegt, ik snap niet hoe dat komt.
Raphael: Maar sommige dingen zijn echt gewoon niet tof om mee te maken.
Koos: Nee, klopt. Maar toch kan ik soms ook, ja.
Koos: Omdat ik een bepaalde insteek heb in het leven.
Koos: Dat ik denk van, hé, ik was in het voor-aardse leven, was ik enthousiast om hier naartoe te gaan.
Koos: Om dingen te ervaren die ik daar niet kon ervaren.
Koos: Om hier tegenstellingen te leren kennen en tegenstellingen mee te maken en zo.
Koos: Kan ik dus ook hier op aarde genieten van dingen die soms moeilijk zijn of bijvoorbeeld
Koos: pijn of bepaalde uitdagingen.
Koos: Zo kan ik best wel ook een bepaalde grens opzoeken.
Koos: Bijvoorbeeld, ik was naar Schotland gegaan om te wandelen en dat deed ik dan
Koos: ook op mijn slippers. Ja, dat vind ik dan grappig.
Koos: en dat was de Ben Neves, dat is de hoogste berg van Schotland en nou ja,
Koos: daar ben ik wel op mijn snap, is dan die berg opgelopen als ik eraan terugdenk,
Koos: waarom doe ik zulke domme dingen, maar oké maar op het begin was het steeds
Koos: kouder en het begon te regen en te waai en te doen en nou,
Koos: mijn toenmalige vrouw en kinderen, die hadden zoiets, nou jij bent gek wij gaan
Koos: terug naar de auto, wij gaan terug naar,
Koos: het restaurant we gaan even een warme chocolademelk drinken ik dacht van,
Koos: ik ga door, weet je, en dan ga ik ja, dan ga ik door Maar ook echt ontberen dan, hè?
Koos: Ontberen zo. En op een gegeven moment veranderde de regen in hagel.
Koos: En veranderde het op een gegeven moment naar sneeuw.
Koos: Ik zat echt in de sneeuw te wandelen met mijn slippertjes aan.
Koos: En koud, koud, koude wind. Maar dan kan ik echt zo...
Koos: Dit is een ervaring. Of een ervaring, weet je, dit is...
Raphael: Het is gewoon zelfkastijding.
Koos: Ja, zelfkastijding. Heel stom, maar het is wel dat ik denk van... Ik leef.
Raphael: Ja, heb je dat dan...
Raphael: Nodig dan?
Koos: Nee, nee, maar dat wil ik dus met jou bespreken. Heb jij dat nodig?
Koos: Geloof je dat, dat je dat nodig hebt?
Raphael: Zelfs soort ervaringen, ja.
Raphael: Ik weet het eigenlijk niet. We hadden laatst ook tijdens de les op zondag,
Raphael: werd er ook gezegd over dat we
Raphael: het leven moeten aangrijpen en niet de uitdagingen uit de weg moeten gaan.
Raphael: Toen dacht ik, is dat niet ook een beetje de bedoeling om gewoon goed te leven
Raphael: en dan de uitdagingen soms juist proberen niet tegen te komen?
Koos: Ja, want je wil goede beslissingen nemen om te zeggen van, bijvoorbeeld,
Koos: ik rook niet, want ik wil geen bomkanker.
Koos: Ik ga niet bewust roken, want ik wil non-kanker ervaren, want ik wil leven.
Koos: Of zo, hè? Nou ja, dat klinkt dan wel heel raar, maar ik wil die soort van tegenstelling
Koos: ervaren, dus ik wil ook ervaren hoe het is om longkanker te hebben.
Koos: Nee, dat dan ook weer niet. Nee, dat niet.
Raphael: Nee, dus niet de uitdagingen opzoeken, maar ook niet uit de weg gaan.
Koos: Nee, precies, ja.
Raphael: Maar als je zo'n berg gaat beklimmen, dan ga je ze wel echt opzoeken natuurlijk.
Koos: Ja, dan wel, maar dat vind ik leuk voor mezelf om een bepaalde grens of zo te verleggen.
Raphael: Ja.
Koos: Kijk, want die zoek ik dan zelf op, maar ik heb ook wel eens dat ik gewoon,
Koos: ja, pijn heb, ook terwijl het gewoon, weet ik veel, ergens door.
Koos: En dan denk ik van, oh ja, ik heb pijn, weet je.
Koos: Maar dan ben ik daar niet gefrustreerd over.
Koos: Maar dan kan ik daar echt een soort van, het is ook niet goed,
Koos: maar ervaren van, ik ervaar nu pijn.
Koos: Eigenlijk is dat iets bijzonders, dat ik pijn ervaar. Want dat kende ik dus
Koos: niet, dat geloof ik dan, dat ik dat niet kende in het leven hiervoor.
Raphael: Niet lichamelijke pijn in ieder geval.
Koos: Nee, niet lichamelijke pijn, nee. Misschien geestelijke pijn wel, maar.
Raphael: Ja.
Koos: Ja.
Raphael: Nee, omdat, kijk, als je wil groeien, dat is net zoals met spieren natuurlijk, dat je dan moet trainen.
Koos: Ja.
Raphael: En je maakt ze kapot.
Koos: Ja.
Raphael: En dan door ze ook de rust te geven, kunnen ze helen en weer sterker worden.
Koos: Ja.
Raphael: Maar je moet het niet dagen achter elkaar doen, je moet echt die rust gunnen.
Raphael: Dat is echt superbelangrijk.
Koos: Ja.
Raphael: Wat ik heel vaak wel vergeet als ik weer begin met trainen, waardoor ik dus
Raphael: weer blessures krijg. en eigenlijk weer niet verder kan komen.
Raphael: Want dan moet ik weer te lang rusten en dan begin ik weer bij nul.
Raphael: Maar dat zou dus ook met grenzen verleggen, dat heeft met grenzen verleggen
Raphael: te maken natuurlijk, want elke keer kan je weer een stukje verder,
Raphael: want dat merk ik wel op dat moment dat ik het wel goed doe, dat ik steeds verder
Raphael: kom in de prestatie die ik kan bereiken en dat geeft natuurlijk wel een goed gevoel.
Koos: Ja, ja.
Raphael: Dus ik denk niet zozeer de marteling die jij ondergaat als je zo'n berg beklimt.
Raphael: Alhoewel dat er wel een beetje marteling is natuurlijk als je je zo koud hebt.
Koos: Ja.
Raphael: Maar meer dat je dat hebt kunnen bereiken.
Koos: Ja, precies. Dat. Op de top van die berg. Dan denk ik van yes,
Koos: dat heb ik bereikt. En dan ben ik er echt wel blij mee.
Raphael: Ja.
Koos: Met die prestatie. Zo heb ik ook een nieuwe uitdaging bedacht.
Koos: Om weer een nieuw huis te bouwen.
Koos: En lekker veel zelf aan dat huis te gaan doen.
Raphael: Ja, dat kost ook wel veel werk.
Koos: Ja, dat is ook een uitdaging.
Raphael: En tijd.
Koos: En tijd. Maar ik heb een prachtig mooi ontwerp. Dus ik ga er weer helemaal voor.
Koos: Hoe zit het met jou? Heb jij ook bepaalde uitdagingen?
Raphael: Die ik wil opzoeken?
Koos: Ja. Je zegt van, ja.
Raphael: Ik probeer dus wel doelen te stellen. Daar probeer ik wel enigszins mijn best voor te doen.
Raphael: Maar ik heb niet echt dat ik bepaalde uitdagingen wil hebben waarvan ik al van
Raphael: tevoren weet dat het moeilijk gaat worden.
Raphael: Ik ben wel de man van het makkelijke wegkiezen.
Koos: Ja?
Raphael: Minste weerstand.
Koos: Minste weerstand?
Raphael: Ja. En dan hadden we het laatst ook met Arnold over.
Koos: Ja.
Raphael: Zonder wrijving geen glans. Dat wordt al vaker gezegd. Ja, ik heb soms,
Raphael: dan heb ik zoiets van, misschien wat minder glans is ook prima.
Koos: Ja, precies, maar dat is toch ook keuzevrij. Waarom ook niet?
Koos: Precies, en als het goed is hebben we daar ook geen oordeel over.
Raphael: Nee, nee, nee.
Koos: Je bent daar helemaal vrij in. Maar hoe denk je dat hemelse vader daarin staat? Hoe kijkt God naar...
Koos: Naar ons? Hoe kijkt hij naar de uitdaging? Wat geloof jij?
Raphael: Nou, toen je het had over bepaalde dingen in je leven ervaren.
Raphael: En nu leven we in een tijd dat we best wel oud kunnen worden.
Raphael: Maar er is ook een tijd geweest dat mensen niet zo oud werden.
Raphael: En ook niet de mogelijkheid hadden om zoveel te kunnen ervaren als wat wij nu kunnen doen.
Raphael: Ik sprak vandaag met een collega die best wel veel dingen bezocht heeft ook al in de wereld.
Raphael: Ik denk ja, dat is echt iets van deze tijd natuurlijk. Dat had je vroeger niet zo.
Raphael: En ja, dus je kan echt super veel ervaren. Maar je kan ook nog steeds vandaag
Raphael: de dag... kan je ook gewoon heel snel doodgaan. Je hebt nog steeds kindersterfte.
Raphael: Maar ook al die mensen die komen dus naar de aarde... om dingen te ervaren.
Raphael: Dan doen we dat wel een beetje denken ook aan... misschien wel die vergelijking
Raphael: die we laatst hadden gehad... ook in een aflevering over de wijngaard.
Koos: Die je allemaal hetzelfde betaald kreeg.
Raphael: Ja, dus je komt naar deze aarde om dingen te leren, om dingen te ervaren en
Raphael: dan krijg je maar heel kort tijd en toch krijgen ze dezelfde beloningen als
Raphael: dat wij krijgen die wel heel lang en nog meer fouten kunnen maken eigenlijk.
Koos: Ja, wij kunnen echt veel fouten maken hè?
Raphael: Ja, omdat wij het lang leven.
Koos: Ja, precies.
Raphael: Nou ja, fouten hè, wat zijn fouten? Maar wij kunnen veel meer ervaren daarin,
Raphael: maar is dat dan noodzakelijk? Is het voor mensen die lang leven noodzakelijker
Raphael: om die levenservaring te krijgen, dan mensen die kort leven?
Koos: Nou ja, het eerste doel is hier om een gewone lichaam te krijgen.
Koos: Als je dat redt, dan heb je dat eigenlijk een doel al bereikt.
Koos: Al het andere is meegenomen.
Koos: Dus je bent hier, ja, nee, dat is wat ik eigenlijk wil zeggen.
Koos: Het eerste, grootste doel is een aardstervelijk lichaam te ontvangen hier.
Koos: Sommigen die sterven alweer in de buik. That's it, maar die hebben wel het doel bereikt.
Raphael: Ja. Maar dan, zoals Dick ook zei in de aflevering van, nou, misschien had ik
Raphael: gewoon wel een plantje willen zijn en dan alles voorbij laten gaan.
Raphael: Dan had ik het ook gered. En dat hebben natuurlijk sommige mensen die heel snel
Raphael: komen te overlijden voor een achtste levensjaar.
Raphael: Die zijn eigenlijk automatisch al wel, nou, door godsgenade totaal gered.
Koos: Ja, prima toch. Ook niks mis mee. Misschien.
Raphael: Maar gunnen we dat niet iedereen?
Koos: Iedereen als een plantje?
Raphael: Nou, niet als een plantje, maar als je eigenlijk alleen maar tot extra verleiding
Raphael: kan komen op deze aarde, om keuzes te maken die je van God weerhouden,
Raphael: waarom is het dan niet een zege als je eerder doodgaat, waardoor je dus wel...
Koos: Misschien is dat juist ook wel een zege, ja. Je zal het zeggen,
Koos: het ligt eraan vanuit wel perspectief je bekijkt, toch?
Raphael: Ja, absoluut.
Koos: Misschien moet je juist wel blij zijn voor iedereen die heel snel weer vertrekt.
Raphael: Ja, dus daarom denk ik ook dat wij als mens zijn, kunnen we gewoon niet oordelen
Raphael: wat andere mensen doen op deze aarde.
Koos: Nou, precies. Laten we daar nou eens even van uitgaan.
Raphael: Ja, want God die oordeelt dat. En die oordeelt ook op wat voor kennis we hebben
Raphael: gehad, wat voor voorkennis we hebben gehad, wat voor gedachten we hebben gehad,
Raphael: wat voor handelingen we gedaan hebben.
Raphael: Maar daar zou hij ons mee gaan oordelen en niet op wat wij denken.
Raphael: Je moet echt dit en dit en dit allemaal gedaan hebben en de evangelie zolang hebben geleefd.
Koos: Nee, dat heeft helemaal niks. Nee, waar het uiteindelijk om gaat is dat lichaam wat ik net zei.
Koos: Een tweede plek is, zou het mooi zijn om je weg terug te vinden naar God.
Koos: Dus als je dat kunt bereiken nog in dit leven, dan heb je eigenlijk ook een
Koos: heel mooi groot doel bereikt.
Koos: Want uiteindelijk was het idee om terug te keren bij hemelse vader.
Koos: Dus ja, maar ja, velen zijn in de mis terechtgekomen en die zijn heel het spoorbijster.
Koos: Dus ja, oké. Maar dus als je dat voor elkaar krijgt, stel dat je God wel kunt
Koos: vinden in dit leven, dan is het heel mooi dat je ook nog goddelijke eigenschappen
Koos: ontwikkelt. Hoewel, dat kan natuurlijk ook wel zonder God.
Koos: Want godlijke eigenschappen, dat zijn eigenschappen zoals eerlijkheid,
Koos: dankbaarheid, geloof, hoop, liefde, vergeving.
Koos: Dus dat kan eigenlijk ook wel zonder dat je...
Koos: Actief op zoek bent naar God. Dus die godelijke eigenschappen ontwikkelen,
Koos: laat ik dat dan als tweede doel neerzetten, naast het krijgen van het lichaam,
Koos: is het ontwikkelen van godelijke eigenschappen.
Koos: En als je in dat proces dan ook nog God kunt vinden, nou volgens mij ben je
Koos: dan in het ultieme terechtgekomen.
Koos: Meer niet, het gaat er helemaal niet om wat je hebt gestudeerd,
Koos: of wat voor werk, of wat voor auto je hebt gehad, of wat voor huis je hebt gehad, niks, nul.
Koos: Nee, het gaat erom, ja, Ja, hoeveel heb je lief gehad eigenlijk?
Koos: Dat is het allergrootste, belangrijkste gedeelte.
Raphael: Ja, hoe ben je omgegaan met je talenten?
Koos: Met je talenten, maar ook met de mensen om je heen. Hoe heb je talenten daarvoor ingezet?
Raphael: Ja, ik bedoel ook die talenten die in de Bijbel beschreven worden.
Koos: Ja, die. Hoeveel was één talent? Dat was echt al twintigduizend.
Raphael: Oh, dat weet ik niet. Maar die vergelijking van één talent, vijf en tien talenten.
Koos: En tien talenten, ja.
Raphael: Het is de bedoeling dat ongeacht de uitdagingen of de talenten die we krijgen,
Raphael: dat we onze talenten of onze godelijke eigenschappen eigenlijk verdubbelen.
Raphael: Of in ieder geval gewoon ons best doen en niet begraven.
Koos: Ja, precies. Dat is belangrijk. En liefst inzetten ten goede, weet je.
Koos: Voor dat je iets goeds teweeg kan brengen daarmee. Met je talenten.
Raphael: Ja, dat je andere mensen dichter tot God kan brengen, denk ik.
Koos: Dat zou helemaal mooi zijn. Dat je eigenlijk een hulpmiddel in de handen van
Koos: God kan zijn. Kun je dat zo beschrijven?
Raphael: Ja, ja.
Raphael: Dan ben ik een hulpmiddel in de handen van God. En weet je wat ik dan ook weer
Raphael: niet begrijp is dat bijvoorbeeld die kruistochten.
Koos: Ja.
Raphael: Dat ze dus in de naam van God mensen op die manier te perkering roepen of afslachten.
Koos: Ja.
Raphael: Dat kan ik dan weer niet rijmen, weet je. Dus wij moeten natuurlijk wel proberen om christelijk te zijn.
Koos: Ja.
Raphael: En daarbij moeten we natuurlijk ook andere mensen helpen om ook christelijk te zijn.
Koos: Ja.
Raphael: Maar niet ten koste van alles. Want dat is dan weer niet christelijk.
Koos: Ja, maar zij hadden echt een andere tijdsgeest. Waarin ze dachten van,
Koos: wij gaan het christelijke geloof naar die andere mensen brengen.
Koos: En we gaan ze bevrijden van die, hoe zeg je dat, onderdrukkers.
Koos: Die overheersers van andere geloven die onze broeders en zusters onder de duim houden.
Koos: En eigenlijk het verkeerde bijbrengen. Dus we gaan zorgen dat we hen het goede geloof brengen.
Koos: En ondertussen dan, ja.
Raphael: In de naam van God.
Koos: In de naam van God, alles wat dat in de weg staat, kleiner maakt.
Raphael: Ja, bijzonder is dat. En ik kan dat niet zo goed begrijpen.
Raphael: Maar aan de andere kant, wat je net ook zei, wel weer. Want het is een andere tijdsgeest.
Raphael: En dat is een tijd geweest dat ook er geen profeten waren.
Koos: Klopt. Dus ja, ze deden in dat opzicht ook maar wat. zeg maar,
Koos: nog zonder leiding van God hebben ze er maar het beste van gemaakt.
Raphael: Ja, precies. Ja, dus dat is natuurlijk ook aan de ene kant dan wel weer heel
Raphael: logisch dat in die tijd dat gebeurde, maar daardoor hoeven wij dus ook weer niet te oordelen.
Koos: Nee, precies. Dat is wel mooi, hè. Laten we dat alsjeblieft lekker aan hem als een vader ogen.
Koos: En wij niet. Wij kunnen gewoon daar onbevordelen, zonder oordeel in te staan.
Raphael: Wij weten niet wat de situatie op dat moment geweest is voor die persoon.
Koos: Ja, precies.
Raphael: Ja, dus dat, nee, absoluut. Geen oordeel daarover. En soms wel heel lastig.
Koos: Soms wel. Maar even terug naar het leven. Wij leven nu, hier,
Koos: in deze tijd, met deze tijdsgeest en alles wat er gaande is nu in de wereld.
Koos: Dat is echt, dat je denkt van, oké, interessant dat wij voor deze tijd hebben gekozen.
Koos: We hadden ook kunnen kiezen om daar in die kruistocht mee te lopen,
Koos: zeg maar 10.000 kilometer nam.
Raphael: Jij gelooft echt dat die keuze helemaal aan ons is overgelaten.
Koos: Ja, dat denk ik.
Raphael: Welke plek en welke ouders en welke tijd.
Koos: Ja, dat was interessant om daar wel lekker over te sharen.
Koos: Dus dit leven waar we nu in zitten, deze, nou ik, ja.
Koos: Ondanks alles wat er gaan is, geniet ik er wel van. Ik vind het mooi. Ik ben blij om te leven.
Raphael: Ja, nee, ik ook.
Koos: Ja.
Raphael: Absoluut. Alhoewel ik soms ook wel eens het idee heb van... Net zoals jij hebt
Raphael: van Christus mag wel terugkomen.
Koos: Ja, dat ook.
Raphael: Heb ik af en toe wel eens het idee... Nou, het leven...
Raphael: En hierna zou echt veel beter zijn.
Koos: Ja, dat sowieso.
Raphael: Dus waarom nog zoveel sores hebben hier op deze aarde?
Koos: Ja, oké.
Raphael: Dat is misschien zelfs nog een andere discussie van mensen die euthanasie ondergaan
Raphael: of noem je dat, ondergaan of plegen.
Koos: Ja.
Raphael: Dat is echt een hele lastige kwestie denk ik ook hoor. Aan de ene kant geven ze groot gelijk.
Koos: Ja, natuurlijk. Dat is nog geen lastige kwestie. Die mensen worden dan met vreugde onthaald.
Raphael: Ja, natuurlijk.
Koos: Dan was ik fijn dat ze weer terug zijn.
Raphael: Ja, valt dat dan met een zelfdoding of niet?
Koos: Nee, allemaal niet. Vroeger ging ze met 50 dood.
Koos: Nu moet je iemand doodknuppelen. Anders gaat hij niet. We moeten wel hier een keer weg. Dus nee hoor.
Raphael: Dan was het niet echt een eigen keuze. Nu dat je dan doodgaat is een eigen keuze.
Raphael: Dus ik vind het wel een lastige kwestie. Maar ik geef mensen geen ongelijk,
Raphael: omdat als het leven hierna zoveel beter is, waar wachten we dan met z'n allen op?
Raphael: Kijk, we wachten erop omdat we kinderen moeten hebben, want elk kind van God
Raphael: moet een lichaam krijgen.
Raphael: Dus ja, leven om kinderen te krijgen vind ik ook weer heel zwaar om te zeggen hoor.
Raphael: Trouwens, voor de mensen die geen kinderen kunnen krijgen, is het natuurlijk
Raphael: wel superhard om dat zo te ontvangen.
Raphael: Dus dat wil ik dan ook weer niet zeggen.
Koos: Nee.
Raphael: Maar we moeten wel leven en het beste ervan maken.
Koos: Ja, nou, we maken er het beste van, maar als je toch doodgaat, wees dan blij,
Koos: want je wordt er met vreugde ontvangen, met heel veel liefde en met prachtige
Koos: mooie muziek, prachtige mooie kleuren, prachtig, alles prachtig,
Koos: prachtig, zo mooi dat je niet meer terug wil.
Raphael: Ja, precies.
Koos: Dus mensen, het gaat jullie goed en tot de volgende keer.
Raphael: Tot de volgende keer.