Koos: Hé, Raphael.
Raphael: Hé, Koos.
Koos: Welkom en welkom, luisteraars.
Raphael: Ja, niet te vergeten.
Koos: Potje jan dikkies, hé. Wat een gedoe, hè, om hier te komen, man.
Raphael: Ja.
Koos: Zo. Ik zat bijna te schelden en te tieren op het verkeersinfarct.
Koos: Ik zit nog helemaal vast.
Raphael: Ja, in het verkeer, op de een of andere manier, wekt dat wat in mij los.
Koos: Ja, fikje. Nou, ik ben nu zo oud al, dat ik daar meer rust in heb gekregen. Wow.
Koos: Vroeger, hè? Vroeger, toen ik jong was, kon ik ook wat...
Raphael: Ik heb dat nu ook trouwens met een gamer.
Koos: Een erger. Oh ja, een gamer?
Raphael: Ja, ik ben een gamer.
Koos: Oké.
Raphael: En dan voornamelijk eigenlijk ook wel een beetje als het online gaat.
Raphael: En ik heb het gevoel dat het niet helemaal eerlijk gematched is.
Koos: Oh.
Raphael: Want ik vind, in heel veel dingen weet ik ook wel, ik ben niet een hele goede
Raphael: gamer. Ik ben een casual gamer.
Raphael: En dat ik dan toch gemaxe word met iemand die heel goed is. Dan denk ik, hoe dan dat nou?
Koos: Oh ja, en dat frustreert dusdanig dat je echt helemaal zo...
Koos: Ja. Als mijn zoon koen zit te gamen, hè.
Koos: Een taal dat hij uitslaat, jongen. En een soort van gevloek en gescheld en getier.
Koos: En slaat hij op zijn toetsenbord. Of... Nou, ik ga het niet herhalen.
Koos: Ik ben zelf... Nou, schelden en zo, dat doe ik eigenlijk niet.
Koos: Dus, maar ja, dan komt er bij mij best wel wat hard binnen. Als ik dat dan zo hoor.
Koos: Maar echt een beleving zit erin. En dat vloek en dat schelde,
Koos: dat is een soort van onderdeel van die game.
Koos: Of zoiets. Of van het game of zo.
Raphael: De beleving.
Koos: Of beleving.
Raphael: Ja, maar nee, maar het is frustratie. Dat het in je boven komt en dan gebeurt dat.
Koos: Ja.
Raphael: Ik kan me daar wel aan, hoe noem je dat, relaten. Ik begrijp Koen wel.
Koos: Ik heb al best wel vroeg in mijn leven. Dus dat moment dat ik. Dat ik zeg maar.
Koos: Zal ik het zeggen. Het licht heb gezien. Of je het zo mag noemen.
Koos: Of nee. Dat is helemaal niet goed.
Koos: Maar dat ik echt voor het geloof heb gekozen. Ben ik al begonnen met.
Koos: Mijn spraak. En ook wel mijn gedachten. En alles te beheersen.
Koos: En ook dat vloek en dat schelde.
Koos: Helemaal uit mijn woordenschat.
Koos: Weg te halen. Je zult mij.
Koos: Het zwaarste wat ik zou zeggen. zo zeggen van...
Koos: klote situatie. En de klote is dan nog het zwaarste woord, denk ik, wat ik zou gebruiken.
Raphael: Ja, wat...
Koos: Sommige shit, een zwaar woord, voor Engels of talen of Amerikanen.
Koos: Ik vind het shit, maar voor mij is shit helemaal niet zo'n harde woord,
Koos: maar dat gebruikt nog wel.
Raphael: Pas maar op, straks moeten we ons een podcast nog markeren als expliciet omdat
Raphael: we vloekwoorden in worden genoemd.
Koos: Oké, sorry luisteraars, maar Nou, laten we het eens even hebben over dat vloeken
Koos: en schelden dan. En hoe God daar...
Raphael: Ja, maar ik vind het ook wel heel mooi. Wat jij zegt is dat het in Amerika wordt
Raphael: heel erg zwaar genomen. Nee, dat niet.
Raphael: Hoe komt dat? Want ik denk dat het komt vanwege de betekenis die erachter zit
Raphael: en de lading die we er zelf aan geven.
Koos: Ja.
Raphael: Dus jij zegt wel, in het begin van de aflevering zei je potje en dory.
Koos: Ja. Of potje en dikkie of zo.
Raphael: Ja, maar dat heeft dezelfde lading, zou dezelfde lading kunnen hebben als iets
Raphael: wat jij niet zou zeggen, omdat jij vindt dat dat echt vloeken is.
Koos: Ja.
Raphael: Terwijl eigenlijk zeg jij een uiting van jouw frustratie.
Koos: Ja, want ik kwam helemaal gefrustreerd hier, want het verkeer was,
Koos: zat hem allemaal tegen en brrr, dus die potje en dikkie of zo,
Koos: dat is inderdaad een uiting van je frustratie.
Raphael: Ja, maar als iemand anders dat zelf de frustratie zou hebben,
Raphael: zou je een ander woord hebben gebruikt, wat jij dus niet zou gebruiken.
Raphael: Maar jullie bedoelen allebei hetzelfde.
Koos: Ja, ja, ja, precies.
Raphael: Dus is het dan wel goed dat jij ook dat woord gebruikt?
Koos: Nee, dat is eigenlijk helemaal niet goed hè, toch?
Raphael: Maar moet je dan binnen vetten? Moet je dan nooit zulke dingen kwoken uiten?
Koos: Nee.
Raphael: Ik vind wel wat jij zegt van hoe staat God hier dan tegenover.
Koos: Ja, want dat vind ik wel even, want God is voor mij belangrijk.
Koos: Ik zoek ook graag naar de wil van God. Of hoe zou God willen dat ik hiermee omga?
Koos: Of hoe zou God dan willen dat ik met mijn spraak omga?
Raphael: Ja, dat is sowieso één van de tien geboden.
Koos: Ja, dat is, jij zult de naam van God niet ijdel gebruiken.
Koos: Dus dat heeft, wij vertalen dat, dat je niet moet vloeken en niet moet schelden.
Raphael: Ja, maar met zijn naam.
Koos: Precies, niet met zijn naam.
Raphael: Dus wij hebben natuurlijk GVD, wat heel veel mensen zeggen.
Koos: Dat zeg ik nooit. Dat zou ik nooit zeggen. Dat doet mij een soort van pijn.
Raphael: Ja, want dat is dus echt met de naam van God. En trouwens, als je het zou ontleden,
Raphael: dan zou eigenlijk niemand het meer willen gebruiken, denk ik.
Koos: Precies.
Raphael: God, verdom mij. Eigenlijk alleen dan heel snel gezegd en verbasterd eigenlijk
Raphael: een beetje. Maar dat is eigenlijk van...
Koos: Waarom zou je dat willen?
Raphael: Dat God jou gaat... Maar dat komt gewoon omdat het lekker bekt.
Raphael: Daarom zeggen mensen dat. Daarom gebruiken mensen ook heel vaak de naam van Jezus.
Raphael: Waarom zou je eigenlijk de naam van Jezus als vloekwoord gebruiken?
Raphael: Omdat het gewoon lekker eruit gaat, denk ik. In zo'n situatie.
Raphael: Waarom niet een andere naam? Hoe komt het dat altijd de naam van Jezus wordt gebruikt?
Koos: Waarom geen Alexander of zo?
Raphael: Ja.
Koos: Alexander. Ja.
Raphael: Maar wat ik dus eerder ook al zei, het geeft dezelfde lading mee.
Raphael: Dus de intentie die je erachter hebt, die is eigenlijk al verkeerd.
Raphael: Maar daarnaast nog in gods ogen, toch wel de woordkeuze die we gebruiken.
Koos: Ja.
Raphael: En de woorden zijn echt ook bepaald door wat jij als samenleving hebt bepaald.
Raphael: Want wij zeggen dus shit.
Koos: Ja.
Raphael: En wij vinden dat heel normaal in Nederland.
Koos: Dus heel licht, een licht woordje.
Raphael: Echt, heel licht in Nederland. En in Amerika dus echt niet.
Koos: Nee.
Raphael: En dat is echt heel gek.
Koos: Ja, klopt.
Raphael: Eigenlijk, dus dat het echt heel regio bepalend is. Of nou ja,
Raphael: opvoeding technisch bepaald.
Raphael: Of een bepaald woord wel of niet gezegd kan worden. Maar toch zegt wel God zijn
Raphael: naam niet ijdel gebruiken.
Koos: Klopt, nee. En dat is goed om daar eens bij stil te staan.
Koos: En hoe we dat doen. Maar God vindt ook belangrijk dat wij onze taal, dat we erover nadenken.
Koos: Hoe we met onze taal omgaan. Wat we zeggen.
Koos: Zijn we ook wel in de schriften volgens mij.
Raphael: Zeker, het tweede grootste gebod.
Koos: Ja, dat is, heb je naast te lief. Zoals jezelf.
Raphael: Ja, want dat heeft daar toch eigenlijk ook heel veel mee te maken.
Raphael: Hoe ga je met je medemens om?
Koos: Ja, en daar is de hoogtaal ook bij.
Raphael: Tuurlijk, respectvol. En als je iemand aanspreekt en je loopt tegen hem te vloeken, ja dat is.
Raphael: En dat maakt het uit. Kijk, als iemand in, ik weet nog wel dat,
Raphael: we waren op vakantie in Oostenrijk denk ik.
Raphael: En we maakten een grapje tegen mijn jongens. Is van, ik ben eigenlijk super boos op jullie.
Raphael: En weet je wat ik ga doen? Ik ga nu gewoon heel vrolijk tegen jullie praten.
Raphael: Maar wel vertellen wat ik vind.
Raphael: Wat ik normaal gesproken heel erg boos zou zeggen tegen jullie.
Raphael: Dus die Oostenrijkers. Die denken gewoon dat ik gewoon heel vrolijk tegen mijn
Raphael: jongens aan het praten ben. Omdat het zo klinkt.
Koos: Ja, zo klinkt.
Raphael: Maar eigenlijk ben ik echt super boos op ze.
Koos: Ja.
Raphael: En zij denken, daar is niks aan de hand. Ondertussen krijgt ze gewoon enorm wat een donder.
Koos: Ja, wel slim gedaan voor jou.
Raphael: Ja. Dus in openbaar kon ik ze op een donder geven.
Koos: Ja, dat is wel leuk.
Raphael: Omdat iemand er wat van aantrak.
Koos: Moet ik ook eens een keer gaan proberen.
Raphael: Ja, dus ze heeft dus ook te maken met met de lichaamstaal en emotie die erbij komt kijken.
Koos: De toon.
Raphael: Ja, de toon maakt de muziek, zei mijn moeder altijd, dat haar moeder dat altijd zei, oh nee haar oma.
Koos: Oh ja, haar oma?
Raphael: Ja.
Koos: Oké.
Raphael: Mijn overgroot oma denk ik.
Koos: Oké, ja. Aha, ja. Maar als je er goed op gaat letten, in de schriften kun je
Koos: nog best wel wat terugvinden.
Koos: Over taal en dat je op je taal moet letten en dat je je tong moet beheersen.
Koos: Of niet met een dubbele tong moet praten.
Raphael: Ja, maar een dubbele tong is toch meer verweer een alcoholmisbruik?
Koos: Dat zou kunnen. Maar het is best wel wat spraakachtige referenties en alles
Koos: in de schriften terug te vinden.
Koos: Dus spreken is zilver, zwijgen is goud. Maar dat komt ook ergens uit de schrift.
Koos: Heel veel spreekwoorden komen ook vanuit de schrift ergens uit gefilterd.
Koos: Maar ja, dat is wel interessant. Ik vind het wel leuk om het even over te hebben.
Raphael: Ik kan me ook nog heel goed herinneren dat wij met mijn ouderlijke gezin een
Raphael: avond hadden waar we bij elkaar waren. We kregen een les van mijn vader.
Raphael: En hij zei, we gaan het hebben over vloekwoorden en schelden.
Raphael: En hij had er zo'n flip over staan. En hij zei, jullie mogen,
Raphael: vandaag hebben jullie een vrijkaart. Jullie mogen alles opnoemen wat jullie willen.
Raphael: En nou ja, als kind ben je natuurlijk super toeghoudend. Want in de omgeving
Raphael: van je ouders, dan weet je dat je het niet mag zeggen.
Raphael: Dus eigenlijk hou daar waar ik in mee, dus zeg je dat niet.
Raphael: Wat trouwens ook weer gek is, want in vriendengroepen doe je het juist weer niet meer.
Raphael: Maar dat mochten dus woorden zeggen. Mijn vader schreef het dan op.
Raphael: En dan ging hij uitleggen.
Raphael: Ik zei, dit is wat het betekent.
Raphael: En zou je, dus als je het zegt, als er een vloek wordt, weet dus wat dat betekent.
Koos: Ja, wat je eigenlijk zegt, ja.
Raphael: En die les, ik vertel dat nu omdat het me gewoon echt is bijgebleven. tot nu.
Raphael: Probeer ik dus ook met mijn kinderen te doen. Is als ik met hen spreek. Zeg van.
Raphael: Als jullie een woord horen die jullie niet kennen. Die nieuw voor jullie is.
Raphael: Dan wil ik dat graag aan jullie uitleggen. En helemaal als vrienden van jullie dat zeggen.
Koos: Ja. Zodat je weet wat je eigenlijk zegt.
Raphael: Ja wat die vrienden zeggen. En dat je eigenlijk ook weet van.
Raphael: Oh dat ga ik echt nooit zeggen.
Koos: Nee want dat is gewoon helemaal verkeerd.
Raphael: Dat is echt heel gek.
Koos: Betekenis.
Raphael: Ja.
Koos: Ja precies. Goed hoor. Dat is goed dat je daar zo bewust en ook goed aandacht aan geeft.
Koos: Ja, ik probeer mijn kinderen ook wel bij te brengen van taalgebruik.
Koos: Maar dat is meer, ja, hier in huis wordt niet gevloekt.
Koos: En hier in huis wordt niet gescholden. Dus als er een keer toch een woord valt,
Koos: dan is het, hé, hier in huis.
Koos: Weet je, dat is verder geen uitleg verder aan. Nee, dat is gewoon de regel.
Koos: En de regel is de regel. Dus ik vind jouw aanpak nog wel beter.
Koos: Bewustwording van, wat zeg je nou eigenlijk? Wat voor betekenis heeft dat woord?
Koos: En waarom stuur je dat de wereld in?
Raphael: Ja.
Koos: Ja. Ja.
Raphael: Heb jij dan ook wel eens dat mensen, als zij dan bijvoorbeeld Jezus zeggen,
Raphael: als vloekwoord, dat ze dan direct na zeggen, oh sorry.
Koos: Ja, bij mij in de buurt wel.
Raphael: Ja, bij mij ook.
Koos: Mensen die dat bij mij in de buurt doen, die hebben dat dan wel door.
Raphael: Ja, maar zelfs ook mensen die ik ken, die ik nog niet eens verteld heb dat ik christelijk ben.
Koos: Oh ja?
Raphael: Ja.
Koos: Oké.
Raphael: En ik denk toch ook wel dat dat komt omdat als je Jezus zegt dat je eigenlijk
Raphael: wel weet dat er mensen zijn die dat liever niet als vloekwoord gebruiken.
Raphael: En ze daar dus hun excuses voor aanbieden. Omdat ze eigenlijk toch wel weten
Raphael: dat het niet oké is dat het gebruikt wordt.
Koos: Misschien omdat ik altijd zo'n t-shirt aan heb, ik ben christen.
Koos: Of nu is het koud, een muts van ik ben christen.
Koos: Zal ik eens proberen om die niet aan te doen?
Raphael: Ik denk dat het wel helpt Koos.
Raphael: Maar die zullen ze ook in onze shop te koop zetten, die merchants.
Koos: Ja, dat weten de luisteraars helemaal niet. Maar wij hebben echt zo'n helemaal
Koos: mooie bedrijfskleding.
Raphael: Ja, en op de achterkant op de schouder staat, geloof je dat ook?
Koos: Ja, dat ik christen ben. Geloof jij dat eigenlijk?
Raphael: Ik geloof echt wel dat ik christen ben, ja.
Koos: Ja, maar geloof je ook dat ik christen ben?
Raphael: Ja, het valt niet meer te ontkennen nu.
Koos: Nee?
Raphael: Ik geloof er niet eens meer.
Koos: Je weet het gewoon. Ik weet het zeker. Je weet het zeker, ja.
Koos: Oh, fijn. Dat is wel een goed gevoel.
Koos: Nee, dat doet me echt goed. Maar ja, dus mijn spraak, ja.
Koos: Ik heb er altijd, vanaf dat ik 16, 17 was, heb ik mij daarin geoefend.
Raphael: Ja. Maar dat is ook mooi. En dat is ook wat ik zeg. Het is de plek waar je eigenlijk
Raphael: in opgroeit wat voor woorden normaal zijn.
Koos: Ja.
Raphael: En als je dat heel veel hoort van vrienden, dan ga je dat overnemen.
Raphael: Het is gewoon waar je mee omgaat, word je mee besmet.
Koos: Ja. En dan is het goed dat jij je jongens echt bewust maakt van,
Koos: hé, wat zeg je? Ja, dat is goed hoor.
Koos: Dat zouden we meer moeten doen. Maar even vanuit God geredeneerd.
Koos: Hij heeft dus echt tien geboden. Je hebt tien geboden.
Raphael: Hij heeft twee, hè?
Koos: Ja, twee. Je hebt twee geboden en die heeft hij dan nog iets verder gespecificeerd in tien geboden.
Koos: Die helpen om je, die tien, die helpen jou dan om die twee geboden te kunnen onderhouden.
Koos: Maar hij heeft het ene van Gijssel op de naam van God niet. We gebruiken wel nummer drie of zo gezet.
Koos: Maar dat is toch best wel... Ja, hij hecht er wel waarde aan, hè?
Raphael: Ja, waarom eigenlijk?
Koos: Nou, precies. Daarom wilde ik het over hebben. Ja.
Koos: Ja, toch...
Koos: Even redenerend vanuit mezelf. Ik vind God belangrijk. God is belangrijk voor mij.
Koos: Dus ik heb ontzag voor God. En ook ontzag voor zijn naam.
Koos: Dus ik zou wel gek zijn. Waarom zou ik iemand waar ik echt ontzag voor heb. Die naam.
Koos: Ijdel gebruiken. Of op een verkeerde manier gebruiken. Dat doe ik toch helemaal niet.
Koos: Ik zou jouw naam toch ook nooit verkeerd gebruiken. Of belachelijk maken. Dat doe ik niet.
Raphael: Ja, het is eigenlijk hoofdreden helemaal niet. Als gebod ze zijn.
Koos: Nee, maar ik snap dat hij dus dat mee heeft gegeven.
Koos: Om God lief te hebben, het eerste grote gebod, is het eigenlijk vanzelfsprekend
Koos: dat je dus de naam niet eigenlijk hoort.
Raphael: Blijkbaar was dat nodig.
Koos: Ja, blijkbaar was dat nodig. Ik geef het dan mee. Dan kun je dat in ieder geval over nadenken.
Koos: En kijk hoe jij daar eigenlijk invulling aan kan geven.
Raphael: Kijk, 4000 jaar later, dan kunnen we nog niet.
Koos: Nee precies, nou, dus eigenlijk heeft dat wel een betekenis eigenlijk zo,
Koos: of een gedachte vanuit God gereedeneerd.
Koos: Hij weet gewoon hoe wij, hoe we zijn als mens of hoe we zouden ontwikkelen als
Koos: mens. Dat we dat echt wel nodig hebben.
Raphael: Ja, en hoe kom je daar vanaf? Want jij zegt dus...
Raphael: Ik heb gewoon... Bij mezelf heb ik gezegd van... Ik doe dat niet meer.
Raphael: Ik breng mijn kinderen bij van... Dit is wat een woord betekent,
Raphael: dus pas mee op wat je ermee doet.
Koos: Ja, heel goed.
Raphael: Maar als jij... Zegt van, ja, ik wil nu stoppen. Daarmee, want als je volwassen
Raphael: bent... Weet je ook wel wat woorden betekenen.
Raphael: En je weet wat woorden betekenen... En je... Op een jonge leeftijd heb je niet
Raphael: besloten om ermee te stoppen, dus je doet het nog steeds. Hoe kan je er dan mee stoppen?
Koos: Ja, nou ja, echt bewust bij jezelf nagaan van wat zeg ik nu eigenlijk.
Koos: Dus dat je daar echt wel, het heeft alles te maken met bewustzijn van. Dus dat je,
Koos: en als je echt ermee wil stoppen, dan merk je op een gegeven moment wel,
Koos: als je probeert er echt over na te denken,
Koos: dat heeft even moeite kost dat dan maar als je echt gaat nadenken van wat zeg
Koos: ik nu de hele tijd dan word je daarvan meer bewust en dan ga je dat merken ja
Koos: nu zeg ik eens geldwoord maar waarom zeg ik nou eigenlijk eens geldwoord nou en vaak is dat,
Koos: als je gefrustreerd bent of als je er eens tegenaan loopt nou let er maar eens
Koos: even op en die situaties ga dan
Koos: voor jezelf na van hoe ga ik daarmee om en wat zeg ik dan, wat doe ik dan,
Koos: En als je dat dan wil veranderen, dan komt het erop na om te proberen in zo'n
Koos: situatie dat direct om te vormen.
Koos: Dus je hebt de neiging om te zeggen wat een persoon.
Koos: En als je...
Koos: Oh nee, wacht even. Wat een vervelend persoon. Weet je wel? Dat je jezelf gaat
Koos: corrigeren al in het moment.
Raphael: Ik denk ook dat als je dat doet, dat dan ook jouw,
Raphael: want we moeten ook zelfs onze vijanden lief hebben, dat als je dat dus niet
Raphael: zoveel grove woorden aan vuil
Raphael: maakt, dat jouw gedachte van de situatie ook anders wordt en milder wordt.
Raphael: En dat je gelukkiger wordt in je leven. Omdat je niet zoveel frustratie en lasten
Raphael: meedraagt. Omdat je bepaalde gevoelens hebt voor bepaalde mensen. Of situaties.
Koos: Ja, misschien is dat de reden dat ik altijd zo gelukkig ben.
Koos: En blij ben. En vreugdevol.
Raphael: Misschien is het ook wel gewoon door andere mensen af te lezen daardoor.
Raphael: Want ze zeggen weleens, oh ja, je kan sommige mensen wel zien van,
Raphael: oh ja, dat zijn christenen, omdat die een bepaalde levensstijl hebben.
Raphael: En ik denk dat de vloeken, maar trouwens ook vloeken, het woord alleen al,
Raphael: een vloek over iemand uitspreken, dat dat in het schelde, omdat het het minder
Raphael: doet, dus dat je dus daardoor toch gelukkiger bent in je leven.
Raphael: En dat ook uitstraalt, een onderdeel ervan.
Koos: Het is allemaal bij elkaar. Je hebt van die niet gelovige stromingen die zeggen
Koos: van alles wat je het universum instuurt.
Koos: Dat komt op een of andere manier ook weer naar je terug. Dus als jij vloeken
Koos: het universum instuurt, dan komt er op een of andere manier die vloek naar je terug.
Koos: Of dat schelden het universum in en dat komt op een of andere manier.
Koos: Dus dat is ook interessant om erover na te denken. Dus eigenlijk,
Koos: als je vloekt, dan komt het op jezelf terug.
Koos: Wil je dat? Wil je jezelf vervloeken? Wil je tegen jezelf schelden?
Koos: Ja, ik snap wel dat sommige mensen wel zichzelf vervloeken en tegen zichzelf
Koos: schelden. Ik heb dat minder.
Raphael: Ja, je kan het beste gewoon toch met iemand die je vertrouwt bepaalde situaties
Raphael: uitspreken in plaats van vervloeken.
Koos: Ja, dat lijkt me beter mensen. Dus ik wil je eigenlijk meegeven,
Koos: probeer nou eens bewust te worden van wat je zegt.
Koos: En als je veel vloekt en scheldt, ga daar eens over nadenken.
Koos: Draagt het wel bij aan je levensvreugde en je geluk?
Koos: Oogschijnlijk misschien, om je frustratie te uiten, denk je van ja, dat helpt mij.
Koos: Maar uiteindelijk, als het dus op jouzelf op een negatieve manier terugkomt,
Koos: dan is het juist dat het je niet helpt. Dat het je tegenwerkt.
Koos: Ik ben van mening en ik geloof dus dat je daar beter achterwege kunt laten.
Koos: Dat je beter je taal en je spraak zo kunt beheersen.
Koos: En op een goede manier dus niet te vloeken, niet te schelden dat het beter is.
Raphael: Ja, dat geloof ik ook.
Koos: Mooi, dan hou ik erbij. Wens ik iedereen weer een vloekloze,
Koos: schadloze week. En dan tot volgende week.
Raphael: Tot volgende week. Doei.
Raphael: Bedankt voor het luisteren. We hopen dat je hebt genoten van deze aflevering.
Raphael: Vergeet niet om je te abonneren, de meldingen in te schakelen,
Raphael: een beoordeling achter te laten en de aflevering te delen met anderen.
Raphael: Wil je ons steunen? Dat kan eenvoudig door op onze website geloofjerdatook.nl
Raphael: op de knop sponsor te klikken. Tot volgende week!