Koos: Hey Raphael.
Raphael: Hallo Koos.
Koos: En welkom luisteraars.
Raphael: Yes, welkom bij een nieuwe aflevering van Geloof je dat ook?
Koos: Ja, geloof je dat ook? Ja man. Want waar gaan we het vandaag eens,
Koos: nee dat gaan we helemaal niet vertellen waar we het over gaan hebben.
Raphael: Nee, gaan we het niet vertellen.
Koos: We hebben wel leuke reacties gekregen van luisteraars waar we heel dankbaar voor zijn. Dankjewel.
Koos: En ook weer nieuwe ideeën voor de volgende aflevering, ook voor deze aflevering.
Koos: Dus, houden we het spannend.
Raphael: Ja, klopt. Hoe gaat het met jou, Kaus?
Raphael: Je hebt er wel wat vaak over gehad. Je hebt een scheiding achter de rug.
Koos: Ja.
Koos: Dat klopt.
Raphael: Oké, nou. Het gaat blijkbaar heel goed.
Koos: Ja, het gaat wel heel goed met mij. Dat klopt wel, ja. Het is wel mooi dat je dat zegt.
Koos: Want ja, het kan soms raar gaan in het leven eigenlijk.
Koos: Ik ben heel blij en gelukkig, want ik heb een nieuwe vriendin.
Koos: En dat gaat supergoed. Dus ik ben echt heel blij.
Raphael: Met vlinders in de buik.
Koos: Met vlinders in de buik. Ja, je moet me echt zo tegenhouden dat ik niet tegen
Koos: het plafond hieraan zweef. Want ik ga echt op wolkjes.
Koos: Ja, dat klopt. Ja, ik ben echt heel blij. Maar ik heb wel een periode gehad
Koos: dat het heel zwaar ging. Dat ik liefst niet uit bed wilde komen.
Koos: Of dat alles zoveel moeite en energie kostte.
Koos: En dat ben ik nu helemaal kwijt. Ik ben helemaal zo, ik sta met veel plezier op.
Koos: En ik, ja, met de vriendin, dan bel ik dan ochtends. Die belt mij dan wakker. Dat vind ik tof.
Koos: Dat heb ik me eraf gesproken. Niet dat ze mij aan het pesten is.
Koos: Nee, ik zeg, ah, bel maar alsjeblieft. Ik vind het heerlijk om met haar dan
Koos: zomaar wakker te worden.
Koos: En ook s'avonds dan bellen we. En dan gaan we een soort van, ja, al bellend.
Koos: Gewoon een beetje de dag afsluiten. Dat vind ik heerlijk.
Koos: Dus ja, goede ontwikkeling.
Raphael: Zij heeft ook kinderen?
Koos: Zeker, ja. Zij heeft vijf kinderen.
Raphael: Ja, maar ook niet de jongste, Wout, is die jongste?
Koos: Twaalf, net als mijn jongste.
Raphael: Ja, dus dat valt dan gelukkig weer mee qua leeftijd van kinderen.
Raphael: Dus die maak je de sochters niet meer wakker.
Koos: Nee, dat klopt.
Raphael: Mijn jongste van vijf, die maakt ons nog wel eens wakker sochters.
Koos: Ja, die moet je nog een beetje beter trainen, een beetje africhten.
Raphael: Ja, dat klopt. Het laatste was die, wanneer was dat, zaterdag volgens mij,
Raphael: was die, of Linda en ik die waren nog gaan slapen.
Raphael: En ik huilen dat hij deed.
Raphael: En Linda, die schop mij uit bed en die zegt van Ben Held. Ja,
Raphael: dacht ik, dat hoor ik ook wel.
Raphael: Want ik zei het ook tegen Linda van, dat gaat wel over, weet je.
Raphael: Dus ik liep rustig naar de trap af.
Raphael: Want wij slapen op zolder. En ik hoorde al dat hij gestopt was.
Raphael: Dus toen ben ik gewoon weer in bed ingegaan.
Raphael: Maar ik vroeg hem dus later wel van...
Raphael: Waarom moest je huilen?
Koos: Ja.
Raphael: Ja, zei hij, Tijn had me doodgemaakt in Roblox.
Koos: Oeh.
Raphael: Dus ik zo, hallo, dat is niet de bedoeling dat je zo hard gaat huilen.
Raphael: Ja, van prima dat er wat gebeurt tijdens het spelen van je spelletje.
Koos: Ja.
Raphael: Maar we houden wel even rekening met ons. En dat is dan lastig denk ik ook voor zo'n jong kind.
Koos: Ja.
Raphael: Om dan echt op die manier rekening te houden. Want Noah, die is bijvoorbeeld tien.
Raphael: En die heeft ook nog steeds een handje van. Omdat als hij gaat lopen in de woonkamer beneden.
Raphael: Dat het echt stampen is. En daar worden wij soms ook wakker van.
Raphael: Dus dan moeten we echt best wel vaak vertellen. Hou daar nou rekening mee.
Raphael: Weet je, denk even aan ons. Je hoeft nergens aan te denken als je daar beneden bent.
Raphael: Ja, loopt waarschijnlijk met zijn schijmpje rond beneden.
Raphael: En dan heeft hij daar, vergeet hij dat misschien.
Raphael: In ieder geval geen aandacht voor hem. Om rustig te lopen of op z'n tenen.
Koos: Ja, dus mijn kinderen denken sowieso wel veel aan hunzelf. In ieder geval mijn
Koos: kinderen, maar misschien bij jouw kinderen anders.
Raphael: Ja, dat is ook wel met leeftijd te maken, denk ik.
Koos: Ja.
Raphael: Ik weet niet hoe dat bij jouw kinderen is. Maar goed.
Raphael: Maar ook wel karakter, denk ik hoor. Want ja, mede ook.
Raphael: Want Tijn, en Noah trouwens ook, die kan echt heel goed... En zorgelijk zijn
Raphael: voor zijn jongere boordje.
Raphael: En Tijn ook, die denkt ook heel vaak aan ons ook als we ons niet lekker voelen,
Raphael: dat hij dan gewoon heeft vraagt.
Koos: Ja.
Raphael: En hij is twaalf.
Koos: Ja.
Raphael: Nou, dat vind ik toch best wel knap om die empathie dat hij dan heeft.
Koos: Ja, klopt. Ik moet zeggen, Tijn is echt zo'n lieve jongen.
Koos: Sondag komt hij ook naar me toe en dan zegt hij, hoe gaat het?
Koos: Maar ja, mijn kinderen doen het totaal niet. Maar Tijn is echt wel een lieve jongen.
Raphael: Ja.
Koos: Dus inderdaad zit wel meer in het karakter. Mijn kinderen bijvoorbeeld,
Koos: die gaan gewoon ruzie maken over het aantal aardbeien.
Koos: Uit zo'n bakje met aardbeien. Hoe heb jij een aardbei meer dan ik?
Koos: Dan voelen ze zich al achtergesteld of zo. Alsof ze te weinig hebben. Alsof ze...
Koos: Ze leven zo enorm in overvloed, maar dan zit er te ruzie over een aardbeien.
Koos: Waar gaat dit over? Maar goed.
Koos: Ik denk, ik hoop niet...
Koos: Nee, dat is... Ja, dus...
Raphael: Ja, maar volwassen mensen kunnen het ook wel. Het is niet zo dat het iets weggelegd
Raphael: is voor kinderen, om zo aan zichzelf te denken.
Koos: Ja, vandaar al die oorlogen en al die problemen in de wereld,
Koos: denk ik, dat heel veel mensen ook wel aan zichzelf denken.
Koos: Of dat het om macht of weet ik voor wat gaat.
Koos: Spelletjes, nou spelletjes is niet het goede woord, maar ja,
Koos: waarom zijn er zoveel oorlogen dan? Ja.
Raphael: Ja, nou ja, Rusland en Oekraïne komt natuurlijk omdat Poetin wil dat Oekraïne
Raphael: onderdeel wordt van Rusland.
Raphael: Of hij vindt dat het al is, maar dat... Ja, het is mij heel goed zo vind ik
Raphael: ook dat wij Barnen-Nassau moeten innemen als Nederland.
Raphael: Nu stoppen we ermee, dat stukje België is gewoon van Nederland.
Koos: Ja, maar überhaupt België dan.
Raphael: Gewoon heel België, of gewoon alleen wat Nederlands spreekt.
Koos: O, Nederlands-talig België, ja. Ja, maar even kijken hoe we dat doen.
Koos: Maar inderdaad, er zit ook al wat in.
Raphael: Ja, maar ik heb daar wel eens over nagedacht ook van het oorlogen, ook met landgrenzen.
Raphael: Wat gek dat we dat nog steeds willen verleggen en ook met dwang.
Koos: Ja.
Raphael: Ja, ik vind dat bijzonder dat dat in deze tijd van de wereld nog aan de orde is.
Raphael: Ja. Dat we niet anderen met rust kunnen laten.
Raphael: Dat we denken dat we daar recht op hebben, ja, geen idee waarom.
Koos: Ja, precies. Je zou denken aan zoveel duizenden jaren dat we er wat van zouden
Koos: leren, van het geschiedenisme.
Raphael: Ja, nou ja, Dave zei in de vorige aflevering, zei hij, als er één ding is wat
Raphael: we van geschiedenis leren, is dat we niks van geschiedenis leren.
Koos: Ja, precies. We leren er helemaal niks van. Nee, elke keer gaat die cyclus weer een soort van opnieuw.
Koos: Elke keer weer een nieuwe generatie of een paar generaties, dan is het,
Koos: ik weet niet. We beginnen weer opnieuw om ruzie te maken.
Raphael: Ja, het is ook met mode zo. En trends.
Koos: Oh, trends.
Raphael: Ja, die komen ook elke keer weer terug. En je denkt van, waarom komt de bruine
Raphael: kleur zo veel terug? Ik dacht dat het al voorbij was.
Koos: Oh, ja.
Raphael: En dan komt het interieur van het bruine of het neon kleuren komen weer.
Koos: Neon kleuren?
Raphael: Ja, die komen weer helemaal terug.
Koos: Echt? Ja. Oh, ik ben meer van blauw. Ik hou van blauw, maar ik hou ook wel van
Koos: geel. Maar vooral blauw.
Koos: maar goed egoïsme ja egoïsme dat is toch iets dat je aan jezelf vooral denkt egoïsme.
Raphael: Ik weet dat Urbanus, die heeft echt een hele goede uitspraak.
Koos: Ja, wat zei hij dan?
Raphael: Als iedereen aan zichzelf denkt, wordt aan iedereen gedacht.
Koos: Dat vind ik wel mooi. Dat is op zich wel goed.
Koos: Kijk, op zich, wat vind je ervan? Op zich is het niet verkeerd om aan jezelf te denken, toch?
Raphael: Nee, ik denk dat het heel goed is.
Koos: Ja.
Raphael: In het vliegtuig, ik haal het ook wel vaker aan. Op dat moment dat je instructies
Raphael: krijgt voor als het vliegtuig in bepaalde calamiteiten komt en het masker komt naar beneden,
Raphael: dan is het echt zaak dat je eerst je eigen masker opdoet en dan pas je buurman of buurvrouw helpt.
Koos: Ja, precies.
Raphael: Met een hele goede reden. Want als je eerst je buurman of buurvrouw helpt,
Raphael: kan het zijn dat je zelf niet een zuurstoftekort krijgt en dat je dus flauw valt.
Raphael: En dat je niet eens je persoon naast je kan helpen.
Raphael: Omdat die dus ook niet geholpen is, kan die ook niet jou nog helpen om jou te
Raphael: helpen. Dus eerst altijd zelf en dan kun je diegene die naast je zit helpen.
Koos: Ja, volgens mij is mijn EHBO toch ook. Maar het eerste zeg maar voor jezelf een veilige.
Koos: Volgens mij is een van die stappen, zorg voor een veilige omgeving.
Koos: Voor jezelf en ook voor het slachtoffer.
Raphael: Ja, wegslepen bijvoorbeeld bij instortingsgevaar. Ook al kan het daardoor zijn
Raphael: dat je nog meer botten breekt bij zo'n persoon...
Koos: En als je kijkt naar hemelse vader, die zegt van, het eerste en grote gebod
Koos: is, heb God lief, met heel je hart, je verstand, met alles wat je hebt.
Koos: Tweede gebod, daaraan gelijk is, heb je naast lief, zoals jezelf.
Koos: En dat laatste wordt heel vaak een beetje weggemoffeld ofzo.
Koos: Dus voor dat grote gebod is het belangrijk dat je wel van jezelf houdt.
Koos: Want als je van jezelf houdt, dan kan je ook van een ander houden.
Koos: Dan kan je misschien ook wel van een ander houden zonder dat je in mindere mate van jezelf houdt.
Koos: Maar ik denk dat de hemelse vader heel graag wil dat jij van jezelf houdt.
Raphael: Dat denk ik ook.
Koos: Je bent een kind van God. Dus als jij dat echt goed tot je door laat dringen
Koos: van dat jij een kind van God bent, dan zou je echt wel ook van jezelf moeten kunnen houden.
Raphael: Ja, maar wat houdt dat dan in? Sorry, woordgrapje. Houden. Wat houdt dat in?
Koos: Ja, daar houdt dat in.
Raphael: Dat je van jezelf houdt.
Koos: Ja. Ja. Nou, laat het daar eens over hebben.
Koos: Dat je een bepaalde vorm van eigenwaarde hebt. Dus dat je blij kunt zijn met jezelf.
Koos: Dat je, als je tot je door laat dringen, dus dat je een kind van God bent.
Koos: Dat je ook een bestaansrecht hebt. Dus dat jij mag er ook zijn.
Koos: Dat jij ook gewoon een plek hebt hier op aarde net als ieder ander.
Koos: Dat jij niks minder bent dan een ander. Dat jij ook net zo goed bent. Of hoe zeg je dat?
Raphael: Dat je het waard bent.
Koos: Ja, waard bent.
Raphael: Ja, maar dat is eigenlijk ongeacht wat je situatie is. En wat voor situatie je bevindt.
Raphael: zou je dat gevoel zo en zo mogen hebben.
Koos: Ja, want vanuit God geredeneerd heb jij waarde.
Koos: Je hebt zo'n grote waarde. De waarde van jouw ziel is supergroot in de ogen van God.
Koos: En die waarde verandert nooit. Ondanks wat je dan ook zou kiezen of doen of niet doen.
Koos: Dat maakt niet uit. Die waarde is onveranderlijk groot en staat vast.
Raphael: Ja, want we hebben ook zo'n aflevering gehad met Arnold.
Raphael: over depressie dan kan ik me best wel voorstellen dat ook in dat soort gevallen,
Raphael: je toch wel misschien wat minder van jezelf houdt omdat in de situatie waarin je verkeert ja,
Raphael: maar dan toch moet je of moet, dan toch kan je troost uit halen eigenlijk dat,
Raphael: dat je de evangelie hebt en dat had Arnold ook en de kennis van dat je een kind van God bent,
Raphael: en dat je waarde hebt en dat het eigenlijk dus niet eens zo heel veel uitmaakt
Raphael: in wat voor situatie je op dit moment bevindt, want het is zo en zo niet de eindstreep.
Koos: Nee, klopt, klopt. En het is misschien een heel eenvoudige waarheid,
Koos: maar als je er heel goed over nadenkt, is het eigenlijk best wel een diepgaande
Koos: waarheid dat je een kind van God bent.
Raphael: Ja, dat doet eigenlijk eigenlijk doet dat ontzettend veel als je er echt bij
Raphael: stilstaat Dat je een kid van God bent.
Koos: Ja. Hé, en waarom doen we de dingen die we doen? En waarvoor doen we het?
Raphael: Ja, ik denk in eerste instantie ook echt voor jezelf namelijk.
Raphael: Want wij zijn gewoon in deze aarde om een lichaam te krijgen, om te leren.
Raphael: En uiteindelijk dan weer terug te kunnen keren bij ons helemaal als vader.
Raphael: En dat kun je alleen maar zelf doen.
Koos: Ja.
Raphael: Dat zijn eigen keuzes die je maakt.
Koos: Ja.
Raphael: En dus dat is ja dus eigenlijk is dat voor jezelf dus,
Raphael: Ja, je doet het eigenlijk voor niemand anders. Je kan andere mensen wel helpen
Raphael: daarbij, maar ik denk dat heel veel keuzes het ook echt, ja,
Raphael: gewoon niet egoïstisch moeten zijn, maar wel gebaseerd op wat is goed voor mij.
Raphael: En ook helemaal als je aan je jeugd zit en nog veel invloed krijgt van vrienden
Raphael: en dat soort zaken, dan moet je toch echt wel denken van, niet van,
Raphael: wat zou goed staan bij mijn vrienden, maar wat brengt mijzelf verder in het leven?
Koos: Er zit een heel dunne scheidingslijn, een beetje tussen zelfliefde,
Koos: dat je van jezelf houdt en wat jij net zegt, voor jezelf dingen doet en opkomt enzo.
Koos: En zeg maar dat egoïsme.
Koos: Dus daar zit maar heel, heel, je zou bijna al heel snel neigen naar egoïsme,
Koos: maar toch is het het niet.
Koos: Waar dus vanaf welk moment is het dan egoïstisch?
Koos: En we zoeken naar naaste liefde. Is eigenlijk de grootste liefde.
Koos: Maar een onderdeel van die naaste liefde is de liefde naar jezelf. Voor jezelf.
Raphael: Je kan ook alleen maar wat aan iemand geven als je het zelf hebt.
Koos: Ja.
Raphael: Dus als jij geen liefde hebt voor jezelf. Dan is het ook heel lastig om dat
Raphael: aan iemand anders te tonen.
Koos: Ja. Dus zit het hem in dan de intentie.
Koos: Wat erachter zit? Waar je dingen mee doet?
Koos: Waar zit dan net die scheidingslijn dat het omslaat van gezonde zelfliefde naar egoïsme?
Raphael: Ik denk ook wel in de mate waarin je iets doet.
Raphael: En misschien ook wel de intentie. Maar op dat moment dat je echt ook alleen maar voor jezelf kiest.
Raphael: Terwijl het ook niet per se nodig zou hoeven zijn. Dat dat een egoïsme is.
Raphael: Dus ook niet willen gunnen.
Koos: Ja, niet willen gunnen. Want als je redonneert, wat zit erin voor mij?
Koos: En als je daar alleen, wat heb ik eraan?
Raphael: Welk slaatje kan ik eruit slaan?
Koos: Ja, precies zo.
Koos: Dat is net dat ik denk van ja, dat neigt dus wat te veel dan weer naar egoïsme ofzo.
Raphael: Ja.
Koos: Dus ik vind het wel interessant dat je daar even over nadenkt.
Koos: van goh, wanneer is het de gezonde vorm van voor jezelf opkomen of jezelf dus
Koos: liefhebben ten opzichte van,
Koos: dat je te veel zelf gewinnen of zo hebt. Hoe noem je dat?
Raphael: Ik heb nog een andere vraag voor je. Want bij ons in de kerk wordt ook heel
Raphael: veel gevraagd om dienstbetoon te doen.
Raphael: Maar er wordt ook wel gesproken over de zegeningen die je ervan krijgt.
Raphael: of tiende betalen, dat je er zegeningen van krijgt.
Raphael: Maar nu kun je ook zeggen van, oké, doe dat omdat ik er zegeningen van krijg.
Koos: Ja, en dat is op zich niet verkeerd, toch? Of wat geloof jij dan?
Raphael: Ja, weet ik niet. Ik heb er zelf nog nooit zo erg naar gekeken,
Raphael: want ik heb namelijk meer zoiets van, als ik iemand moet verhuizen,
Raphael: ja, dan doe ik het niet omdat ik er zegeningen van krijg.
Raphael: Dat doe ik dan omdat ik die persoon wel wil helpen.
Raphael: Want ik doe het liever eigenlijk ook niet.
Koos: Nee, precies. Je hoffert je tijd op.
Raphael: Ja, en ik ben niet eens wat voor zegeningen ik ervoor terugkrijg.
Koos: Nee, daarom.
Raphael: Maar je zou er best wel... Misschien zijn er... Ja, ik weet niet of er mensen
Raphael: zijn die dat denken van... Nou, ik doe dat omdat ik er zegeningen van krijg.
Raphael: Ik weet wel dat er in Utah mensen zijn...
Raphael: Die al heel lang niet meer naar de kerk gaan... Maar wel hun tiende betalen...
Raphael: Omdat ze namelijk weten wat voor zegeningen ze ervan krijgen.
Koos: Ja.
Raphael: Dus dan is het wel heel erg voor zichzelf. Dus ze geven het aan de kerk.
Raphael: Wel voor de opbouw van het koninkrijk van God. Maar dat is niet per se de intentie
Raphael: die ze hadden. Want ze geloven niet. Ze gaan niet meer naar de kerk.
Raphael: Ze geloven niet meer. Maar ze geloven wel in zegeningen.
Raphael: Elke wet zit er zegening aan. Dat is vast.
Koos: Dat is vast. Ja. Dus is dat verkeerd?
Koos: Ik denk het niet, toch? Of wel? In ieder geval, ik hou van zegeningen.
Raphael: Ja.
Koos: Ik ben ook blij met zegeningen. Ik dank hemelse vader ook dagelijks voor die
Koos: zegeningen, heel veel zegeningen überhaupt, dat we hier op aarde kunnen leven, zo'n grote zegen.
Koos: Zo ervaar ik dat dan.
Koos: De kracht die ik elke dag heb, de energie die ik heb, het verstandelijke vermogen
Koos: wat ik heb, dat ik dingen kan beredeneren en denken en weet ik het wat.
Koos: Dat is een zegen dat ik nu met jou hier deze aflevering kan maken voor onze podcast.
Koos: Dat is voor mij ook een zegen. Ik vind het fijn.
Raphael: Doe je het voor jezelf?
Koos: Ja, nou ja. Ja, eigenlijk wel. Want ik haal er veel voldoening uit voor mezelf.
Koos: En ik vind het heel fijn om samen
Koos: met jouw tijd dan door te brengen dat we onderwerpen kunnen bespreken.
Koos: En ik waardeer onze vriendschap. En ik haal inderdaad ook wel wat uit mijn vriendschap.
Koos: Maar daardoor kan ik ook weer vriendschap teruggeven. Het is wel een wisselwerking.
Raphael: Ja, precies. Maar dan is het misschien wel zo dat we in eerste instantie dingen
Raphael: doen voor onszelf waar we beter van worden.
Raphael: En zo min mogelijk dingen waar we niet beter van worden.
Raphael: bewust. Want onbewust doen we echt wel dingen waar we niet beter van worden.
Raphael: Maar misschien is dat wel de natuurlijke mensen ook.
Koos: Ja.
Koos: Ergens voelt het ook niet helemaal dat ik denk van, hmm, het is niet dat ik dat, ja.
Koos: Ik snap jou wel, hoor. Eén kant wel, hoor. Maar andere kant dan denk ik van,
Koos: ja, zo zit ik ook weer niet helemaal in mijn kader.
Raphael: Je wil niet egoïstisch zijn.
Koos: Nee, precies.
Raphael: Het zal niet egoïstisch klinken, maar eigenlijk...
Koos: Ben ik dat dan wel nu?
Raphael: Nee, je bent niet egoïstisch, maar je denkt wel aan jezelf. Want ik wil ook
Raphael: aan mezelf denken. Ik wil in het celestiale koninkrijk komen.
Koos: Ja, klopt.
Raphael: En dan moet ik het zelf voor elkaar krijgen. Dus ik kies dingen waardoor ik dus daar kan komen.
Koos: Ja. Maar ja, klopt wel. Kijk, ik vind relaties belangrijk. Bijvoorbeeld de relatie
Koos: met jou, maar ook de relatie met mijn hemelse vader.
Koos: Dus in dat opzicht denk ik van, ja, snap ik wel wat je zegt.
Koos: omdat ik dat belangrijk vind en dan ben ik daarmee bezig daar baseer ik mijn
Koos: keuze op, daar geef ik mijn tijd aan ja, is het toch wel dan voor mij,
Koos: interessant hè maar zo kunnen we eigenlijk urenlang een beetje door.
Raphael: Filosoferen ik denk dat we ook een opdracht moeten meegeven aan onze luisteraars,
Raphael: want ik denk dat we er dan niet helemaal over uit zijn nee.
Koos: Ik zit ook wel in de van wat voor opdracht geven we geven we ze mee dan?
Raphael: Ja, dat ze toch eventjes erover na gaan denken voor wie ze het allemaal doen.
Raphael: En of wat ze doen op bepaald iets of dat in lijn is met de wil van ons hemels vader.
Raphael: En als dat niet zo is veranderen en als het wel zo is lekker mee doorgaan.
Koos: Ja, dat vind ik een goeie. Laten we dat doen. Luisteraars, dat is onze opdracht
Koos: voor vandaag. Nou, en dan zou ik zeggen tot de volgende keer.
Raphael: Tot de volgende week. Dank je wel, Koos.
Koos: Hoi.